Θέλαμε κάποιοι να πιστεύουμε πως, αν κάτι άφησε η δεκάχρονη κρίση, ήταν κάποια διδάγματα για το πώς φτάσαμε έως εδώ, ώστε να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Ολοι συμφωνήσαμε ότι βασικός πυλώνας υστέρησης υπήρξε το πελατειακό κράτος και η αναξιοκρατία.
Φευ, όμως, ήρθαν οι διορισμοί των διοικητών νοσοκομείων μαζί με τις επιχειρούμενες προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ (άλλο μεγάλο θέμα αυτό) για να διαψεύσουν όσους περίμεναν μια πιο managerial και τεχνοκρατική αντίληψη από τη νέα κυβέρνηση.
Αντ’ αυτού; Η κλασική δεξιά αντίληψη για το κράτος-λάφυρο, διαδικασίες κλειστές χωρίς προκήρυξη και λογικές κουμπάρων, κολλητών και κολαούζων υπουργών που μας γυρίζουν χρόνια πίσω.
Σε κάποιες, μάλιστα, περιπτώσεις είναι τόσο εξόφθαλμα στημένες ή φαύλες, που δεν ξέρεις αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις. Οπως στην Αρτα και την Πρέβεζα, όπου αλληλοανταλλάχτηκαν στη θέση των διοικητών οι πρόεδροι των αντίστοιχων ΝΟΔΕ! Ή στην Καρδίτσα, με τον συνταξιούχο φιλόλογο που στα 80 του άνοιξε τα φτερά του για νέα στροφή στην καριέρα του! Η αναγκαστική παραίτησή του προσθέτει απλώς θλίψη για έναν αχρείαστο ευτελισμό στας δυσμάς του βίου του. Και ο κατάλογος μακρύς, όσο ψάχνεις, βρίσκεις καινούργια διαμαντάκια!
Πραγματική πολιτική μαχαιριά για το brain drain! Αν κάποια παιδιά σκέφτονταν να γυρίσουν στην πατρίδα, βλέποντας αυτά τα γεγονότα –βγαλμένα από επιθεώρηση θαρρείς– θα έλεγαν «Ασ’ το καλύτερα!». Θυμίζω έρευνα όπου το πρώτο που αποζητούν οι νέοι που έχουν φύγει για να επιστρέψουν, πάνω και από τις οικονομικές απολαβές, είναι η αξιοκρατία…
Φαίνεται όμως πως οι κάθε λογής «ακρίδες» ποτέ δεν έφυγαν. Απλά πείνασαν περισσότερο στα προηγούμενα χρόνια της αναμονής και επέστρεψαν να απομυζήσουν ό,τι απέμεινε στο έτσι κι αλλιώς αναιμικό και καθημαγμένο σώμα της ελληνικής κοινωνίας…
ΥΓ.: Φίλοι νεοδημοκράτες, μη διστάζετε να αποδοκιμάζετε ή και να «κράζετε» τέτοιες πρακτικές, μόνον έτσι θα πάμε μπροστά!
* Πρώην βουλευτής ΠΑΣΟΚ και υφυπουργός Παιδείας
