Υπάρχει στην εξεγερσιακή διαμαρτυρία που κυριαρχεί πλέον στον Λίβανο και στο Ιράκ μια δυναμική πιο ριζοσπαστική και πιο ανατρεπτική από την αμφισβήτηση των κυβερνώντων στη Βηρυτό και στη Βαγδάτη;
Μέχρι στιγμής η υπέρβαση των θρησκευτικών-κοινοτικών διαιρέσεων από μια γενικευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια κυριαρχεί στις κινητοποιήσεις, αλλά μένει να επιβεβαιωθεί αν αποτελεί συγκυριακή έκφραση οργής ή δυναμική ανατροπής των μέχρι τώρα ισορροπιών.
Η υπέρβαση των θρησκευτικών και κοινοτικών διαιρέσεων και περιχαρακώσεων στον Λίβανο και στο Ιράκ δεν αφορά μόνο την πολιτική ελίτ των δύο αυτών χωρών.
Πρόκειται για μια κοινωνική δυναμική που, αν δεν τεθεί υπό έλεγχο, θα αμφισβητήσει τον περιφερειακό ρόλο και την εμβέλεια τόσο της Τεχεράνης όσο και του Ριάντ.
Η Σαουδική Αραβία, ηγέτιδα των σουνιτών, και το Ιράν, προστάτης των σιιτών, επί της ουσίας συγκυβερνούν το Ιράκ μετά την ανατροπή του Σαντάμ το 2003, με τη συγκατάθεση των ΗΠΑ.
Παρόμοιο καθεστώς συνεγγύησης της πολιτικής σταθερότητας και ομαλότητας διαδραματίζουν η Τεχεράνη και το Ριάντ στον Λίβανο μετά τον τερματισμό της παρουσίας των στρατιωτικών δυνάμεων της Συρίας, οι οποίες το 1990 επί της ουσίας κατέλαβαν τη χώρα και επέβαλαν τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου που είχε ξεσπάσει το 1975.
Tην ώρα που αμφισβητείται το θρησκευτικό-κοινοτικό στάτους κβο στον Λίβανο και στο Ιράκ αλλά και ο ρόλος του Ιράν και της Σαουδαραβίας ως εγγυητών της σταθερότητας, μια νέα φόρμουλα εγγυήσεων από ξένες δυνάμεις προωθείται από τη Μόσχα και την Τεχεράνη στη Συρία με ρόλο και για το Ριάντ και για την Αγκυρα.
Δεν θέλουμε κανέναν να επεμβαίνει στη χώρα μας, ούτε τη Σαουδική Αραβία ούτε την Τουρκία ούτε το Ιράν ούτε την Αμερική, δηλώνουν στο Reuters διαδηλωτές στη Βαγδάτη.
Μια εξέγερση κατά των διεφθαρμένων πολιτικών ελίτ, που ταυτόχρονα αμφισβητεί τον ρόλο και την επιρροή δύο περιφερειακών δυνάμεων, συνιστά μια νέα απρόβλεπτη μεταβλητή των ούτως ή άλλως περίπλοκων ισορροπιών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
