Μελοποίηση

ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ το 1921 στη Νάξο, αλλά εγκαθίσταται οικογενειακώς στην Αθήνα το 1935. Γνωρίζει τη ναζιστική φρίκη στο Μαουτχάουζεν. Επιστρέφοντας αφιερώνεται στο θέατρο, υπογράφοντας πρωτοποριακά κείμενα νεορεαλισμού με έντονα στοιχεία συμβολισμού. Θεωρείται ο ανανεωτής και ο πατριάρχης του. Στο έργο του Καμπανέλλη, διότι περί του Ιάκωβου πρόκειται, είναι πανταχού παρούσα η ποίηση. Ιδού ταπεινό απάνθισμα:

ΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΟΥ Μην παντρευτείς τη μοναξιά/ μην πάρεις το σκοτάδι/ τραγούδα πάλι κάθε βράδυ/ και φέρνε με κοντά.// Βάλε σημάδι εσπερινό/ τ’ άστρο που μου ’χεις δώσει/ το βλέμμα μου θα σ’ ανταμώσει/ ψηλά στον ουρανό.// Τρίκλωνη μόνη σιδεριά/ δράκοι που φοβερίζουν/ αυτά μονάχα μας χωρίζουν/ ανάσα μου γλυκιά.// Οσα η αγάπη μας χωρά/ καλή μου μην τ’ αρνιέσαι/ την άνοιξη στον κήπο δέσε/ και κοίταζε μακριά.

ΚΑΛΗΝ ΕΣΠΕΡΑΝ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ, καλώς ορίσατε κυράδες./ Μέλισσες μάζεψαν τη γύρη, τη φέρανε στο πανηγύρι./ Οι μέλισσες ζυμώνουν μέλι, ήλιε μου φάε και μη σε μέλει./ Τα φίδια φέραν το φαρμάκι, τα παλληκάρια το μεράκι./ Το μπρούσκο βράζει στο βαρέλι, ήλιε μου πιες και μη σε μέλει./ Με όσα κι αν πω κι ό,τι κι αν δείτε, να μη μου παραξενευτείτε./ Οσα χωράνε στην αλήθεια, δεν τα βαστάν τα παραμύθια.// Κελαηδάνε οι γαϊδάροι και γκαρίζουν τα πουλιά./ Βγάζει κρίνους η τσουκνίδα, σκόρδα η τριανταφυλλιά./ Η πορτοκαλιά κρεμμύδια και καρπούζια η μηλιά.// Θέλω να σ’ έχω και να μ’ έχεις, τα μυστικά μου να κατέχεις./ Τα μάτια σου είναι ο ουρανός μου και το τραγούδι σου ο καημός μου./ Γαλάζια θάλασσα η ποδιά σου, άστρα στολίζουν τα μαλλιά σου./ Ο Αυγερινός σαν πρωτοφέξει, ο ήλιος θα ’ρθει να σε κλέψει./ Θα ’χει βιολιά για να χορέψεις και δώρα για να σε πλανέψει.// Βόσκουν βάρκες στο λιβάδι, χορταριάζει ο ουρανός./ Βγαίνει ο ήλιος απ’ τη δύση, κακκαρίζει ο Αυγερινός/ και τ’ αυγά κλωσάει ο λύκος, που ’καμε ο πετεινός.// Αγιε μου Γιώργη καβαλάρη έβγα ψηλά στο κεφαλάρι,/ βάλε και την αρματωσιά σου, καβάλα στ’ άλογο και βιάσου./ Το δράκο χτύπα να σκοτώσεις, την κοπελιά να λευτερώσεις./ Η κοπελιά είναι δική σου κι είναι γλυκιά σαν το ψωμί σου/ και δροσερή σαν το κρασί σου, η κοπελιά είναι δική σου.

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΛΑΟΣ Ηταν πατριώτη ένας λαός/ ένας μεγάλος τοπικός εχθρός.// Θέλανε να ’χουν όλοι το σπιτάκι τους/ καθημερινά το μεροκαματάκι τους/ να ’χουν ακόμα κι άμα θα κακογεράσουν/ μια συνταξούλα για να μην πεινάσουν.// Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός/ ήταν τούτος ο παλιολαός.// Θέλανε να μην περπατούν στα τέσσερα/ να σκέφτονται και να μιλούν ελεύθερα/ να κυβερνάει αυτός που θα ’χουνε διαλέξει/ κανένας πια να μην τους κοροϊδέψει.// Θέλαν το νόμο φίλο κι όχι φύλακα/ να μη φοβούνται πια τον χωροφύλακα/ την περηφάνια τους κανείς να μην πληγώνει/ ούτε την πόρτα τους να ξεκλειδώνει.// Ονειρα χίλια μέσα στο κεφάλι τους/ τ’ αποθηκεύανε στο προσκεφάλι τους./ Χρόνια καλύτερα ελπίζανε να ’ρθούνε/ το σήμερα οι ληστές δεν εχτιμούνε.