Τυγχάνει, όμως, εκτός από ικανοί να είμαστε και πλεονέκτες…

To έχουμε πει πολλάκις και αυτό φροντίζει να επιβεβαιώνεται κάθε λίγο και λιγάκι. Δεν μπορούμε, ρε παιδί μου, να τα βάλουμε με το βαθύ είναι μας. Η περασμένη αγωνιστική στη Super League 1, η ένατη, θα μπορούσε να αναδειχθεί πολύ άνετα ως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες της αγωνιστικής περιόδου μέχρι τώρα. Αν όχι, κιόλας, εκείνη με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον από όλες τις υπόλοιπες. Με ματσάρες όπως το ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός, το ΑΕΚ-Ατρόμητος και το ΑΕΛ-ΟΦΗ. Κι όμως, η κουβέντα ξανά στο VAR, στη διαιτησία, στον Μπέο, στον Περέιρα, στον Καραπαπά, κοκ. H Lady Hope, όσο και να προσπαθεί η ίδια να εστιάσει στο ποδόσφαιρο, δεν γίνεται να μείνει ανεπηρέαστη από τα άλλα…

Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει μπροστά του άλλη μία ευκαιρία, αλλά την κλωτσάει. Γιατί κανένας ισχυρός δεν μπορεί να προχωρήσει δίχως να αισθάνεται τη σιγουριά της αβάντας. Γιατί κανένας δεν αφήνει στο τυχαίο τα συμφέροντά του. Γιατί είναι πολύ δύσκολο να μην πάρεις εγωιστικά, με οτιδήποτε αυτό συνεπάγεται, μία κούρσα για την ανάδειξη ενός πρωταθλητή σε ένα τόσο δημοφιλές άθλημα. Γιατί αν λειτουργήσεις αλλιώς, πέρα από τα καθιερωμένα, θα σε βρίζουν οι δικοί σου και θα σε πάρουν για «ζυμαρούλη» οι εχθροί σου. Γιατί αν επιζητήσεις συναίνεση θα σε δουν ως αδύναμο που αναζητάς όψιμη εξισορρόπηση.

Η κόντρα του πρωταθλητή και κυπελλούχου ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό θα μπορούσε να μας εξασφαλίσει μία πραγματική ποδοσφαιρική πανδαισία, που θα επέτρεπε κιόλας την ανάδειξη της ουσίας. Ένα τέτοιο χόρτασμα στους επόμενους μήνες, με το οποίο ανεξαρτήτως τελικής έκβασης θα αναβαθμιζόταν το ίδιο το πρωτάθλημα. Ειδικά, αν μπορούσε και η ΑΕΚ να παραμείνει κοντά, ούσα άκρως ανταγωνιστική, τα πράγματα θα ήταν ακόμα καλύτερα. Όμως, τώρα χτίζονται τα χαρακώματα, «γυαλίζονται τα όπλα», μετριώνται δυνάμεις, αποσαφηνίζονται ρόλοι, στέλνονται μηνύματα, μοιράζονται αποστολές, ξεκαθαρίζονται απαιτήσεις, συντονίζονται προσκήνια και παρασκήνια, επιστρατεύονται «χέρια», «αυτιά», «πένες» και «στρατοί». 

Θα μετράμε, πια, τα δευτερόλεπτα, τα εκατοστά, τους πόντους και τους ήχους, δίνοντάς τους άλλες διαστάσεις και πτυχές. Τo μεγάλο ζήτημα εξακολουθεί να είναι το να αποφευχθούν τα χειρότερα και όχι απλά να μάθουμε τον πρωταθλητή. Συσσωρεύεται σιγά σιγά πολύ ενέργεια που το μεγάλο ζητούμενο μοιάζει το μέγεθος της «σεισμικής δραστηριότητας», και όχι αν αυτή θα γίνει. Προλαβαίνουν οι αρμόδιοι; Ναι. Πάντα προλαβαίνουν (αν θέλουν). Μονάχα που έχουν άλλες προτεραιότητες. Και εδώ προκύπτει το ερώτημα: θέλουμε πρωτάθλημα που θα το παίρνει ένας άνετα και χαλαρά (επομένως θα γλιτώνουμε τα απόνερα κάθε μεθοδευμένης πειρατικής λεηλησίας) ή μέχρι τέλους ανταγωνισμό (αλλά σε επιφυλακή αστυνομία, πυροσβεστική, ΕΥΠ, δημόσιο και ιδιωτικό σύστημα υγείας κοκ.); Μέση λύση δεν υπάρχει; 

Η Lady Hope διαπιστώνει ξανά πως μία κάπως ασόβαρη στα μάτια σημαντικού κομματιού της ελληνικής κοινωνίας υπόθεση (το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο) λαμβάνει ενίοτε τις πιο σοβαρές διαστάσεις… Αυτή η αντίφαση είναι που το απογειώνει στις (κοινές) ατμόσφαιρες και στρατόσφαιρες του επικίνδυνου, του σχεδόν «διαστροφικού», του απαράμιλλου, του μη πληκτικού. Και το μεγάλο γαμώτο παραμένει: θα μπορούσαμε να έχουμε καλό πρωτάθλημα. Τυγχάνει, όμως, εκτός από ικανοί να είμαστε και πλεονέκτες…