Αναζητώντας τις νέες «πηγές ανάτασης ηθικού» της ΑΕΚ…

Αυτό το διάστημα δεν είναι και το καλύτερο δυνατό για τους φίλους της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ. Όχι πως είναι για το μπασκετικό τμήμα ή για το ανδρικό βόλεϊ, αλλά ας μείνουμε στο ποδόσφαιρο.

Η ομάδα του Νίκου Κωστένογλου απομακρύνθηκε ήδη οκτώ βαθμούς από την κορυφή και μοιάζει στο σήμερα πολύ δύσκολο στη συνέχεια να γυρίσει αυτήν την κατάσταση. Κυρίως, γιατί δεν πείθει αυτή τη στιγμή η ίδια πως μπορεί στο άμεσο μέλλον να κάνει το απαραίτητο σερί επιτυχιών. Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες για κάτι τέτοιο. Η ΑΕΚ δεν μπορεί να υπερβεί τις αδυναμίες της και οι υπαρκτές της αρετές δεν αρκούν για να υπερισχύσει των άμεσων ανταγωνιστών της. Η Lady Hope, όμως, βλέπει πως υπάρχει άμεση ανάγκη έξυπνης διαχείρισης των υπό διαμόρφωση δεδομένων.

Προφανώς και το 2018, δηλαδή η χρονική στιγμή της πρωταθληματικής ευδαιμονίας και της λειτουργικής απόσβεσης, μοιάζει αρκετά μακρινό. Το κλίμα που επικρατούσε τότε στον οργανισμό της Ένωσης δεν υπάρχει πια. Τα σημάδια σε μία σειρά τομείς το αναδεικνύουν αυτό… Δεν έχει επέλθει, όμως, κάποια ολική και οριστική καταστροφή.

Όμως, χρειάζονται πράγματα. Ορατά σε ολοένα και περισσότερους. Με γνώμονα να επανέλθει η ανταγωνιστικότητα, η γενικής υφής υγεία και να μπορεί το όποιο ρόστερ να πλησιάζει συχνά πυκνά το ταβάνι του. 

Γιατί καλή η κουβέντα για τις πρωτοβουλίες Ίβιτς για το έμψυχο δυναμικό του μέλλοντος, γιατί ιστορικών διαστάσεων ζήτημα η κατασκευή του γηπέδου στη Νέα Φιλαδέλφεια, αλλά εξακολουθεί να έχει μεγάλη σημασία η πορεία της φετινής version της ομάδας σε πρωτάθλημα και Κύπελλο. Το αγωνιστικό κομμάτι πάντα έχει τη σημασία του και αυτή είναι μεγαλύτερη από κάθε επικοινωνιακό χειρισμό ή κάθε άλλο «σημείο ενδιαφέροντος». Δεν γλιτώνεις από το άμεσο άγχος για να τα φορτώσεις στον κόκορα… Επειδή, μάλλον, δεν πάει για πρωτάθλημα (ως τίτλο), δεν σημαίνει πως αδιαφορεί πια για το πρωτάθλημα (ως διαδικασία).

Θα πει κάποιος Ενωσίτης: τι νόημα έχει να καλλιεργούμε φρούδες ελπίδες για κάτι καλό όταν φάνηκε από τα τέλη Οκτώβρη πως η ΑΕΚ δεν μπορεί να ακολουθήσει στο κυνήγι του τίτλου; Μα, είναι άλλο πράγμα το να πετάξεις από το Νοέμβρη γενικώς «λευκή πετσέτα» και άλλο να αναθεωρήσεις στο ίδιο timing τους στόχους σου αναζητώντας τις νέες «πηγές ανάτασης ηθικού». Προφανώς και πονάει και ενοχλεί τους ΑΕΚτζήδες να βλέπουν για δεύτερη συνεχόμενη αγωνιστική περίοδο τον τίτλο να απομακρύνεται νωρίς. Όμως, θα είναι χειρότερα τα πράγματα αν χαθεί στο σήμερα κάθε κίνητρο, αν ξεχάσουν οι ποδοσφαιριστές να θέλουν να παίξουν καλά, αν αφήσουν το υπόλοιπο της σεζόν σε έναν αυτόματο πιλότο στείρας διεκπεραίωσης.

Στα δύο πρόσφατα ντέρμπι με ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ, και Ολυμπιακό στο Φάληρο, η ΑΕΚ έδειξε πως χρειάζεται άμεσες και απτές βελτιώσεις για να αναγκάσει τις λεπτομέρειες να σταθούν στο πλάι της. Και σίγουρα αυτές οι βελτιώσεις δεν αφορούν μονάχα στις προπονητικές επιλογές, ούτε καν σε ατομικές υπερβάσεις ποδοσφαιριστών. Είναι πιο βαθιές και πιο δομικές. Δίχως άλλο επεκτείνονται και στην ενίσχυση του έμψυχου δυναμικού, επομένως και στις γενικότερες φιλοδοξίες των ανθρώπων που διοικούν το σύλλογο. 

Ο κόσμος της ΑΕΚ αγαπάει πολύ την ομάδα του. Μπορεί να γκρινιάζει, μπορεί να ξεφεύγει, μπορεί να στοχοποιεί πρόσωπα, μπορεί να πικραίνεται, όμως άμα δει μέσα στο γήπεδο κάτι το αξιοπρεπές θα σταθεί κοντά. Στο μέτρο του δυνατού… Η Lady Hope πιστεύει ακράδαντα πως είναι υποχρέωση της επίσημης ΑΕΚ να εξασφαλίσει όπως μπορεί αυτό το αξιοπρεπές όσο πιο σύντομα γίνεται… Αυτό δεν είναι τίτλος που μπαίνει στην τροπαιοθήκη, είναι όμως ζήτημα αυτοσεβασμού. Γιατί αν δεν διασφαλιστεί ούτε αυτός, ανοίγει η συζήτηση για την επόμενη μέρα με περισσότερα, κομβικότερα, και σοβαρότερα ζητούμενα…