Η αντικομμουνιστική ευρωπαϊκή Δεξιά ξαναχτύπησε. Η Ε.Ε. εξομοίωσε την κομμουνιστική ιδεολογία με τη φασιστική με πρόσφατο ψήφισμά της. Ευτυχώς η Ελλάδα αρνήθηκε είτε καταψηφίζοντας είτε απέχοντας, εκτός ορισμένων δεξιών βουλευτών της.
Ο μεγαλύτερος ίσως αντικομμουνιστής ηγέτης, ο Τσόρτσιλ, ο οποίος μάλιστα μίλησε και για «σιδηρούν παραπέτασμα» μετά τον πόλεμο, ήταν πάντα υπέρ των συνομιλιών και συμφωνιών με τη Σοβιετική Ενωση για την αντιμετώπιση από κοινού της ανόδου και επικράτησης του ναζισμού-φασισμού και επέκρινε τη συμφωνία του Μονάχου 30/9/38, ερήμην των Σοβ. Ενωσης και Τσεχοσλοβακίας, η οποία άναψε το πράσινο φως στον Χίτλερ να προσαρτήσει την Τσεχοσλοβακία και την Αυστρία στη Γερμανία και σε λίγους μήνες να επιτεθεί στην Πολωνία, 1/9/39, αρχή του πολέμου. Ο διορατικός και πραγματιστής Τσόρτσιλ είδε ότι αυτή η πολιτική του κατευνασμού θα σήμαινε την κατάληψη της Ευρώπης και όχι μόνο.
Ως γνωστόν η άρνηση των Δυτικών να συνάψουν συμφωνίες με τη Σ. Ενωση για την απόκρουση της φασιστικής λαίλαπας ανάγκασε τη Σ. Ενωση να υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης με τη ναζιστική Γερμανία, το γνωστό σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ στις 23/8/39, επτά ημέρες πριν από την έναρξη του πολέμου. Αυτό για τους Δυτικούς ήταν ανεπίτρεπτο, ενώ οι ίδιοι είχαν συνάψει ήδη συμφωνίες και με την Ιταλία και τη Γερμανία χωριστά, τις οποίες δυτικές εταιρείες τις είχαν βοηθήσει να εξοπλιστούν! Οι φαρισαίοι καπιταλιστές θεωρούν το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ συνεργασία φασισμού-κομμουνισμού, αγνοώντας τα 22 εκατομμύρια Σοβιετικούς νεκρούς στον αντιφασιστικό αγώνα και στους οποίους οφείλεται, κυρίως, η απελευθέρωση της Ευρώπης και όχι μόνο. Αφού ήταν όμοιοι γιατί δεν συμμάχησαν να καταλάβουν τον κόσμο και να καταλύσουν τις Δυτ. Δημοκρατίες;
Τις ημέρες εκείνες της υπογραφής του σοβιετογερμανικού συμφώνου, η Ιαπωνία είχε επιτεθεί στη Σοβιετική Ενωση στη Μαντζουρία, την οποία η Ιαπωνία είχε καταλάβει το 1933 και οι εχθροπραξίες βρίσκονταν σε εξέλιξη. Ασφαλώς η Σ. Ενωση ήθελε να αποφύγει ένα δεύτερο μέτωπο, στο οποίο η ανεγκέφαλη Δύση ήθελε να τη σπρώξει ελπίζοντας στην επίθεση της χιτλερικής Γερμανίας εναντίον της, Nach Ost, ώστε να καταλυθεί το καθεστώς της!
Ο Χίτλερ όμως δεν ήταν τόσο βλάκας. Ηθελε πρώτα να τελειώνει με την Ευρώπη. Γι’ αυτό το σύμφωνο εξυπηρετούσε και τις δύο χώρες για να κερδίσουν χρόνο προετοιμασίας. Μετά την αποτυχία της πολιτικής του κατευνασμού ο Τσόρτσιλ πήρε τα ηνία της εξουσίας και σχεδόν μόνος του αντιμετώπισε τον Χίτλερ.
Μετά την επίθεση της ναζιστικής Γερμανίας κατά της Σ. Ενωσης, 22/6/1941, ο Τσόρτσιλ συμμάχησε μαζί της και μαζί με τις ΗΠΑ συνέτριψαν τον Χίτλερ και τους Ιάπωνες. Γι’ αυτό και ονομάστηκε ο «πατέρας της Νίκης».
Στα απομνημονεύματά του μιλάει με τα καλύτερα λόγια για τον Στάλιν και τη Σ. Ενωση! Η εξομοίωση «φασισμός-κομμουνισμός». Ο φασισμός πιστεύει στο μίσος, στη βία, στον ρατσισμό, στον πόλεμο. Ο κομμουνισμός-μαρξισμός πιστεύει στην ειρήνη, την αγάπη, την αδελφοσύνη, την κοινωνική δικαιοσύνη, στον διεθνισμό. Η εξομοίωση πού κολλάει εδώ; Μόνο στα άρρωστα μυαλά των ανιστόρητων καπιταλιστών που για θεό τους έχουν το πουγκί τους. Αλήθεια, αυτοί πότε θα κάνουν την αυτοκριτική τους για τα εγκλήματά τους ενάντια στην ανθρωπότητα από την αποικιοκρατία και μετά και τελευταία στους βομβαρδισμούς σε Ιράκ, Συρία, Λιβύη, οι οποίοι προξένησαν τεράστιες καταστροφές και αστείρευτες ροές προσφύγων με ανυπολόγιστες επιπτώσεις στις ζωές των χωρών υποδοχής, μαζί και στη χώρα μας;
Υ.Γ.: Και μια σύγκριση του κομμουνιστή και του φασίστα.
Οι φασίστες της Χρυσής Αυγής προκειμένου να γλιτώσουν την τιμωρία τους για τον φόνο του Παύλου Φύσσα απαρνούνται το κόμμα τους, δεν έχουν, λέει, σχέση με τον φασισμό και ζητούν άνανδρα τον οίκτο. Αντίθετα οι κομμουνιστές και στην Αντίσταση και στον Εμφύλιο ανέλαβαν την ευθύνη των πράξεών τους και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, ύστερα από απάνθρωπα βασανιστήρια, με το κεφάλι ψηλά βροντοφώναζαν: Ζήτω το ΚΚΕ.
* Αγιος Νικόλαος Κρήτης
