Στον σταθμό λεωφορείων στις Τρεις Γέφυρες, ακριβώς στην είσοδο των οχημάτων, έχουν τοποθετηθεί [σαν Ηρακλείς της καθαριότητας] τρεις κάδοι σκουπιδιών, ο ένας μάλιστα φέρει την ένδειξη «μόνο ανακύκλωση». Είναι η πρώτη εικόνα που αντικρίζουν οι ταξιδιώτες που καταφτάνουν από Κεντρική κυρίως Ελλάδα. Περνάω καθημερινά από ’κεί για να πάω στη στάση του αστικού απέναντι.
Τρεις ακόμη κάδοι κοσμούν την άλλη πλευρά του σταθμού, όπου εισέρχονται όσοι ταξιδεύουν αλλά και έτεροι που επισκέπτονται το καφέ και τα είδη που πωλούνται μέσα στο κτίριο του σταθμού· εκεί ακριβώς αποβιβάζουν οι ταξιτζήδες τους πελάτες τους. Και στις δύο πλευρές του σταθμού, εκεί που δεσπόζουν οι κάδοι, παρατηρεί κανείς, τι παρατηρεί, είναι κάρφος εν τω οφθαλμώ αυτού, υπερεκχείλιση απορριμμάτων, σωρούς από σκουπίδια που έχουν καλύψει τους κάδους αλλά και τα τετραγωνικά γύρω τους, έως τη μέση σχεδόν του δρόμου. Χάρμα οφθαλμών -και αφόρητη δυσοσμία.
Αναμαλλιασμένος τις πολίτης, περπατώντας γοργά και κρατώντας δυο τεράστιες σακούλες γεμάτες με σκουπίδια, περνάει από μπροστά μας, φτάνει στους κάδους και δεν τις εναποθέτει απλώς, αλλά με δύναμη και με εκνευρισμό τις εκσφενδονίζει με πάταγο στη μέση του δρόμου -ίσα που αποφεύγουμε τους «ζωμούς», που εξαπολύονται σε μια μικρή ακτίνα γύρω από το σημείο που έπεσαν. Κουραστικό οι σκηνές που επακολούθησαν με την έξαλλη κυρία να τον καταχεριάζει για την απρεπή συμπεριφορά του. Τι άξεστο και τι απολίτιστο τον ανεβοκατέβαζε, τι δεν σέβεται τους γειτόνους του. Ατάραχος αυτός. Τότε μόνο αντέδρασε όταν η κυρία βγήκε από τα ρούχα της: «Βρε είσαι τελείως μαλάκας;», καταλήγει.
Περιττό να πω ότι αν δεν ήμασταν δυο-τρεις εκείνη τη στιγμή δίπλα στην κυρία, θα είχαμε άσχημα ξεμπερδέματα. Δεν τον πείραξε τον πολίτη αυτόν ότι τον απεκάλεσαν άξεστο και απολίτιστο [ούτε καν του ίδρωσε το αυτί], εξεμάνη όμως όταν τον απεκάλεσαν με το προσωνύμιο που έχει αποκτήσει πλέον ο κάθε πολίτης σε τούτη την πρωτεύουσα [σε τούτη τη χώρα]. Χρόνο να ’χεις να «απολαμβάνεις» τον ιδιαίτερο «πολιτισμό» που αναπτύσσεται στα πεζοδρόμια, ερήμην της Πολιτείας και της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Απεφεύχθησαν λοιπόν τα χειρότερα. Και άρχισε, παρακαλώ, μία συζήτηση για το τι μπορούμε να πράξουμε ως πολίτες όταν οι υπάλληλοι στον καθαρισμό απεργούν -αναφαίρετο δικαίωμα η απεργία, ακόμη κι όταν η υγεία των πολλών κινδυνεύει. Ευκαιρία δίνεται να μάθει κάποιος για την επιλογή να ανακυκλώνει στην πηγή, στο σπιτάκι του. Και τέλος πάντων όλο και κάποιο μπαλκονάκι θα διαθέτει ο καθένας να βγάζει τα σκουπίδια ενόσω οι κάδοι είναι υπερπλήρεις -ένα μπαλκονάκι αξιοπρέπειας και σεβασμού. Μπορεί η πόλη να μην κάνει πολλά για σένα, σημασία έχει τι μπορείς εσύ να κάνεις για την πόλη σου [σιγά την πόλη -για τον εαυτό σου και για τον συνάνθρωπο τουλάχιστον].
Είπαμε, κουραστικό, αλλά είχε ωραία εξέλιξη η συζήτηση, με τον «άξεστο και απολίτιστο» να ζητάει συγγνώμη από όλους γύρω. Πόσο πραγματικά λείπει ο διάλογος από τούτη τη χώρα.
