Πρόσφατα βρέθηκα σε μια εκδήλωση-σεμινάριο για νέους γονείς όπου η εξέλιξη της συζήτησης οδήγησε στις αγωνιώδεις ερωτήσεις των μαμάδων και των μπαμπάδων για το πώς μπορούν να προστατεύσουν και να θωρακίσουν τα παιδιά τους σε έναν κόσμο γεμάτο κινδύνους.

Ολοι εξωτερίκευαν απελευθερωτικά τους μύχιους φόβους τους για το μέλλον των παιδιών με μια έκδηλη αναστάτωση: Τι θα κάνω αν το δέρνουν οι συμμαθητές του; Πώς να του μιλήσω για τους σεξουαλικούς κινδύνους που καραδοκούν; Σε ποιες πολεμικές τέχνες να το κατευθύνω για να μάθει να αμύνεται; Πώς να του εξηγήσω να λέει “όχι” σε “ανήθικες” προτάσεις; Πώς θα προστατευτεί από επίδοξους βιαστές, ληστές, νταήδες, εγκληματίες, οπλοφόρους κ.λπ.;

Ο ψυχολόγος που οργάνωνε τη συνάντηση, αφού άφησε τους περισσότερους να “αδειάσουν” τις αγωνίες τους και να μοιραστούν τον πανικό τους, έλαβε τον λόγο και πολύ απλά άλλαξε τη ροή της κουβέντας επισημαίνοντας πάνω-κάτω τα εξής: Ολοι νιώθετε τρόμο μπρος στο ενδεχόμενο να είναι το παιδί σας το θύμα ενός εγκλήματος. Πόσοι όμως αντιμετωπίζετε με τον ίδιο τρόμο την πιθανότητα να γίνει το παιδί σας ο θύτης; Πόσοι του δίνετε τα εφόδια να μη φτάσει στο σημείο να εγκληματήσει εναντίον ενός άλλου ανθρώπου; Πώς το μαθαίνετε να σέβεται και να αποδέχεται τις όποιες ιδιαιτερότητες και διαφορετικές επιλογές των άλλων; Πόσο σημαντικό είναι για σας να του διδάξετε τι σημαίνει αλληλεγγύη, να το μάθετε να επεμβαίνει υπέρ τρίτων όχι για να προστατεύσει τον εαυτό του αλλά τους τρίτους; Σιωπή…

Εχουμε φτάσει να θεωρούμε το έγκλημα αυτονόητο και να στρέφουμε όλη την προσοχή μας στην προστασία από αυτό. Κι αν επικεντρωνόμασταν στην αποτροπή του, εστιάζοντας στην αποφυγή της δημιουργίας των εγκληματιών; Αντί να αναρωτιούνται οι ακροδεξιοί ναιμεναλλάδες τι δουλειά είχε ο Γρηγορόπουλος στα Εξάρχεια και τι φορούσε η βιολόγος στην Κρήτη, δεν θα ήταν πιο εύκολο να ερευνήσουν πώς οπλίστηκε το χέρι του εκτελεστή του πρώτου και του βιαστή και δολοφόνου της δεύτερης; Μήπως τα κόμικς που βρίθουν από μανιακούς serial killers, αντί να λειτουργούν ως διαφημίσεις της ρώμης των υπερηρώων, πρέπει να διαβαστούν ως εγχειρίδια της «γέννησης» των «κακών»; Το αριστουργηματικό «The Killing Joke» των Alan Moore και Brian Bolland προσφέρει τέτοιες απαντήσεις. Και θα επανέλθουμε.

Μια εικόνα, 354 λέξεις