Ένας ακραίος «κιτρινόμαυρος» νεωτερισμός

 

Kάθε νεωτερισμός χρειάζεται χρόνο, όχι για να πιάσει, αλλά για να δουν όλοι αν θα πιάσει ή μη. Γιατί καμία απόπειρα δεν είναι εγγυημένα εύστοχη, οτιδήποτε κι αν γίνει… Ειδικά κάθε ακραίος νεωτερισμός χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να δουν όλοι την τελική του έκβαση. Και στο ενδιάμεσο, πρέπει να πείσει σε περισσότερες παραμέτρους από έναν λιγότερο ακραίο…

 

Η Lady Hope βλέπει ξεκάθαρα πως εδώ και λίγους μήνες η ποδοσφαιρική ΑΕΚ, με την επιλογή Καρντόσο, διάλεξε το δρόμο ενός ακραίου «κιτρινόμαυρου» νεωτερισμού.

 

Μέχρι να ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο στο άδειο ΟΑΚΑ με την Ουνιβερσιτατέα Κραϊόβα, φαινόταν πως τα πράγματα έβαιναν σχετικά λογικά. Η Ένωση, σα συλλογικός οργανισμός, πάσχιζε να αφομοιώσει το νέο σύστημα, δεν έλειπαν οι αδυναμίες και οι δυσπραγίες, αλλά υπήρχαν και θετικά στοιχεία για να πιαστεί κάποιος.  Για να ξεγελάσει τον εαυτό του ή για να εκτιμήσει το άμεσο μέλλον;

 

Κυρίως, για να επιχειρηματολογήσει πως υπήρχε μία βήμα βήμα πορεία προς κάτι καλύτερο. Όμως, μετά από τρία συνεχόμενα ημίχρονα, στα οποία η ΑΕΚ έκανε ορισμένες από τις πιο απαράδεκτες εμφανίσεις της την τελευταία δεκαετία, είναι δύσκολο να πει κάποιος πως «ρε παιδιά, προχωράμε βήμα-βήμα, δεν τρέχει κάτι το συνταρακτικό» δίχως να κινδυνεύσει να γίνει «θύμα επίθεσης». 

 

Όταν αγωνίζεσαι σχεδόν οικτρά, όλοι καταλαβαίνουν πως τα πράγματα δεν πάνε καλά και στερεύουν οι δεξαμενές και των προσωπικών συμπαθειών και της συλλογικής εμπιστοσύνης. Όπως και οι κλεψύδρες των ανοχών, των αντοχών και της υπομονής. Ένας διαφαινόμενος αποκλεισμός από την Τράμπζονσπορ, ειδικά αν στην Τουρκία το σκορ πάρει έκταση, σημαίνει δίχως πολλές περιστροφές την αυτόματη παύση κάθε ψήγματος υποστήριξης (ελαφριάς ή μη) από την πλευρά της συντριπτικής πλειοψηφίας των φίλων της Ένωσης.

 

Δεν παλεύεται ο όψιμος συνδυασμός της απαράδεκτης παρουσίας της ομάδας σου και του οίκτου των αντιπάλων. Ακόμα και το 2013, αυτά είχαν άλλη χροιά… Aυτήν τη στιγμή, ακόμα και αν ένα τζίνι εξασφάλιζε μία μεταγενέστερη χρονικά εξισορρόπηση, οι περισσότεροι ΑΕΚτζήδες δεν θα άντεχαν να δώσουν αυτό το χρόνο…

 

Το πείραμα της ΑΕΚ που λέγεται Καρντόσο ήταν όντως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα που προέκυψαν στο ελληνικό διασυλλογικό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. Η μέχρι τώρα αρνητική τροπή δεν αναιρεί αυτό το συμπέρασμα… Όσο και αν αυτό δεν αρέσει στους φίλους και στους ανθρώπους της ΑΕΚ, που προφανώς ενδιαφέρονται κυρίως για την αποτελεσματικότητα. Και δεν μπορεί να τους κακίσει σχεδόν ουδείς… Φαίνεται, όμως, πως στη συγκεκριμένη περίσταση ο «ίσιος δρόμος» αποδεικνύεται προτιμότερος από τους «ακραίους νεωτερισμούς».

 

H Lady Hope κατανοεί με εσωτερική ευκρίνεια πως το «πείραμα Καρντόσο» είναι μία ασταθής συνιστώσα μίας άλλης, ευρύτερης (όχι και τόσο γαλαντόμας…) συνισταμένης, που σχετίζεται με τη γενικότερη φιλοσοφία του κλαμπ. Που δυστυχώς για το ίδιο δεν μπορεί να μένει δίχως επιδράσεις από τις ανταγωνιστικές κινητικότητες. Σε μία συζήτηση βαθύτερη, μάλλον, περισσότερο επώδυνης, και με μεγαλύτερη ουσία. Αλλά, προς ώρας, το ενδιαφέρον πρέπει να επικεντρωθεί στο πείραμα Καρντόσο…