Στερνός αποχαιρετισμός στον Γιώργο Μπράμο

«Οταν μιαν άνοιξη χαμογελάσει, θα ντυθείς μια καινούργια φορεσιά και θα ‘ρθεις να σφίξεις τα χέρια μου, παλιέ μου φίλε…».

Η μπαλάντα του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Μανόλη Αναγνωστάκη άρχισε να ακούγεται από το βάθος της αίθουσας του Α’ Νεκροταφείου για τις πολιτικές κηδείες, κάποιοι «παλιοί του φίλοι» έπιασαν δειλά το τραγούδι και ο αποχαιρετισμός στον Γιώργο Μπράμο πήρε τέλος -αν πάρει ποτέ τέλος στις ζωές τόσων ανθρώπων που σημάδεψε αυτός ο κορυφαίος δημοσιογράφος, κριτικός κινηματογράφου και συγγραφέας ο οποίος έφυγε από τη ζωή ξαφνικά και απροσδόκητα πριν από λίγες μέρες στα 67 του χρόνια.

Και ήταν όλοι εκεί χθες το μεσημέρι. Ανθρωποι της δημοσιογραφίας, του σινεμά, της τηλεόρασης, της λογοτεχνίας. Και της πολιτικής. Σαν τον Σπύρο Λυκούδη, που πρώτος τον αποχαιρέτησε με φωνή που συνεχώς έσπαγε από τα δάκρυα, ειδικά όταν θυμόταν την προσήλωσή του στην Αριστερά, όχι στις ουτοπίες και τις ψευδαισθήσεις της, αλλά στη φλόγα και τα ιδανικά της. Ο φίλος του Τέλης Σαμαντάς βρήκε επίσης τη δύναμη να μιλήσει, ήταν συνέχεια μαζί οι δυο τους από τα χρόνια της «παλιάς Αυγής» μέχρι τις τελευταίες μέρες της ζωής του.

Η αντίσταση στη χούντα στη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων στην Ιταλία, η συμμετοχή του στον «Σύγχρονο Κινηματογράφο», τα σενάρια και τα βιβλία του, τα ταξίδια του και οι αναζητήσεις του, η καθοριστική δουλειά του στην τηλεόραση (κρατική και ιδιωτική), όλα πέρασαν από τους δύο σύντομους επικήδειους. Αλλά κυρίως ήταν τα τρία πανέμορφα παιδιά του, ο Μαρίνος, η Σαβίνα και η Αναστασία, που με τα δικά τους «αντίο» στον πατέρα που τα λάτρευε έκαναν τους πάντες να λυγίσουν.