Την περασμένη Παρασκευή ο Γιώργος Σταματόπουλος με μια μικρή ξενάγηση μας περπάτησε στον πράσινο κόσμο της Αθήνας, όπου ακόμα δέντρα συναντάς. Η χαρά σου γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, όταν τα βλέπεις να δημιουργούν όμορφες εικόνες με τα χρωματιστά μωβ άνθη τους πάνω και κάτω από το δέντρο και τη λεπτή διάχυτη, κατά τις βραδινές ώρες ιδιαίτερα, μυρουδιά τους. Στο Ζάππειο τα νιώθεις ιδιαίτερα, γιατί ο αριθμός τους είναι πάρα πολύ μεγάλος.
Ηταν απόλαυση και τη χρειαζόμαστε αυτήν την ικανοποίηση, που η φύση αφειδώλευτα μας πρόσφερε. Αυτές τις μυρουδιές πιο παλιά, τις βραδιές που η νύχτα μύριζε γιασεμί και βασιλικό, απολάμβανες το θερινό σινεμά στις πάνινες (του σκηνοθέτη) πολυθρόνες. Τι χαρά, με τις ταινίες προσεχώς, να σε προετοιμάζουν για νέα επίσκεψη, όλο το σκηνικό αυτούσιο, καθαρό, ιδανικό. Η προβολή όμως, μεγάλο πρόβλημα! Επαψε πια να υπάρχει ταινία, η οποία μεταφερόταν και παιζόταν σε δύο ή και τρία σινεμά ταυτόχρονα, είχαμε κατά κάποιον τρόπο τον πρώτο ντελιβερά, και αν έμπλεκε με το μοτοσακό του στη διαδρομή, είχαμε καθυστέρηση και φωνές από το κινηματογραφικό κοινό…
Τώρα, η ταινία τέλος! Το DVD πήρε τη θέση της στα θερινά τα σινεμά. Το DVD κατάλληλο για την τηλεόραση, για το σινεμά όμως τελείως μα τελείως ακατάλληλο και όχι μόνο
*επίτιμος πρόεδρος Κινηματογραφικής Λέσχης Λεμεσού
