Η Γκουανγκζού ήταν απλά ένα καμπανάκι

Λένε πως η συνήθεια φθείρει. Υπάρχουν, όμως, κάποιες συνήθειες που αρέσουν. Ποιος χαλιέται, άραγε, από τις συνεχείς διακρίσεις στον αθλητισμό; Το ελληνικό πόλο (και) σε επίπεδο εθνικών ομάδων τα τελευταία χρόνια είχε κάνει πολύ έντονη την παρουσία του στο διεθνές στερέωμα.

H Lady Hope για συνεχόμενα καλοκαίρια έβλεπε πράγματα που όριζαν ένα σημαντικό παρόν και προδιέθεταν για ένα εξίσου «παραγωγικό» άμεσο μέλλον.

Η Εθνική ανδρών, για παράδειγμα, τα τελευταία χρόνια είχε κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2015, ενώ δύο χρόνια αργότερα στον ίδιο θεσμό είχε ξαναμπεί στην τετράδα. Όσο για την Εθνική γυναικών, το 2018 -φερ΄ειπείν- ήταν ένα έτος γεμάτο διακρίσεις, καθώς πρώτα κατακτήθηκε το νεσύστατο Europa Cup, ενώ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που ακολούθησε λίγους μήνες αργότερα πήρε το αργυρό μετάλλιο.

Μετά από τέτοιες πορείες τα τελευταία χρόνια, έκατσαν λίγο άσχημα οι φετινές παρουσίες των δύο εθνικών αντιπροσωπευτικών συγκροτημάτων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Γκουανγκζού. Καταμετρήθηκαν δύο «τελικοί» για τις θέσεις 7-8. Δεν είναι για να πανηγυρίζει κανείς…

Αυτό που έγινε, όμως, έγινε και όλη η προσοχή πρέπει να στραφεί στο άμεσο μέλλον. Η αναζήτηση των αιτιών, με γνώμονα όχι το «να παρθούν κεφάλια», αλλά να προωθηθούν έμπρακτες λύσεις, είναι επιτακτικό καθήκον όλων των αρμοδίων. Για να (μπορέσουμε να) πούμε σύντομα πως «η Γκουανγκζού ήταν απλά ένα καμπανάκι», και όχι «η αρχή του τέλους» ενός ολόκληρου κύκλου…

Πολλές φορές στον αθλητισμό η επιτυχία από την αποτυχία απέχουν ελάχιστα. Η Εθνική ανδρών δεν προκρίθηκε για τρίτη συνεχόμενη φορά στα ημιτελικά, γιατί υστέρησε στις λεπτομέρειες. Ηττήθηκε σε έναν μεγάλο προημιτελικό από την Ιταλία (που έφτασε μέχρι τον τελικό) στο ένα γκολ (6-7), δηλαδή στη μία φάση.

Ο Θοδωρής Βλάχος κατανόησε πως χρειαζόταν λίγη περισσότερη αποφασιστικότητα στα κρίσιμα, αλλά αυτήν δυστυχώς την επέδειξαν οι πολίστες του Σάντρο Καμπάνια (νυν προπονητής της Εθνικής Ιταλίας και παλιότερα της Εθνικής Ελλάδας). Όμως, όσο και αν πόνεσε η ήττα, δεν παύει να χάθηκε η τετράδα για πολύ λίγο… Επομένως, η αντιμετώπιση των καταστάσεων απαιτεί λεπτότερους χειρισμούς.

Αντιθέτως, η Εθνική γυναικών στον αντίστοιχο δικό της προημιτελικό απέναντι στη μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου στο σύγχρονο γυναικείο πόλο, την ομάδα των ΗΠΑ (που στο τέλος πήρε για άλλη μία φορά το χρυσό μετάλλιο…), ηττήθηκε κατά κράτος (5-15). Για να φτάσει, βέβαια, να πέσει πάνω στον πιο ακατάλληλο αντίπαλο στο χειρότερο δυνατό χρονικό σημείο, πάει να πει πως τα κορίτσια του Γιώργου Μορφέση κάτι δεν έκαναν καλά προηγουμένως. Όταν κρίνονταν οι διασταυρώσεις…

Οι άνθρωποι που είναι μέσα στις δύο ομάδες, μάλλον, ξέρουν τα αίτια της φετινής μέτριας παρουσίας. Το θέμα είναι να μπορέσουν να βρουν τις απαραίτητες λύσεις και να τις εφαρμόσουν. Στο κατάλληλο χρονικό σημείο, γιατί έρχονται σχετικά σύντομα νέες σημαντικές υποχρεώσεις. Το ελληνικό πόλο εδώ και χρόνια διάγει μία από τις καλύτερες εποχές στην πρόσφατη ιστορία του. Έτσι ώστε να μπορεί να υπάρχει απόθεμα αισιοδοξίας για άμεση επαναφορά στις πετυχημένες εμφανίσεις στις πισίνες. 

Και δεν είναι μόνο οι επιτυχίες των εθνικών ομάδων στις μικρότερες ηλικιακές κατηγορίες, και στα αγόρια, και στα κορίτσια, που συνηγορούν σε αυτό το συμπέρασμα. Αλλά, και ορισμένες προϋποθέσεις που ήδη υφίστανται στις ίδιες τις Εθνικές ανδρών και γυναικών. Αρκεί να πραγματωθούν εκ νέου… Είναι κρίμα να λοξοδρομήσει το ελληνικό πόλο για αίτια διαφορετικά από το ταβάνι που δεδομένα υπάρχει.

Η Lady Hope θα περιμένει να δει τις αντιδράσεις, που θα κριθούν κι αυτές στο κατάλληλο timing. Δηλαδή, στις επόμενες μεγάλες διοργανώσεις…