Ποιητής… εκ του προχείρου

Ξέρεις πού βρήκε ο Αλέξης μας ο έρημος να πάει να πει κι αυτός τον πόνο του; Θου Κύριε! Στον Σκάι!

Το εμπάργκο το λησμόνησε πασχίζοντας να πείσει κάποιον αναποφάσιστο να ‘ρθεί να τον ψηφίσει

Τι κι αν δεν είχαμε λοιπόν σωστή τηλεμαχία; Για ώρες ίδρωναν μαζί δυο Αλέξηδες κι η Σία άλλοι για να στριμώξουνε, άλλος να ξεγλιστρήσει κι ο κόσμος όλος ν’ απορεί γιατί να ξενυχτήσει…

Θίξανε θέματα πολλά: Novartis, Σκόπια, Μάτι, τον Ποινικό τον Κώδικα, στο σκάφος το ραχάτι,

Καμμένο και Πολακισμό, Πετσίτη, Βαρουφάκη Είπανε όμως τα γνωστά, και πλήξαμε λιγάκι…

Κι ενόσω εμείς θυμόμασταν όλες αυτές τις φάσεις εις τις Βρυξέλλες έπαιρναν σπουδαίες αποφάσεις

Τα πόστα τους μοιράζανε εκεί τα παλικάρια μα εμείς σε γάμο ήμασταν, πού χρόνος για πουρνάρια…

Θα ξημερώσει το λοιπόν ημέρα αληθείας και ο λαός – γεννήτορας, φευ, της Δημοκρατίας στις κάλπες θα οδηγηθεί ξανά ν’ αποφασίσει απ’ όλα τα καλόπαιδα ποιο θα τον κυβερνήσει

«Φωνή λαού οργή θεού» η παροιμία λέει και αύριο θα ξέρουμε ο κεραυνός ποιον καίει

Πριν απ’ την ψήφο κάλλιον θα ήτο να σιωπούμε Σε όλους μας χρειάζεται να μάθουμε ν’ ακούμε…