Είναι η πρώτη φορά που η ΕΛΣ ανεβάζει την όπερα του Βέρντι στο Ηρώδειο και η πρώτη φορά που σκηνοθετεί όπερα ο διευθυντής του Μπαλέτου της, Κωνσταντίνος Ρήγος. Ενα ψυχογράφημα της Βιολέτας Βαλερί από την αυγή του έρωτα έως το σκοτάδι του θανάτου, μέσα σε μινιμαλιστικό μπαρόκ και με εξαιρετικούς, διεθνείς πρωταγωνιστές
Οταν η «Τραβιάτα» έκανε πρεμιέρα στις 6 Μαρτίου 1853 στο «Τεάτρο Φενίτσε» της Βενετίας θεωρήθηκε ως μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες στην ιστορία της όπερας. «Η “Τραβιάτα” ήταν ένα φιάσκο, μην ψάχνεις να βρεις δικαιολογία, απλώς έτσι είναι», έγραφε την επομένη κιόλας ημέρα ο Τζουζέπε Βέρντι στον εκδότη του Τίτο Ρικόρντι. Ενάμιση αιώνα αργότερα, το αριστούργημα του Βέρντι αναγνωρίζεται ως ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του ρεπερτορίου με εκατοντάδες παραστάσεις κάθε χρόνο στις όπερες όλου του κόσμου και με χιλιάδες θεατές να τις παρακολουθούν εκστατικά.
Για την Εθνική Λυρική Σκηνή η «Τραβιάτα» είναι η δεύτερη καλοκαιρινή παραγωγή της για το 2019 και η πρώτη φορά που θα την παρουσιάσει στο Ηρώδειο, στις 27, 28, 30 και 31 Ιουλίου. Μάλιστα, θα αποτελέσει το οπερατικό ντεμπούτο του σκηνοθέτη, χορογράφου και διευθυντή του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Κωνσταντίνου Ρήγου. Ο άτυχος έρωτας της Βιολέτας, της «Κυρίας με τις καμέλιες», για τον Αλφρέντο Ζερμόν, όπως τον εμπνεύστηκε και τον μελοποίησε ο Τζουζέπε Βέρντι μέσα από μελωδίες μοναδικής δύναμης, θα ζωντανέψει επί σκηνής σε μουσική διεύθυνση Λουκά Καρυτινού και με εξαιρετικούς, διεθνείς πρωταγωνιστές:
Η Λιζέτ Οροπέσα, που ερμηνεύει τον ρόλο της Βιολέτας Βαλερί στην πρώτη διανομή (27, 30/7), είναι μια από τις πιο περιζήτητες σοπράνο παγκοσμίως. Μετά την αποθέωση σε Λονδίνο, Παρίσι, Μαδρίτη, η Οροπέσα κάνει αυτή την εποχή το ντεμπούτο της στη Σκάλα του Μιλάνου, ενώ μετά το Ηρώδειο θα ερμηνεύσει την Τραβιάτα στην «Αρένα» της Βερόνας, στο «Μετροπόλιταν» της Νέας Υόρκης και στο «Τεάτρο Ρεάλ» της Μαδρίτης.
Τον Αλφρέντο της πρώτης διανομής θα ερμηνεύσει ο Σαϊμίρ Πίργκου, ένας από τους σημαντικότερους τενόρους διεθνώς, ο οποίος έχει αποδώσει με μεγάλη επιτυχία τον ρόλο, μεταξύ άλλων, σε Παρίσι, Βιέννη, Βερόνα, Λονδίνο, Βερολίνο, Νέα Υόρκη, Σαν Φρανσίσκο και Ζυρίχη. Στον ρόλο του Τζόρτζιο Ζερμόν ο κορυφαίος Έλληνας βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς, ο οποίος ολοκληρώνει μια σεζόν γεμάτη μεγάλες επιτυχίες και διθυραμβικές κριτικές στις όπερες του Σαν Φρανσίσκο, του Μονάχου, του Αμβούργου, του Λονδίνου και της Μαδρίτης.
Στη δεύτερη διανομή (28, 31/7) την Τραβιάτα θα ερμηνεύσει η Εκατερίνα Σιούρινα, η οποία έχει πραγματοποιήσει μια θριαμβευτική διαδρομή στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου και με τον συγκεκριμένο ρόλο εμφανίστηκε με μεγάλη επιτυχία πριν από λίγους μήνες στην Κρατική Οπερα της Βιέννης.
Στον ρόλο του Αλφρέντο ο Αλεξέι Ντόλγκοφ, τον οποίο το ελληνικό κοινό χειροκρότησε πρόσφατα στη «Λουτσία ντι Λαμερμούρ», σε σκηνοθεσία Κέιτι Μίτσελ. Στον ρόλο του Τζόρτζιο Ζερμόν στη δεύτερη διανομή θα δούμε τον σπουδαίο Ελληνα βαρύτονο Τάση Χριστογιαννόπουλο, o οποίος τον έχει ερμηνεύσει σε Βρυξέλλες, Ντίσελντορφ, Φρανκφούρτη, Γενεύη, Νάντη, καθώς και στο Φεστιβάλ του Γκλάιντμπορν.
Η «Τραβιάτα» περιγράφει τον έρωτα μιας εταίρας με γόνο καλής οικογενείας του Παρισιού. Η σχέση προκαλεί την αντίδραση της οικογένειας του νέου, το ζευγάρι χωρίζει και ξανασυναντιέται λίγο πριν από τον θάνατο της κοπέλας. Ο Κωνσταντίνος Ρήγος, 21 χρόνια μετά τη χορογραφία πάνω στην «Κυρία με τις καμέλιες» στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας και στο θέατρο «Αμόρε», ξανασυναντά τη «διάσημη εταίρα της παριζιάνικης κοινωνίας», με την οποία σχετίστηκε ο Αλέξανδρος Δουμάς υιός και για την οποία έγραψε το θεατρικό του έργο, στην οπερατική εκδοχή.
Η σκηνοθεσία του Ρήγου εστιάζει στην «καταναγκαστική ηδονή, που μοιάζει να πνίγει όλους τους πρωταγωνιστές της ιστορίας, καθώς και στην ασφυξία της οικονομικής δοσοληψίας που καθορίζει τα πάντα στις ζωές των ηρώων. Ενα ψυχογράφημα της Βιολέτας Βαλερί, από την αυγή του έρωτα έως το σκοτάδι του θανάτου, μέσα σε ένα περιβάλλον “μινιμαλιστικού” μπαρόκ».
«Στην “Τραβιάτα” του Τζουζέπε Βέρντι διακρίνει ξεκάθαρα κανείς μια φλέβα νοήματος που εξακολουθεί να χτυπά έντονα σήμερα: αυτήν της υποχρέωσης της ηδονής», σημειώνει ο σκηνοθέτης. «Ο κόσμος της Βιολέτας, που στροβιλίζεται στο βαλς, αγωνιά για το τέλος του πάρτι, για το πέρας της ηδονής: το βαλς είναι η μουσική μετωνυμία αυτής της αγωνίας. Ακόμη και όταν αποσύρεται από την κοσμική ζωή, ακόμη κι όταν πεθαίνει, η Βιολέτα εξακολουθεί να είναι εσωτερικά συντονισμένη στον ρυθμό του βαλς, μέσα στο οποίο αφήνει την τελευταία της πνοή. Στην Τραβιάτα η ηδονή δεν καταδικάζεται ηθικά αλλά γίνεται αντικείμενο παρατήρησης. Η δομή του έργου, όπου τις σκηνές της τρυφηλής ζωής διαδέχονται ο χωρισμός και ο θάνατος, αποτελεί από μόνη της μια στοχαστική διαπίστωση, ένα οπερατικό memento mori. Και τι είναι πιο κοντά στον σημερινό ηδονισμό, που βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο μιας κοινωνίας του θεάματος και της κατανάλωσης;»
