Η φετινή προεκλογική περίοδος έχει έντονο ένα χαρακτηριστικό που δεν το έχουμε δει σε τέτοια ένταση όλα τα προηγούμενα χρόνια σε αντίστοιχες περιόδους. Είναι γεμάτη με εργατικές αντιστάσεις, εκρήξεις και διεκδικήσεις.
Από τις αρχές Μάη που ξεκίνησε η προεκλογική περίοδος των εκλογών της 26ης Μάη μέχρι σήμερα, δεκάδες χώροι και κλάδοι έχουν βγει στον απεργιακό δρόμο. Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία συμβασιούχοι του ΟΑΕΔ και μόνιμοι, διεκδικώντας προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και οι εργαζόμενοι στην ιδιωτική Υγεία για τη σύμβασή τους. Οι εργολαβικοί της ΔΕΠΑ για τη μονιμοποίησή τους, οι τραπεζοϋπάλληλοι στην Εθνική και στην Τράπεζα Πειραιώς ενάντια στις απολύσεις, οι εργάτες της Frigoglass για να μην κλείσει το εργοστάσιο, οι εργαζόμενοι στον τουρισμό-επισιτισμό και στη Μέλλον για τη σύμβαση, οι μεταλλωρύχοι, η ομοσπονδία μετάλλου και ο κατάλογος κυριολεκτικά δεν έχει τέλος.
Αυτή και μόνο η εικόνα του τελευταίου μήνα δείχνει με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η επιχειρηματολογία πως ο κόσμος της δουλειάς τάχα «στρέφεται προς τα δεξιά» ή ακόμη χειρότερα «δεν καταλαβαίνει το συμφέρον του» είναι εκτός τόπου και χρόνου.
Οι εργαζόμενοι δεν έχουν παραιτηθεί όλη την τετραετία του ΣΥΡΙΖΑ να αγωνίζονται και να διεκδικούν. Ακόμη και μέσα στην προεκλογική περίοδο συνεχίζουν να επιμένουν αγωνιστικά και αριστερά, για να πάρουν πίσω όλα όσα τους στέρησαν τα μνημόνια από το 2009 μέχρι σήμερα. Συνεχίζουν δηλαδή με τον τρόπο που έχουν οι εργαζόμενοι στα χέρια τους, τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις για να κερδίσουν αυτά που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε να υλοποιήσει, αφού υποκλίθηκε στις ανάγκες του ελληνικού καπιταλισμού και όχι στις ανάγκες και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων.
Αυτοί οι αγώνες όμως δεν είναι μονάχα δείκτης για το προς τα πού βρίσκονται οι πολιτικές και αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων, είναι πολύ περισσότερο η πραγματική ελπίδα για να βάλουμε φραγμό στις επιθέσεις που φαντασιώνεται ο Μητσοτάκης.
Η εργατική τάξη είναι η δύναμη που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα και χρειαζόμαστε μια Αριστερά που να εμπιστεύεται τον κόσμο στους χώρους δουλειάς, να τον στηρίζει στις μάχες που δίνει, να αγωνίζεται μαζί του και να ανοίγει τον δρόμο για την αντικαπιταλιστική διέξοδο.
Αυτή την προσπάθεια κάνουν ο Συντονισμός ενάντια στα μνημόνια και το Συντονιστικό των νοσοκομείων, το ΣΕΚ που τα στηρίζει, αλλά και συνολικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Με αυτόν τον προσανατολισμό χρειάζεται να κινηθεί όλη η Αριστερά την επόμενη περίοδο και γι’ αυτό παλεύει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Να τραβήξει όλη τη μαχόμενη Αριστερά σε ενωτικούς αγώνες για να κερδίσουν οι εργατικές ανάγκες και δικαιώματα για να ανοίξει ο δρόμος για την αντικαπιταλιστική ανατροπή. Η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δίνει δύναμη σε αυτή την προοπτική
*Μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και υποψήφιος βουλευτής με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Α’ Πειραιά
