Μην πανηγυρίσεις μέχρι να περάσεις το ρυάκι, λέει μια σουηδική παροιμία. Κι ο Αρθούρος Οστλουντ, όπως τον γνωρίσαμε στην «Εφ.Συν» (25.06.2019, «Ο Αρθούρος των συσσιτίων»), διάβηκε πολλά ποτάμια στη ζωή του, αλλά όχι το «ρυάκι», όταν πήρε την απόφαση να επιστρέψει στη χώρα του, τη Σουηδία.
Βρέθηκε νεκρός χθες το μεσημέρι στην παράγκα του, από τον πιστό του «Λάνσελοτ» Ξενοφώντα Μέγα, που παρά τις μανιασμένες προσπάθειές του δεν μπόρεσε τελικά να σώσει τον φίλο του.
Είναι δυστυχώς μόλις δύο βδομάδες από τότε που είχαμε διηγηθεί τη ζωή και τα πάθη του άστεγου 59χρονου Σουηδού Αρτο Οστλουντ (Arto Olavi Ostlud) που διέμενε σε παράγκα στη δυτική είσοδο της Θεσσαλονίκης, χωρίς διαβατήριο, ένας άστεγος στους δεκάδες, που ζούσε χάρη στις κουζίνες των ΜΚΟ και της Εκκλησίας, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και ήθελε να επιστρέψει στη χώρα του, έχοντας στο πλευρό του όλο αυτό το διάστημα της τρομερής περιπέτειας έναν φίλο, πρώην άστεγο, που τον στήριξε μέχρι την τελευταία στιγμή.
Ενδιαφέρον από τη σουηδική πρεσβεία δεν υπήρξε μετά το δημοσίευμα. Μόνο η ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ έδειξε έμπρακτο ενδιαφέρον να βοηθήσει περισσότερο -διότι ήταν γνωστός τους ο Αρθούρος και τον είχαν βοηθήσει όλες οι δομές της οργάνωσης, γι’ αυτό και τους ευχαριστούσε- αλλά τελικά δεν πρόλαβε.
Πύρωνε ο ήλιος χθες μετά τις δώδεκα το μεσημέρι όταν ο κ. Μέγας ανησύχησε διότι από το Σάββατο το βράδυ ο φίλος του δεν είχε δώσει σημεία ζωής, μια ηλεκτρονική επικοινωνία με λογαριασμό ηλεκτρονικής αλληλογραφίας που του είχε ανοίξει σε βιβλιοθήκη του δήμου. Πήγε στην παράγκα του Αρθούρου που ήταν κλειδωμένη από μέσα και ο φίλος του δεν απαντούσε και δεν έδινε σημεία ζωής.
Οι αστυνομικοί που έσπασαν την πόρτα σε πρώτη φάση απέκλεισαν την εγκληματική ενέργεια, ωστόσο η απάντηση θα δοθεί από τον ιατροδικαστή.
«Δεν πρόλαβε, δεν προλάβαμε» μονολογούσε ο κ. Μέγας. Γιατί αυτή είναι η ουσία, η ζωή, τα υπόλοιπα συχνότερα ακούγονται ή είναι φλυαρίες. Αν έχεις ζήσει στον δρόμο, προοπτική είναι η επόμενη μέρα.
«Γράψε κάτι για τη φιλία»
Πληροφορίες από Streetworkers (της ομάδας που εντοπίζει, καταγράφει και υποστηρίζει άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα στέγασης) ήθελαν τον Αρθούρο, την Κυριακή το μεσημέρι, να βρίσκεται στην περιοχή του Σιδηροδρομικού Σταθμού.
Κυριακή τον είδαν και οι υπάλληλοι του βενζινάδικου απέναντι από τον ερειπιώνα όπου περνούσε τα βράδια για περισσότερη ασφάλεια.
Μάλιστα ένας υπάλληλος του επέστρεψε το χαρτονόμισμα των δέκα ευρώ που του είχε πέσει και του το είχε δώσει ο κ. Μέγας.
«Γράψε κάτι για τη φιλία», μου λέει και προσθέτει «πολλούς φίλους αν είχε δεν ξέρω, αλλά εμένα θα μου λείψει ένας καλός φίλος». Μη γνωρίζοντας πώς αλλιώς να ανταποκριθώ στην πρόκληση – παράκληση του κ. Μέγα, συμπεραίνω πως φιλία είναι το βάθος του ενδιαφέροντος για έναν άνθρωπο χωρίς την προσδοκία ενός στέμματος ή μιας Γκουίνιβερ.
Αλλά θα ήθελα να αποχαιρετήσω τον Αρθούρο με τον αγαπημένο του συγγραφέα Αλμπέρ Καμί, που «μονολογούσε» στην «Πτώση»: «Που λέτε, μου είχαν πει παλιά για κάποιον ο οποίος, επειδή ο φίλος του ήταν φυλακή, κοιμόταν κάθε νύχτα καταγής στην κάμαρά του, για να μην απολαμβάνει την άνεση που είχαν στερήσει από εκείνον που αγαπούσε. Ποιος, αγαπητέ κύριε, ποιος θα κοιμόταν καταγής για μας;».
