Ερωτας-Θάνατος στα χρόνια του ρομαντισμού

Ενα ωραίο, ενδιαφέρον ρεσιτάλ υπό τον τίτλο «Ερωτας-Θάνατος στα χρόνια του Ρομαντισμού» έδωσε η πιανίστρια Λευκή Καρποδίνη στο Ιδρυμα Θεοχαράκη (23.05.2019). Το πρόγραμμα ήταν δομημένο ως σύντομο, συνεκτικό πανόραμα των αντιθετικών όψεων του ρομαντικού ψυχισμού. Δραστήρια, ακμαία, ευφυής πιανίστρια που ουδέποτε επαναπαύτηκε σε δεδομένες επιδόσεις, η Καρποδίνη πρόσφερε άρτια επεξεργασμένες εκτελέσεις, τεχνικά φροντισμένες και εκφραστικά ψαγμένες.

Επιλέγοντας από το βασικό κεντροευρωπαϊκό πιανιστικό ρεπερτόριο του 19ου αιώνα, διαφοροποίησε τις αναγνώσεις της ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της γραφής και τις κυρίαρχες διαθέσεις εκάστου κομματιού. Προσάρμοσε, επίσης, την ανάπτυξη των δυναμικών στα όρια που επέτρεπε η (περι)ορισμένη ηχοχωρητικότητα της χαμηλοτάβανης αίθουσας.

Στην «Αραμπέσκ» του Σούμαν το παίξιμό της υπήρξε συγκρατημένα νευρώδες, εύπλαστο, με καλοζυγιασμένες μικροστίξεις και αυξομειώσεις ταχυτήτων. Συγγενούς αισθητικής, οι «Τρεις ρομάντσες», έργο 21 της Κλάρας Βικ-Σούμαν ήχησαν λυρικά, μαλακά αλλά με ακρίβεια, με εσωτερικό συναίσθημα και σαφήνεια άρθρωσης. Οι «Τέσσερις μπαλάντες» του Μπραμς δόθηκαν αρρενωπά, στιβαρά, αυστηρά, με έμφαση στην ανάδειξη του συντακτικού της γραφής.

Τα «Τρία όνειρα αγάπης – Νυχτερινά» του Λιστ παίχτηκαν ρευστά αλλά και με προσεγμένη παραγραφοποίηση, προβάλλοντας το έντονο, α λα Βάγκνερ λυρικό/ονειρικό στοιχείο. Τέλος, την απαιτητική «Φαντασία» έργο 49 του Σοπέν ερμήνευσε η Καρποδίνη με εύπλαστη φραστική, ανεβάζοντας βαθμιαία τη θερμοκρασία έως τα χειμαρρώδη, κορυφωματικά ξεσπάσματα, δίχως να υπονομεύεται η απόδοση της δομής της μουσικής.