Οι Godfathers, τραγουδώντας και παίζοντας από το 1987 το οργισμένο και απαισιόδοξο «Birth, School, Work, Death», συνοψίζουν τον κύκλο της ανθρώπινης ζωής σε τέσσερις λέξεις: Γέννηση, Σχολείο, Δουλειά, Θάνατος. Το τετράπτυχο αυτό, με μικρές παραλλαγές και μικρές προσθήκες λέξεων, έχει χρησιμοποιηθεί από λογοτέχνες, τραγουδιστές και παραγωγούς αποφθεγμάτων για να περιγράψει με μελανά χρώματα την προκάτ ζωή και την προδιαγεγραμμένη της πορεία. «Ολη μας η ζωή είναι μια μοναχική πορεία προς τον θάνατο» μονολογούσε κάποτε ο Κόκορας του Αρκά. Και το Γουρούνι δίπλα του συμπλήρωνε κυνικά: «Ασε που στον δρόμο μπορεί και να πεθάνεις».
Σ’ αυτήν την πεσιμιστική πρόσληψη του χρόνου που μεσολαβεί από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο, ο Shannon Wheeler, δημιουργός του σαρκαστικού «Too Much Coffee Man» με πρωταγωνιστή έναν υπερήρωα-παρωδία με πρησμένα από την αϋπνία μάτια που είναι εθισμένος στην καφεΐνη και το κεφάλι του έχει το σχήμα ενός φλιτζανιού καφέ, προσθέτει αρκετές λέξεις ακόμα διατηρώντας όμως το πνεύμα της νομοτέλειας που επιβεβαιώνεται και δικαιώνεται με τον θάνατο. Από τις λέξεις αυτές πιο συχνά εμφανιζόμενη είναι το παιχνίδι.
Ξεκινά με την έλευση στη ζωή, αραιώνει αλλά δεν χάνεται στο σχολείο, εναλλάσσεται με τη δουλειά αμέσως μετά το σχολείο, παρεισφρέει σε κάθε στάδιο της ζωής, ελαττώνεται δραστικά όταν η δουλειά γίνεται η κύρια δραστηριότητα, αλλά επανέρχεται σε κάθε ευκαιρία. Και κάποτε φτάνει η συνταξιοδότηση. Και λίγο πριν από τον θάνατο το παιχνίδι είναι και πάλι εδώ. Και μετά το τέλος. Από αυτό τον καταιγισμό λέξεων του Wheeler (ιδεαλισμός, απόρριψη, αποτυχία, συμβιβασμός κ.ά.) η μόνη που κάνει τη ζωή υποφερτή είναι το παιχνίδι. Το μέσο που μας επέτρεψε να αγαπήσουμε την, κατά τον Roland Barthes, πραγματική πατρίδα μας, η οποία δεν είναι άλλη από την παιδική μας ηλικία. Και το κρατάμε ως θησαυρό, για να μας κρατά κι αυτό ζωντανούς. Μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας μετά από ακόμα ένα, τελευταίο, παιχνίδι.
