Στην εκπομπή του Αιμίλιου Λιάτσου στο Kontra Channel τα μεσάνυχτα της 27ης προς 28η Μαΐου 2019, ο κ. Θεόδωρος Μαργαρίτης προσφέρθηκε να κάμει μαθήματα Σοσιαλδημοκρατίας στη δημοσιογράφο κ. Ελένη Σπανοπούλου, αναφερόμενος και στους Κάουτσκι και Μπερνστάιν, μεγάλους μετρ των συμβιβασμών (kompromiss), εννοώντας τους κοινωνικούς – ταξικούς συμβιβασμούς, δηλαδή τις ταξικές προδοσίες.
Η ευρωπαϊκή και ιδιαίτερα η γερμανική Σοσιαλδημοκρατία, που σίγουρα έπαιξε έναν σπουδαίο θετικό ρόλο στην πορεία του ευρωπαϊκού εργατικού κινήματος όσο μιλούσε τη γλώσσα του μαρξισμού, εχρεοκόπησε ιστορικά, κοινωνικά, πολιτικά και ηθικά το 1914, στην αρχή του Α’ Παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού Πολέμου, με την ψήφιση των πολεμικών πιστώσεων και τον σοσιαλπατριωτισμό, καλώντας οι σοσιαλδημοκράτες όλων των ευρωπαϊκών χωρών το ευρωπαϊκό προλεταριάτο σε αλληλοσφαγή. Και με το τέλος του πολέμου έπνιξε τη Γερμανική Επανάσταση στο αίμα (1918-1923) –Φρίντριχ Εμπερτ, Νόσκε, Σάιντενμαν– με όλες τις αρνητικές συνέπειες στη συνέχεια, στη Γερμανία και παγκόσμια.
Και από την ώρα που έκαμε αυτόν τον πρώτο μεγάλο «ιστορικό συμβιβασμό», εφρόντισε, όπως γράφει κι ο Τρότσκι, να περάσει στην υπηρεσία του πιο πλούσιου αφέντη, του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, επαινώντας το αμερικάνικο σύστημα για προοδευτικό, δημοκρατικό, ανθρωπιστικό, φιλάνθρωπο κ.λπ. και κατηγορώντας τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό για τα αντίθετα. Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ιστορικά η Σοσιαλδημοκρατία, όταν αυτή έπαιξε προοδευτικό ρόλο στην Ευρώπη, για λόγους ιστορικούς και κοινωνικούς. Δεν υπήρχε αξιόλογη βιομηχανία και βιομηχανικό προλεταριάτο. Η ελληνική εργατική τάξη άρχισε να αποκτά και να αποκρυσταλλώνει ταξική συνείδηση και ιδεολογία, μεταβαλλόμενη από τάξη καθ’ εαυτήν σε τάξη για τον εαυτό της, και να οργανώνεται πολιτικά και συνδικαλιστικά κάτω από την επίδραση των ιδεών και της παγκόσμιας απήχησης της Μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης. Ετσι, το ελληνικό εργατικό κίνημα είναι από τα γεννοφάσκια του κομμουνιστικό.
Το ΠΑΣΟΚ είναι η συνέχεια του Κόμματος των Φιλελευθέρων και της Ενωσης Κέντρου, βασικών κομμάτων της ελληνικής μπουρζουαζίας, και δεν έχει καμία σχέση με τη Σοσιαλδημοκρατία. Δηλαδή είναι καθαρά αστικό κόμμα και όχι εργατικό ρεφορμιστικό, όπως η Σοσιαλδημοκρατία, που μετά το 1914 είναι η ρεφορμιστική πτέρυγα του εργατικού κινήματος, εξακολουθώντας να ελέγχει σοβαρούς τομείς του συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά με αστική πολιτική, και γι’ αυτό πάρα πολύ ωφέλιμη στον καπιταλισμό. Ομως σήμερα έχει κι αυτή τα χάλια της και βρίσκεται σε διάλυση. Εχω τη γνώμη πως χρειάζεστε πολλά μαθήματα, κ. Μαργαρίτη.
*συγγραφέας – Δημοσιογράφος
