Ηταν κάποτε ένα παιδί, γιος μετανάστη, που γεννήθηκε στα Σεπόλια. Ο καιρός πέρασε και τίποτα δεν ήταν εύκολο στη ζωή του. Ηταν δύσκολο να μεγαλώσει σε μια χώρα λευκών, δύσκολο να γίνει αποδεκτός.
Ομως, με υπομονή, επιμονή, προσπάθεια και οικογενειακές βάσεις, αυτό το παιδί από τη Νιγηρία όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και γαλουχήθηκε στην Ελλάδα, αυτός που βαφτίστηκε Γιάννης και όχι π.χ. Τζον, κατάφερε να διαφημίσει τη χώρα του σε όλο τον πλανήτη. Για ακόμη μία φορά.
Απέδειξε το δέσιμο, την ευγνωμοσύνη για κάποιους συμπατριώτες μας (του) και την αγάπη του, που εισπράττει πια πίσω σε υπερθετικό βαθμό.
Η ζωή του Γιάννη Αντετοκούνμπο θα μπορούσε να γίνει ταινία, ακόμη και τώρα που βρίσκεται στην αρχή της. Με κακουχίες, εμπόδια, αναποδιές και μια λαμπερή, πετυχημένη συνέχεια.
Μια ζωή σαν παραμύθι. Ούτε εκεί, όμως, τα πάντα είναι ρόδινα. Ο πρόωρος θάνατος του πατέρα του ήταν ακόμη ένα χτύπημα, απ’ αυτά που συνήθισε να βιώνει ο Γιάννης και η οικογένειά του.
Η ουσία δεν είναι το βραβείο που πήρε τα ξημερώματα στην Αμερική ως ο καλύτερος παίκτης του ΝΒΑ. Η ουσία είναι στον κόπο και στην προσπάθεια που χρειάστηκε για να φτάσει ώς εκεί. Δεν είναι το τρόπαιο, από τα πολλά που θα μπουν σε μια βιτρίνα.
Πραγματικό τρόπαιο για τον Γιάννη ήταν η ευκαιρία να εκφραστεί ελεύθερα μπροστά σε εκατομμύρια μάτια που παρακολουθούσαν.
Το σπάσιμο της φωνής από συγκίνηση, το κλάμα αυτού και των δικών του ανθρώπων δεν ήταν τόσο για τη βράβευση και την αθλητική επιτυχία, αλλά για τη δύσβατη διαδρομή μέχρι εκεί.
Τα ξημερώματα, στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο αναδείχθηκε MVP του ΝΒΑ. Most Valuable Player. Μόνο που αποδείχθηκε πως είναι και Most Valuable Person. Κι αυτό είναι που μετράει στην τελική…
