(Πώς δεν θα έρθει) το τέλος του κόσμου

Μια μικρή αναποδιά (νομίζεις πως) μπορεί να σου καταστρέψει τη μέρα (και καμιά φορά και τη ζωή ολόκληρη), ενώ στην πραγματικότητα λίγα δευτερόλεπτα μετά την έχεις ξεπεράσει (αν δεν είσαι, φυσικά, μια drama queen με εθισμό στην υπερβολή και τη δραματοποίηση των καταστάσεων). Ενα σπασμένο φλιτζάνι καφέ, μια τελειωμένη οδοντόκρεμα, ένα νυχτερινό νιαούρισμα, μια λάθος στροφή στον δρόμο είναι ικανές συνθήκες να φέρουν τον προσωπικό σου όλεθρο και την απόλυτη συντριβή στη σκληρή μάχη της καθημερινότητας απέναντι στα μικρά και ασήμαντα γεγονότα.

Αν είσαι μάλιστα από αυτούς που βλέπουν πάντα το ποτήρι μισοάδειο και είσαι πεπεισμένος ότι οι αόρατες δυνάμεις που εξουσιάζουν το σύμπαν σε έχουν βάλει στο μάτι, σε ζηλεύουν και κάνουν πλάκα μαζί σου ή, το χειρότερο, σε φοβούνται και σε εκδικούνται εξαφανίζοντας κάθε πρωί τη μία σου κάλτσα και κρύβοντας τα κλειδιά σου, είσαι αναγκασμένος να βιώνεις επαναληπτικά το «τέλος του κόσμου» κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή.

Απέναντι στα χιλιάδες τέλη του κόσμου που αντιμετωπίζεις, οι «Ιστορίες που κρύβονταν σε προφανή μέρη – Σαβουάρ Σουρβίβρ» (εκδόσεις Jemma Press, πρώτη δημοσίευση στην πλατφόρμα του socomic.gr) της Αλέξιας Οθωναίου έρχονται ως οδηγός αυτοβοήθειας για να σε κάνουν, τουλάχιστον, να γελάσεις με αυτά που σου συμβαίνουν. Δεν είσαι μόνος σου σ’ αυτόν τον διαρκή και αδυσώπητο πόλεμο με εχθρούς την υγρασία στους τοίχους, την παρανοϊκή αδηφάγα γάτα σου, το απροσδιόριστο έντομο που πλατσουρίζει στον καφέ σου, την εφτάψυχη κατσαρίδα στο ντουλάπι, τα τσαλακωμένα ρούχα.

Στο βιβλίο αυτό μπορείς να μάθεις περισσότερα για τη μολυβοθήκη σου («Αυτή η Αγνωστη») και τα αντικείμενα που διαβιούν εντός της («γατοκροκέτα», «το τηλέφωνο του υδραυλικού», «άμορφη μάζα», «κάτι βίδες», «1/3 ντεπόν που αναβράζει» κ.ά.), για τα «Είδη Ανθυγιεινής σε δημόσιες τουαλέτες», για τους «Λεκέδες από καφέ και πώς να τους ερμηνεύσεις», για τα «Αξιοθέατα του σπιτιού μετά τις διακοπές» κ.ά. Ο (αυτο)σαρκασμός και η ειρωνεία είναι απαραίτητα μέσα για την (αυτο)κριτική της καθημερινής ζωής και η Οθωναίου τα χειρίζεται με μια απολαυστική επιδεξιότητα, όπως άλλωστε πράττει και στην εξίσου απολαυστική σειρά της «Χ εις τον Ψ», στην τελευταία σελίδα του «Καρέ Καρέ». Μόνο έτσι ξεπερνιούνται τα –τάχα– ανυπέρβλητα προβλήματα. Και αναβάλλεται για λίγα λεπτά το «αναπόφευκτο» τέλος του κόσμου.

Εκτύπωση