Να μένει το βύσσινο

Οπως το μήλο συμβολίζει τη γνώση, το κόκκινο γαρίφαλο την αριστερή ιδεολογία και ο κρίνος την αγνότητα, έτσι και το βύσσινο, και μάλιστα όταν γίνεται γλυκό του κουταλιού, θα έπρεπε να συμβολίζει την ακεραιότητα των πολιτικών…

Η γνωστή έκφραση «να μένει (ή να λείπει) το βύσσινο» χρησιμοποιείται για να δηλώσει άρνηση, και μάλιστα με εμφατικό έως προσβλητικό τρόπο.

Το Λεξικό Τεγόπουλου – Φυτράκη την ορίζει ως άρνηση κάποιας προσφοράς καθώς αυτή θεωρείται περιττή ή και επιζήμια.

Ομως, πώς δημιουργήθηκε; Στις αρχές του 20ού αιώνα, λοιπόν, σε κάποιο καφενείο της Αθήνας, ένας ψηφοφόρος είχε καλέσει έναν βουλευτή για να του ζητήσει μια χάρη. Προεξοφλώντας την αποδοχή του αιτήματος, ο καλός πολίτης είχε παραγγείλει στον καφετζή ένα γλυκό βύσσινο για να τρατάρει τον βουλευτή.

Ομως, παραδόξως, ο δημόσιος λειτουργός αποδείχτηκε μεγάλο κέρατο, αρνούμενος κατηγορηματικά το ρουσφέτι στον ψηφοφόρο του.

Τότε αυτός, πνέων τα μένεα, φώναξε στο γκαρσόνι: «Να μένει το βύσσινο», δηλαδή «μην το φέρεις το γλυκό για τον βουλευτή, σιγά μην τον κεράσουμε κιόλας, αφού δεν μας έκανε το ρουσφέτι»…

Η λαϊκή μούσα διέσωσε έτσι, μέσω αυτής της παραστατικής έκφρασης, ένα από τα λίγα παραδείγματα εντίμου πολιτικού ανδρός.

Βέβαια, μπορεί να μην έκανε το χατίρι του ψηφοφόρου του ο πατέρας του έθνους όχι από ευσυνειδησία, αλλά για άλλους λόγους, ίσως επειδή ο ψηφοφόρος είχε ζητήσει κάτι εξωφρενικό ή παράνομο, που η πραγματοποίησή του ενδεχομένως να έβαζε σε μπελάδες τον ίδιο τον βουλευτή – ποιος ξέρει…

Κατά μία άλλη εκδοχή, την ίδια περίοδο κάποιος πολιτευτής είχε κλείσει ένα καφενείο στην Αθήνα για να δεξιωθεί τους ψηφοφόρους του, ενόψει εκλογών.

Για να τους γλυκάνει, παρήγγειλε για όλους γλυκό του κουταλιού βύσσινο. Ο πολιτικός ανήρ περιφερόταν ευγενέστατος από τραπέζι σε τραπέζι συζητώντας με τους ανθρώπους της εκλογικής του περιφέρειας.

Ομως, ένας από αυτούς, περιμένοντας να γευτεί το νόστιμο γλυκό, είπε στον επίδοξο σωτήρα του έθνους πως ζει σε άλλη πόλη, και είχε κατέβει στην Αθήνα για δουλειές – τυχαία είχε μπει στο εν λόγω καφενείο και δεν ψήφιζε στην εκλογική περιφέρεια του υποψήφιου βουλευτή.

Αυτός τότε δεν δίστασε: εφόσον ο άγνωστος του ήταν άχρηστος, και το γλυκό βύσσινο, το κέρασμα, θα πήγαινε τσάμπα, ο πολιτευτής φώναξε στον καφετζή: «Να λείπει το βύσσινο!», δείχνοντας τον ετεροδημότη…

Προσωπικά, προτιμώ την πρώτη εκδοχή για την προέλευση της ιστορικής φράσης «να μένει το βύσσινο», εκείνη που υμνεί την τιμή των πολιτικών και την πάταξη της ρουσφετολογίας.

Το κανάλι της Βουλής θα έπρεπε να έχει ως σήμα του όχι τα σχηματοποιημένα έδρανα του κοινοβουλίου, αλλά ένα πιατάκι με γλυκό βύσσινο.