■ Ούτε η Ελλάδα, ούτε η Κύπρος τα κατάφεραν αυτή τη φορά. Η Κατερίνα Ντούσκα τερμάτισε πολύ χαμηλά στην 21η θέση, ενώ η Τάμτα τα πήγε λίγο καλύτερα ανεβαίνοντας στη 15η θέση. Ούτε στις κριτικές επιτροπές άρεσαν τα δύο τραγούδια, ούτε στο κοινό που τους έδωσε ελάχιστες ψήφους. Αναμενόμενο και δίκαιο θα έλεγα, δεν διέθεταν οι δύο εμφανίσεις κάτι που θα γοήτευε το κοινό ή, έστω, θα δημιουργούσε λίγο ίντριγκα.
■ Αλλά δεν χρειάζεται να ανησυχούμε: δώσαμε η μία χώρα στην άλλη από 12 πόντους, οπότε καθαρίσαμε. Παρωδία βαθμολογίας. Δεν ήταν βέβαια τα μόνα αναμενόμενα 12ρια, υπήρχαν κι άλλα. Γνωρίζαμε από πριν τι θα ψηφίσουν οι κριτικές επιτροπές σε διάφορες χώρες. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, τι σόι κριτικές επιτροπές είναι αυτές που αποφασίζουν με εθνικά και όχι μουσικά κριτήρια.
■ Η Ολλανδία ήταν η νικήτρια χώρα με το τραγούδι «Arcade» του Ντάνκαν Λόρενς που πήρε 492 βαθμούς. Στη 2η θέση βρέθηκε η Ιταλία με τον Μαχμούντ και 465 βαθμούς (πολύ πιο καλό κομμάτι) και στην 3η η Ρωσία με 369 βαθμούς.
■ Ουσιαστική νικήτρια της φετινής Eurovision ήταν η Ισλανδία. Η ακτιβιστική πρωτοβουλία του ισλανδικού συγκροτήματος Hatari να υψώσει, μέσα στο Τελ Αβίβ, ένα κασκόλ με τη σημαία της Παλαιστίνης αξίζει περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα τραγούδια μαζί. Και το έκαναν σε μία φάση που δεν μπορούσε να τους παρεμποδίσει κάποιος, ούτε να πέσει βίντεο «κονσέρβα», με αποτέλεσμα να το παρακολουθήσουν εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο σε ζωντανή μετάδοση. Ο κόσμος αντέδρασε εκεί μέσα με αποδοκιμασίες (λογικό), ενώ οι παρουσιαστές πιάστηκαν εξαπίνης «καταπίνοντας» τα λόγια τους. Καλό και το μποϊκοτάζ στο Ισραήλ αλλά μερικές κινήσεις είναι πιο αποδοτικές. Οι διοργανωτές της Eurovision δυσαρεστήθηκαν φυσικά και ανακοίνωσαν ότι «οι συνέπειες αυτής της πράξης» θα συζητηθούν από το διοικητικό συμβούλιο του θεσμού. «Ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision δεν είναι πολιτική εκδήλωση και αυτό αντιτίθεται ευθέως με τον κανονισμό του διαγωνισμού».
■ Θα ήταν μεγάλη ευτυχία αν κέρδιζε η Βόρεια Μακεδονία. Οσο ήταν μπροστά, στην κορυφή, έβλεπες στα social media να ξεδιπλώνεται ο κρυφός εθνικισμός πολλών (μ)πατριωτών. Πέραν των άλλων ήταν θετικό που ακούστηκε τόσο πολλές φορές το όνομα «Βόρεια Μακεδονία» γιατί τα προηγούμενα χρόνια έλεγαν «Μακεδονία», έγραφαν «FYRO Macedonia» και όλοι διάβαζαν «Macedonia» σκέτο. «Βόρεια Μακεδονία» επιτέλους…
■ Διαγωνισμός-Μπεν Χουρ, ξεκίνησε η τηλεοπτική του μετάδοση στις 10 το βράδυ και τελείωσε στις 2 μετά τα μεσάνυχτα. Τέσσερις ώρες, τέσσερις χαμένες ώρες…
■ Το επίπεδο των τραγουδιών ήταν απίστευτα χαμηλό. Από κάθε άποψη. Πολλά στόχευαν να κερδίσουν τους τηλεθεατές με το θέαμα (ο Θεός να το κάνει…) αλλά αυτό δεν άλλαζε τίποτε στην ποιότητά τους.
■ Χαμηλό και το επίπεδο των δύο παρουσιαστών της ΕΡΤ, του Γιώργου Καπουτζίδη και της Μαρίας Κοζάκου. Ο πρώτος κάπως καλύτερος, η δεύτερη άχρωμη και ανύπαρκτη. Ο Καπουτζίδης εξήγησε πειστικά τη δυσκολία του να πει «Βόρεια Μακεδονία», γι’ αυτό και στην αρχή ακούσαμε το φαιδρό πρώην «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», αλλά γρήγορα επανήλθε στην πραγματικότητα. Προέβλεψαν ειρωνικά τα στημένα 12ρια των άλλων χωρών, δεν θυμάμαι αν έκαναν το ίδιο και με τα δικά μας…
■ Επρεπε να φτάσουμε στη 1 μετά τα μεσάνυχτα για να δούμε τη Μαντόνα, το γκεστ όνομα της βραδιάς. Επαιξε ένα παλιό («Like a Prayer») και ένα καινούργιο κομμάτι («Future» από το «Madame X» που βγαίνει τον Ιούνιο), τα χορευτικά της ήταν σχολικού επιπέδου (για τη Μαντόνα μιλάμε), ενώ και η ερμηνεία της δεν ήταν από τις πιο επιτυχημένες. Είχε κι ένα σημαντικό όνομα μαζί της ως ντουέτο, από τα πιο γνωστά της Αμερικής στον χώρο του χιπ χοπ, τον εκπληκτικό Quavo από τους Migos.
■ Και η Μαντόνα πέρασε το δικό της πολιτικό μήνυμα βγάζοντας δύο χορευτές της με τις σημαίες του Ισραήλ και της Παλαιστίνης στις πλάτες τους, να στέκονται στα σκαλιά του stage αγκαλιασμένοι. «Αυτό το στοιχείο της παράστασης δεν υπήρχε στις πρόβες» τόνισαν οι διοργανωτές και επανέλαβαν το χιλιοειπωμένο «ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision δεν είναι πολιτική εκδήλωση και η Μαντόνα το γνώριζε αυτό».
