Χιλιάδες ποτάμια έτρεχαν μέσα στις διηγήσεις της, όπως τα πλούσια χρόνια αγώνων που διέτρεχαν τη ζωή της. Ενα αστέρι Ελευθερίας συνόδευε τις λέξεις της, χαμήλωνε το κορμί του ν’ αφουγκραστεί τις μνήμες των μεγάλων στιγμών. Ξενυχτούσαμε μέχρι τα χαράματα στο σπίτι της Αργυρώς και του Νίκου Κοκοβλή. Αυτή μιλούσε με το χάρισμα του προφορικού λόγου και ο Νίκος ως παλιός καθοδηγητής γελούσε με τα μάτια. Συμβόλιζαν τη μαχόμενη ελευθερία, ενάντια στη σκληρή καπιταλιστική μετεμφυλιακή εξουσία αλλά και στην κομματική ηγεσία των θεοκρατικών εντολών.
Ανυπότακτοι και οι δύο, έζησαν μαζί με τέσσερις συντρόφους τους από το 1949 έως το 1962 που έφυγαν με καΐκι από τη Σούδα για την Ιταλία, κάνοντας Αντίσταση. Είχαν διασώσει και μας τον έδειχναν με καμάρι τον αυτοσχέδιο πολύγραφο, ένα μνημείο εφευρετικότητας και επικοινωνίας με τον κόσμο, έσπαγε τη μοναξιά τους. Εριχναν τα πολιτικά τους βέλη στον εχθρό και αυτός παρανοούσε.
Παρενέβαιναν στις πολιτικές εξελίξεις του Νομού Χανίων σε όλα τα κρίσιμα γεγονότα, βγάζοντας τις δικές τους προκηρύξεις. Η Ασφάλεια είχε τρελαθεί, διότι δεν μπορούσε να βρει ποιοι είναι αυτοί που στέλνουν μηνύματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας σε ένα στρατοκρατούμενο κοινωνικό περιβάλλον. Ακόμα και στις εκλογές έβγαζαν προκηρύξεις.
Κοιμήθηκαν στα χιόνια των Λευκών Ορέων σαν τα αγρίμια, στη θαλασσοσπηλιά του Αποκόρωνα για χρόνια μέσα στην υγρασία με πάπλωμα τη λευτεριά, γιατί μόνο αυτή ζέσταινε το παγωμένο σώμα τους. Σε συνεχή δίωξη από τους κρατικούς μηχανισμούς δεν σκέφτηκαν ποτέ να παραδοθούν.
Ο ηγούμενος στην Μονή Γκουβερνέτου των Χανίων ήταν αριστερός, τους έκρυψε σε κρίσιμες στιγμές. Μόνο ο δρόμος της Οικουμενικής Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού όριζε τα βήματά τους και της ψυχής τους το φτερούγισμα.
Η πιο πικρή στιγμή για την Αργυρώ Κοκοβλή, όπως μας τη διηγήθηκε, ήταν όταν βρισκόταν έξω από το χωριό της και άκουσε την καμπάνα να κλαίει. Κρύφτηκε κοντά στη βρύση του να μάθει ποιος πέθανε. Δύο γυναίκες πλησίασαν να πάρουν νερό με τη στάμνα, συζητούσαν για τον θάνατο της μάνας της.
Ηταν κοντά στο σπίτι της και δεν μπορούσε να αποχαιρετήσει την πεθαμένη μάνα της. Γνώριζε πως η Ελευθερία νικούσε του θανάτου το πικρό σήμαντρο. Στη Σοβιετική Ενωση ένιωσαν τη σκληράδα του καθεστώτος στη διαφωνία, η ελευθερία και η δημοκρατία οδηγούσαν στη διαρκή μοναξιά, αλλά άλλος δρόμος δεν υπήρχε…
