Στην μπροσούρα του Λένιν για τον «Αριστερισμό ως παιδική ασθένεια του κομμουνισμού» (1920) απάντησε με κείμενο, γνωστό ως «Ανοιχτή επιστολή στον σύντροφο Λένιν», ο X. Γκόρτερ, Ολλανδός μαρξιστής, μέλος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και του Εργατικού Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας (KAPD). O Γκόρτερ συμμετείχε το 1921 ως εκπρόσωπος του KAPD στην παράνομη Γ’ Συνδιάσκεψη της Γ’ Διεθνούς, γεγονός αποφασιστικής σημασίας στην κατανόηση της λενινιστικής τακτικής για την αξιοποίηση του κοινοβουλευτισμού.
Το KAPD δημιουργήθηκε το 1920 όταν η ηγεσία του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (KPD) αποφάσισε να διαλύσει το κόμμα και να το ενσωματώσει στο Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (USPD), με ηγέτη τον Κάουτσκι, που είχε ιδρυθεί το 1917 από τμήματα που αυτονομήθηκαν από το SPD.
Μετά τη συντριβή του πραξικοπήματος των παραστρατιωτικών των Καπ-Λίβιτς ενάντια στη «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» που έχει συμβατικά επικρατήσει να ονομάζεται έτσι, ενώ προέκυψε από τη βίαιη καταστολή της κοινωνικής εξέγερσης του Γενάρη του 1919 από το χτύπημα της σοσιαλδημοκρατίας με τις δολοφονίες χιλιάδων «Σπαρτακιστών» και της ηγεσίας τους, της Ρ. Λούξεμπουργκ και του Κ. Λίμπκνεχ, οι εκλογές που ακολούθησαν οδήγησαν σε συντακτική Εθνοσυνέλευση και στην κυβερνητική πλειοψηφία των δύο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που συνεδρίαζαν στη Βαϊμάρη.
Ο Γκόρτερ, υπερασπιστής των μαρξιστικών ιδεών και πολέμιος του ρεβιζιονισμού της σοσιαλδημοκρατίας απαντάει στον Λένιν. «Διάβασα το φυλλάδιό σου σχετικά με τον ριζοσπαστισμό στο κομμουνιστικό κίνημα. Με έχει διδάξει πολλά, όπως έκαναν όλα τα γραπτά σου. Γι’ αυτό νιώθω ευγνώμων σε εσένα, και ασφαλώς πολλοί άλλοι σύντροφοι αισθάνονται όπως εγώ. […] Οι παρατηρήσεις σου σχετικά με τη σύγχυση που προκάλεσε η επανάσταση σε πολλούς εγκεφάλους είναι επίσης σωστές. Το ξέρω αυτό. Η επανάσταση ήρθε τόσο ξαφνικά και κατά τρόπο τόσο εντελώς διαφορετικό από αυτό που περιμέναμε.
Τα λόγια σου θα είναι ένα κίνητρο για μένα, και πάλι, και σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό από πριν, να στηρίξω την κρίση μου σε όλα τα θέματα της τακτικής και της επανάστασης, αποκλειστικά στην πραγματικότητα, στις πραγματικές ταξικές σχέσεις, πολιτικά και οικονομικά. Αφού διάβασα το φυλλάδιό σου, σκέφτηκα ότι όλα αυτά είναι σωστά. Αλλά ύστερα από πολύ καιρό, αν θα έπρεπε να σταματήσω να υποστηρίζω την “Αριστερή Πτέρυγα” και να γράφω άρθρα για το KAPD και το κόμμα της αντιπολίτευσης στην Αγγλία, έπρεπε να το παραβλέψω. Το βασικό λάθος [της μπροσούρας]. […] η αφετηρία της μπροσούρας δεν είναι σωστή.
Κάνεις λάθος στην εκτίμησή σου ως προς την αναλογία της δυτικοευρωπαϊκής επανάστασης με τη ρωσική, αναφορικά με τις συνθήκες της δυτικοευρωπαϊκής επανάστασης, δηλαδή τις ταξικές σχέσεις, και αυτό σε οδηγεί σε λάθος ως προς την αιτία από την οποία προέρχεται αυτή η “Αριστερή Πτέρυγα”, η αντιπολίτευση. Επομένως, η μπροσούρα σου είναι σωστή, αν ληφθεί υπόψη το σημείο εκκίνησης. Εάν, ωστόσο, (όπως θα έπρεπε), το σημείο εκκίνησής σου απορρίπτεται, ολόκληρη η μπροσούρα είναι λάθος. Καθώς όλες οι εσφαλμένες και οι εν μέρει εσφαλμένες κρίσεις σου συγκλίνουν στην καταδίκη του αριστερού κινήματος, ειδικά στη Γερμανία και την Αγγλία, […] σκοπεύω να υπερασπιστώ τα άτομα της Αριστεράς».
Σε αυτή την κρίσιμη ώρα για τους ευρωπαϊκούς λαούς, τώρα που καμία ηγεσία δεν μπορεί να κρυφτεί μπροστά στις αποφάσεις για ολική παράδοση των θεσμών και της οικονομίας στο βιομηχανικό κεφάλαιο και τη στρατιωτική τεχνολογία και παραγωγή, η επίκληση του Λένιν στην επίμαχη μπροσούρα, του κοινοβουλευτικού θριάμβου του ταξικού αγώνα ως πολιτικό καθήκον, δεν είναι σήμερα παρά η προσπάθεια της ιστορικής συμφιλίωσης της κοινωνίας με την ήττα της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δηλαδή, η σοσιαλδημοκρατική αρρώστια του λενινισμού.
Η τελευταία κρίσιμη απόφαση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αφορούσε την παραίτηση αυτού του θεσμικού οργάνου από τον έλεγχο του προϋπολογισμού της Ε.Ε. σε ό,τι αφορά το νεοσύστατο ταμείο για τη στρατιωτική βιομηχανία. Συντηρητικοί, σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθεροι σαν μια γροθιά ψήφισαν για τη μη άσκηση αυτού του δικαιώματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σήμερα, που οι ιστορικές συνθήκες μιας νέας τάξης πραγμάτων απαιτούν περισσότερο από ποτέ να ανατραπεί η συμμαχία της φιλελεύθερης αστικής ευρωπαϊκής τάξης με τις δυνάμεις του επιθετικού στρατιωτικού ιμπεριαλισμού έχοντας στο πλευρό τους τη σοσιαλδημοκρατική φαρισαϊκή δημαγωγία για το επίδικο της δημοκρατίας.
Η συντριβή της γερμανικής κοινωνικής επανάστασης του 1918 παρήγαγε τον φασισμό και οι μετέπειτα κοινωνικές εξεγέρσεις που συνεθλίβησαν με το άρμεγμα της ταξικής συνείδησης και σκέψης από το κάλυμμα της σοσιαλδημοκρατίας παράγουν τα ακροδεξιά στοιχεία.
Επειδή «η επανάσταση ήρθε να εγγραφεί και να διαρθρωθεί στη μορφή της σκέψης» (Χέγκελ) η ακροτελεύτια θέση του Γκότερ πως «η “Αριστερή Πτέρυγα” έχει μάθει από τη Ρωσική, τη Γερμανική, την Ουγγρική και από την Παγκόσμια Επανάσταση, ότι το προλεταριάτο δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα παλιά σοσιαλιστικά κόμματα ούτε τα παλιά συνδικάτα για την επανάσταση» αποκτά νέα δύναμη στην ανάγκη να επαναδιατυπωθεί και να επαναδιαρθρωθεί η επανάσταση στη σκέψη χωρίς τις λενινιστικές σοσιαλδημοκρατικές ασθένειες.
* πολιτικής επιστήμονος, δόκτορος Επιστήμης της Πληροφορίας
