Η μάχη των εκλογών για τον Δήμο της Αθήνας έχει κεντρική σημασία για τις εξελίξεις αλλά και διεθνή διάσταση. Τέσσερα χρόνια κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (και ΑΝ.ΕΛΛ.), μετά τον ξεσηκωμό κατά των μνημονίων με το ξέσπασμα της κρίσης, το ερώτημα είναι πού θα πάει η δυσαρέσκεια για τους συμβιβασμούς της με τη Ν.Δ., τους επιχειρηματίες, την Ε.Ε., τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ;
Δεν είναι μονόδρομος η επιστροφή του κόσμου, που γύρισε την πλάτη σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ στα χρόνια της αντίστασης στα μνημόνια, ξανά στο «μαντρί». Ούτε είναι αναπόφευκτο το δυνάμωμα των φασιστών και της άκρας Δεξιάς. Ο κόσμος του «όχι» στο δημοψήφισμα του 2015 έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει την πορεία προς τα αριστερά και να επιμείνει στους αγώνες, χαλώντας τους τα σχέδια. Μπορεί να δώσει μια εναλλακτική στη δεξιά προσαρμογή του Τσίπρα, που αφήνει όλα τα περιθώρια για να δυναμώνει η Δεξιά.
Επιμένοντας στον δρόμο των εργατικών αγώνων που διεκδικούν από την κυβέρνηση μονιμοποιήσεις συμβασιούχων και διορισμούς σε δήμους, σχολεία και νοσοκομεία. Ο κόσμος θυμάται τον Μητσοτάκη και τις απολύσεις-διαθεσιμότητες και γι’ αυτό αγανακτεί όταν ακούει τον Μπακογιάννη να σχεδιάζει την ιδιωτικοποίηση της καθαριότητας του Δήμου της Αθήνας και να απειλεί με κατάργηση του ασύλου στα ΑΕΙ.
Επιμένοντας στη συστηματική αντιφασιστική δράση που τέσσερα χρόνια τώρα έχει καθηλώσει τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής στη δίκη. Η παρουσία της πολιτικής αγωγής έχει αναδείξει τις ευθύνες του Μιχαλολιάκου, του Λαγού και του Κασιδιάρη στη διάπραξη δολοφονιών και επιθέσεων από τον παραστρατιωτικό κομματικό μηχανισμό της Χ.Α. Η απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Αθήνας, με πρόταση που κατέθεσα, να μη δώσει χώρους και εκλογικά περίπτερα στη Χρυσή Αυγή είναι ο τελευταίος σταθμός ενός κινήματος, που συστηματικά πολεμά τον φασισμό στις γειτονιές, από τις μέρες του Αγίου Παντελεήμονα μέχρι πρόσφατα.
Επιμένοντας στη στήριξη του μαζικού κινήματος αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, που άνοιξε τα σύνορα της Ε.Ε.-φρούριο. Δεν ακολουθούμε τον Τσίπρα στον κατήφορο των στρατοπέδων συγκέντρωσης στα νησιά και στην ενδοχώρα, ούτε των κλειστών συνόρων και της FRONTEX που πνίγουν χιλιάδες πρόσφυγες.
Γυρνάμε την πλάτη στις πολιτικές «νόμου και τάξης» στα Εξάρχεια, που βρομάνε ρατσισμό με τις εκκενώσεις οικογενειών προσφύγων από τις καταλήψεις στέγης. Τις ίδιες πολιτικές που καταδιώκουν τους φτωχούς, τους εξαρτημένους, τους ρακοσυλλέκτες, τους χειροτέχνες και οδήγησαν στα αστυνομικά πογκρόμ, τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου και του Εμπουκά. Η απάντηση στον Νάσο Ηλιόπουλο, εκλεκτό του Τσίπρα, όταν προτείνει να έρθει «ο πολιτισμός» (!) στα Εξάρχεια δεν είναι οι επισκέψεις του Νίκου Σοφιανού της Λαϊκής Συσπείρωσης στα αστυνομικά τμήματα για την «καταστολή της εγκληματικότητας». Η Αστυνομία είναι ο κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους, δεν μεταρρυθμίζεται. Η εγκληματικότητα των φτωχών αντιμετωπίζεται με μέτρα καταπολέμησης της φτώχειας και δικαίωμα στην εργασία για όλους.
Επιμένοντας ότι μπορούμε να σώσουμε τις γειτονιές μας, με την αντίσταση στην καταστροφή του πράσινου και των ελεύθερων χώρων, αλλά και στην παράδοση των κατοικιών στα συμφέροντα των μεγαλοκαρχαριών του τουρισμού και του Airbnb ή στα αρπακτικά των τραπεζών.
Η «Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας», με την εννιάχρονη παρουσία στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας είναι η σταθερή φωνή στο πλευρό της αντίστασης των εργατών και της νεολαίας, των φτωχών, των μεταναστών, των προσφύγων, των γυναικών και της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Είναι η δύναμη που έδωσε τη μάχη κατά των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, από την απόκρουση του ναζιστικού χαιρετισμού του Μιχαλολιάκου μέχρι τις μεγάλες διεθνείς κινητοποιήσεις στις 16 Μάρτη. Γι’ αυτό και δικηγόροι της πολιτικής αγωγής, όπως οι Κ. Παπαδάκης, Θ. Καμπαγιάννης και Δ. Ζώτος, πλαισιώνουν το ψηφοδέλτιό της. Φέτος στις 8 Μάρτη, στηρίξαμε την απεργιακή κινητοποίηση των γυναικών, με τις καθαρίστριες του «Αγιου Σάββα» μπροστά και τους εργαζόμενους της καθαριότητας του Δήμου της Αθήνας, φέρνοντας στο προσκήνιο τα αιτήματα για ίση αμοιβή και να μπει τέλος στη σεξουαλική παρενόχληση.
Οι ελπίδες μας δεν είναι στα βρόμικα παιχνίδια της κυρίαρχης τάξης, τις συμμαχίες της με τους Νετανιάχου και Σίσι για τις εξορύξεις και τις ΑΟΖ, δεν είναι στην κούρσα εξοπλισμών με την Τουρκία, ούτε να γίνει η Ελλάδα ο νονός των Βαλκανίων. Είναι στα «κίτρινα γιλέκα» της Γαλλίας και στις εξεγέρσεις των Αράβων εργατών και εργατριών ενάντια στους δικτάτορες.
Η εναλλακτική απέναντι στους συμβιβασμούς του Τσίπρα είναι η διαγραφή του χρέους, η έξοδος από την Ε.Ε. και το ευρώ και η κρατικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο ώστε να βρεθούν λεφτά για τις ανάγκες μας, για μόνιμο προσωπικό στους παιδικούς σταθμούς, στα ΚΑΠΗ, την καθαριότητα και το πράσινο. Αυτά θα γίνουν με τους αγώνες μας και όχι να μπλέξουμε στα γρανάζια της καπιταλιστικής διαχείρισης.
Το 1989 ο Συνασπισμός, ΚΚΕ και ΣΥΝ, συγκυβέρνησε με τη Ν.Δ. στο όνομα της πάταξης των σκανδάλων του ΠΑΣΟΚ. Ηταν μια τραγωδία που ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ τη συνεχίζει σαν φάρσα.
Η νίκη της Αριστεράς στον Δήμο της Αθήνας περνάει μέσα από το δυνάμωμα της «Ανταρσίας στις γειτονιές της Αθήνας», της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς!
*Υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας και δημοτικός σύμβουλος με την «Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας»
-320x213.jpg)
