«Δεν μπορώ να συνεχίσω. Θα συνεχίσω» (Σάμουελ Μπέκετ)
Oι ποδοσφαιρικές ιστορίες που προκύπτουν στο τέλος των πρωταθλημάτων, ανεξαρτήτως κατηγοριών, είναι πολλές. Ο Εθνικός Πειραιώς είναι από το απόγευμα της Κυριακής μία ιδιαίτερη περίπτωση που αξίζει διευρυμένης αναδίφησης. Η Lady Hope είδε την αποτυχία της ιστορικότατης ομάδας του Πειραιά να πάρει έστω ένα εισιτήριο για τα μπαράζ ανόδου απο τη Γ΄Εθνική στη Football League, ως μία κατραπακιά που προ(σ)καλεί σε όψιμη ανασύνταξη. Έστω και μέσα από μία παταγώδη αγωνιστική αποτυχία, που συνταράσσει συθέμελα το οικοδόμημα του ποδοσφαιρικού τμήματος του συλλόγου, κρίνεται τους επόμενους μήνες το άμεσο μέλλον της ομάδας.
Για τις παλιότερες γενιές ο ποδοσφαιρικός Εθνικός ήταν συνυφασμένος πλήρως με την Ά Εθνική. Για συνεχόμενες δεκαετίες συσσωρεύθηκε τόσο πολύ υλικό, που αυτόματα ο Εθνικός είναι (ακόμα…) κομμάτι της ίδιας της ιστορίας του εγχώριου ποδοσφαίρου. Για τις καινούριες γενιές, όμως, ο Εθνικός είναι κατά βάση διηγήσεις, αφιερώματα στο ίντερνετ και στις εφημερίδες, μία υπόθεση με πολλές απαιτήσεις, και αρκετά προβλήματα… «Σκονισμένες» αναμνήσεις από ανθρώπους που, ίσως, δυσκολεύονται να ανοίξουν τέτοιες κουβέντες στο παρόν. Και που όταν το κάνουν, η νοσταλγία και η πίκρα ανακατεύονται σε απροσδιόριστες ποσότητες η κάθε μία… Στο σήμερα αναζητούνται περιπαθώς οι άνθρωποι που θα διώξουν τη σκόνη, θα δώσουν όραμα, και θα φέρουν ξανά τους «κυανόλευκους» στα υψηλότερα πατώματα του ανταγωνισμού. Προς ώρας, «το ταξίδι αναβάλλεται λόγω πολλών μποφόρ»…
Η ομάδα βρέθηκε μέχρι και στα τοπικά του Πειραιά περίπου στις αρχές της τρέχουσας δεκαετίας. Όμως, αυτό λειτούργησε ως η απαρχή μίας νέας πορείας. Από τις ρίζες του μητρικού σωματείου και μακριά από εγχειρήματα τύπου Α.Ο. Μάνης. Ο Εθνικός πήρε σύντομα την άνοδο για τις εθνικές κατηγορίες. Για κάποια χρόνια στη Γ΄Εθνική έπαιζε καλό ποδόσφαιρο, είχε συνήθως επιτυχημένα αποτελέσματα, κέρδιζε «με το σπαθί του» τα καλά λόγια αρκετών ουδέτερων. Και το 2017 αποφασίστηκε να γίνει η προσπάθεια για το κάτι παραπάνω. Αυτό πρακτικά σήμαινε τη διάθεση ενός σημαντικού για τα δεδομένα της κατηγορίας χρηματικού ποσού. Όμως, πέρυσι, στην κυριολεξία στον τελευταίο αγώνα της έξτρα διαδικασίας των μπαράζ ήρθε η εντός έδρας ήττα από τον Αστέρα Αμαλιάδας που γκρέμισε το όνειρο. Συν μία (υπερβολική και αμφιλεγόμενη) τιμωρία αφαίρεσης βαθμών για κάποια γεγονότα στα Σπάτα. Ένα μεγάλο χαστούκι και μία μεγάλη χαμένη ευκαιρία που προσκαλούσε σε όψιμη αντίδραση, είχαν λάβει χώρα…
Φέτος, η νέα απόπειρα πάλι είχε τον ίδιο στόχο. Την άνοδο. Ξανά από καλή θέση στην αφετηρία. Στους 9 πρώτους αγώνες της η ομάδα του Πειραιά είχε 7 νίκες, 1 ισοπαλία και 1 ήττα. Στο τέλος του πρωταθλήματος; Ο ΟΦ Ιεράπετρας με 50 βαθμούς πήρε τον ιστορικής υφής προβιβασμό, ενώ ο Εθνικός δεν τερμάτισε ούτε καν δεύτερος… Με τον απογοητευτικό (για ομάδα που κυνηγάει άνοδο…) απολογισμό 4 νικών, 5 ισοπαλιών και 3 ηττών στο δεύτερο γύρο, ο Εθνικός έφτασε συνολικά στους 44 βαθμούς, βλέποντας την πλάτη και του Ιωνικού (που τερμάτισε στους 47). Παρότι στο τέλος του πρώτου γύρου η ομάδα της Νίκαιας ήταν 8 βαθμούς πίσω από τον Εθνικό…
Εδώ και καιρό η ομάδα «αγκομαχούσε». Δεν έπειθε. Παρέμενε «μέσα στο κόλπο», γιατί έχαναν βαθμούς συχνά και οι υπόλοιποι ανταγωνιστές. Η αλλαγή προπονητή λίγο πριν την τελική ευθεία ήταν αγχωμένο σημάδι έλλειψης αυτοπεποίθησης, και «ριξίματος ζαριών» συνάμα. Ο Εθνικός εμφανιζόταν περισσότερο πλαδαρός από όσο απαιτούσαν οι περιστάσεις, δίχως το απαραίτητο μέταλλο που θα μετουσίωνε την όποια ποιότητα του έμψυχου δυναμικού σε διαρκή αποτελεσματικότητα. Οι φίλοι της ομάδας αγωνιούσαν. Πάλευαν ανάμεσα στην προσδοκία και στην πραγματικότητα. Και όσο πέρναγε ο καιρός και πλησίαζε το τέλος του πρωταθλήματος, η πίεση και η ανασφάλεια διευρύνονταν ολοένα και πιο πολύ.
Τώρα, μετά το στραπάτσο της τρίτης θέσης…, ήρθε η ώρα του απολογισμού. Κάτω από τις πλέον αρνητικές συνθήκες. Όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις θα ακουστούν και θα γραφτούν πολλά. Για «διοίκηση με λάθος επιλογές», που «δεν προστάτευσε στο παρασκήνιο», που «σπατάλησε χρήμα», που «δεν γνωρίζει τις ανάγκες της συγκεκριμένης κατηγορίας». Το τι ισχύει ή όχι από όλα αυτά, είναι μία άλλη ιστορία… Το μόνο βέβαιο είναι πως ο Εθνικός θα συνεχίσει να υπάρχει, γιατί πολύ απλά είναι ο Εθνικός Πειραιώς. Θα προσπαθήσει να το ψάξει ξανά (αργά ή γρήγορα), γιατί είναι αυτός που είναι. Και όταν είσαι ο Εθνικός Πειραιώς, έχεις τόσα πολλά καθήκοντα απέναντι στη σημειολογία του εμβλήματος, που είναι δύσκολο να τα ξεχάσει ο οποιοσδήποτε…
Η Lady Hope είναι σίγουρη πως το καράβι του Εθνικού θα συνεχίσει να διασχίζει τις θάλασσες. Ίσως, με τρόπο που συχνά να πληγώνει… Όμως, επιβάλλεται να βρει σύντομα το κατάλληλο λιμάνι, για τον απαραίτητο ανεφοδιασμό, για τη σωστή «επάνδρωση», για τα δέοντα σχέδια αποτροπής κάθε διαλογής «λεηλασιών», και τέλος για την κατάκτηση αγωνιστικών στόχων… Δεν μπορεί κανένας να προδικάσει, όσο μεγάλη κι αν είναι στο τώρα η πίκρα. Προϋποθέσεις υπάρχουν, το κατάλληλο κλικ λείπει…
