Θέλημα Θεού ★★★½☆☆
(Grâce à Dieu, Γαλλία, Βέλγιο, 2019, 137′)
• σκηνοθεσία: Φρανσουά Οζόν
• ηθοποιοί: Μελβίλ Πουπό, Ντενί Μενοσέ, Σουάν Αρλό, Ζοζιάν Μπαλασκό, Ερίκ Καραβακά
Εχοντάς μας συνηθίσει σε «ταινίες του σκηνοθέτη», σε στιλιστικές και σεναριακές εναλλαγές, σε τολμηρές ματιές στην ανθρώπινη φύση, ο Φρανσουά Οζόν τού «Κάτω από την άμμο», του «8 Γυναίκες», του «5 φορές το 2» ή του «Διπλού εραστή» παίρνει συνειδητά απόφαση να παραμερίσει τη δική του ξεχωριστή αισθητική και να αφιερώσει μια ταινία του ολοκληρωτικά στη σημασία του θέματός της. Και τα καταφέρνει με συνέπεια και δύναμη.
Ο Αλεξάντρ είναι ένας πετυχημένος επαγγελματίας, σύζυγος, πατέρας και πιστός καθολικός που ζει στη Λιόν. Η ζωή του θα αλλάξει διάθεση και στόχο όταν ανακαλύψει ότι ο ιερέας Μπερνάρ Πρεϊνά, που τον είχε κακοποιήσει όταν ήταν μικρός πρόσκοπος, εξακολουθεί να έχει υπ’ ευθύνη του παιδιά. Οταν ο καρδινάλιος της ενορίας αρνηθεί, παρά τη γνώση του για την παιδοφιλία του ιερέα, να αναλάβει δράση, ο Αλεξάντρ θα συσπειρωθεί με άλλα δύο θύματα του Πρεϊνά, τον Φρανσουά και τον Εμανιέλ, και μαζί θα ιδρύσουν την ακτιβιστική οργάνωση που θα διεκδικήσει τιμωρία και λύτρωση.
Ο Οζόν βασίζεται για την ταινία του στην εξολοκλήρου πραγματική ιστορία των αληθινών προσώπων, δεν θα αλλάξει καν τα ονόματά τους, ενώ η πραγματικότητα ξεπέρασε ακόμα και την ταινία στην πορεία, καθώς ο Πρεϊνά αναμένει τη δικάσιμό του και ο καρδινάλιος Μπαρμπαρέν καταδικάστηκε πριν από ένα μήνα. Ωστόσο, η βαρύτητα της ταινίας πέφτει περισσότερο στα θύματα και στον τρόπο με τον οποίο το τραγικό βίωμα της παιδικής ηλικίας τους διαμόρφωσε την ενήλικη ζωή τους, αλλά και τις στενές σχέσεις τους.
Το «Θέλημα Θεού», βραβευμένο με την Αργυρή Αρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου, είναι μια ανθρωποκεντρική και έντονα πολιτική ταινία, σκηνοθετικά η πιο mainstream του Οζόν, η πιο στοχευμένα και σκόπιμα προσβάσιμη στο κοινό. Με μια κάμερα ευαίσθητη στα πρόσωπα και στις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων της, κρατά την ιδανική ισορροπία συναισθήματος και καταγγελίας, ώστε να ασκεί πραγματικά ακτιβιστική δράση, χωρίς στιγμή να προδίδει τη σημασία της καίριας ιστορίας της.
TOWN CINEMAS, ΑΙΓΛΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, ΙΝΤΕΑΛ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ, NANA CINEMAX, ΝΙΡΒΑΝΑ CINEMAX, ΣΙΝΕΑΚ
Ο δρόμος του κεραυνού ★★★½☆☆
(Thunder Road, ΗΠΑ, 2018, 92′)
- σκηνοθεσία: Τζιμ Κάμινγκς
- ηθοποιοί: Τζιμ Κάμινγκς, Κένταλ Φαρ, Νίκαν Ρόμπινσον
Ο Τζιμ Αρνό είναι αστυνομικός – κι έχει και το αυστηρό μουστάκι για να το αποδείξει. Η ημέρα που κηδεύει τη μητέρα του, λίγο μετά το επώδυνο διαζύγιό του, μπροστά στα μάτια της γλυκύτατης κόρης του, της οποίας διεκδικεί την επιμέλεια, είναι η ημέρα που θα καταρρεύσει. Συγκεκριμένα, τραγουδώντας ψιλο-α-καπέλα ή, κυρίως… σιωπηλά, το «Thunder Road» του Μπρους Σπρίνγκστιν, το αγαπημένο τραγούδι της μαμάς του, προς το φέρετρο.
Ο,τι εύχεσαι να έχει μια ανεξάρτητη αμερικανική ταινία σήμερα, ή όποτε, ή μια έξυπνη ταινία απ’ οπουδήποτε, το έχει το «Thunder Road»: έναν κεντρικό ήρωα απολαυστικό και πολυδιάστατο, σε όλες τις τραβηχτικές προσωπικές και ηθικές αποχρώσεις του γκρι, μικρά ξεσπάσματα διαπεραστικού χιούμορ και μια ανθρώπινη ιστορία με την οποία μπορείς να ταυτιστείς, ακόμα κι αν δεν είσαι μπάτσος τραυματισμένος από κάθε λογής απώλεια.
Μια ιστορία με τόσες λεπτές σεναριακές ανατροπές, όσες και οι μεταπτώσεις στην ψυχολογία του Τζιμ, γίνεται ανθρωποκεντρικό Ευαγγέλιο, χάρη στον πρωτοεμφανιζόμενο άνθρωπο-ορχήστρα Τζιμ Κάμινγκς που γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί. Διασκεδαστική και, ταυτόχρονα, βαθιά συγκινητική, μια πολύ μικρή, πολύ απλή ταινία, μ’ έναν τόσο καλογραμμένο ήρωα που νιώθεις ότι ζούσε μέσα σου, από την πρώτη στιγμή που τον βλέπεις.
WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΒΑΝΑ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΓΑΛΑΞΙΑΣ, ΙΝΤΕΑΛ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ
Τα δάκρυα του βουνού ★★★☆☆
(Ελλάδα, 2018, 111′)
- σκηνοθεσία: Στέλιος Χαραλαμπόπουλος
- ηθοποιοί: Νίκος Γεωργόπουλος, Σπύρος Ζαμπέλης, Αργύρης Κόγκας
Στα ελληνικά βουνά του 1899, ζουν νομαδικά οι πετράδες, άντρες αναγκασμένοι, μετά την καταστροφή που έφερε ένας πρόσφατος πόλεμος, να αποχωριστούν σπίτια και οικογένεια και να ξενιτευτούν για να βγάλουν λίγες δεκάρες. Στη διαδρομή της πέτρας στα βουνά, οι ήρωες, με κεντρικό πρόσωπο τον πρωτομάστορα Μάρκο, θα συναντήσουν εμπόδια και προκλήσεις, τη δική τους Κίρκη, τους δικούς τους Λαιστρυγόνες, τον δικό τους Τειρεσία.
Με την ιδιαίτερη γοητεία και τη λιτή δύναμη που χαρακτηρίζει τις ταινίες του, δυο χρόνια μετά το ντοκιμαντέρ «Της πατρίδος μου η σημαία…», ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος στρέφεται στη μυθοπλασία για να αφηγηθεί μια ιστορία που βάζει την ελληνική λαογραφία, τα πασιφιστικά ένστικτα και την Οδύσσεια να συνομιλούν δημιουργικά.
Δεν χωρά αμφιβολία ότι ένα μεγαλύτερο παραγωγικό budget θα βοηθούσε στην πιστότερη αναπαράσταση της εποχής κι ότι σε μια ταινία αισθητικά απλή, όλες οι ατέλειες γίνονται αμέσως ορατές. Παρ’ όλ’ αυτά, η πρωτότυπη ιδέα, η τρυφερότητα προς τους ήρωες, το λεπτό, σκοτεινό χιούμορ μέσα στο δράμα και η όμορφα καλυμμένη αναφορά στο σήμερα σμιλεύουν στην πέτρα ένα φιλμ που στέκεται στη μνήμη και ξεχωρίζει με μια διακριτική τόλμη.
Shazam! ★★½☆☆☆
(ΗΠΑ, 2019, 132′)
- σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φ. Σάντμπεργκ
- ηθοποιοί: Ζάκαρι Λίβαϊ, Ασερ Εϊντζελ, Μαρκ Στρονγκ, Μισέλ Μπορθ, Ντζιμόν Χούνσου
Ο 14χρονος Μπίλι ανακαλύπτει τον υπερήρωα μέσα του: όποτε φωνάζει τη λέξη «shazam!», δεν βρίσκει το όνομα του τραγουδιού που ακούει, αλλά μεταμορφώνεται σε ενήλικα, γιγαντόσωμο, παντοδύναμο υπερήρωα – πάντα με την ανέφελη, σκανταλιάρικη, κάφρικη ψυχή ενός εφήβου, ακόμα κι όταν βρεθεί αντιμέτωπος με τον φονικά κακό δρα Σιβάνα. Μια υπερηρωική ταινία που δεν παίρνει τον εαυτό της καθόλου σοβαρά κι εκεί ακριβώς, στις επαναλαμβανόμενες δόσεις διασκεδαστικής σαχλαμάρας της και στον ενθουσιώδη πρωταγωνιστή της που αρνείται να το βάλει κάτω, καταφέρνει να κερδίσει το στοίχημα του δίωρου, αβίαστου fun για όσους είναι ή νιώθουν έφηβοι.
The waiter ★★☆☆☆
(Ελλάδα, 2018, 97′)
- σκηνοθεσία: Στηβ Κρικρής
- ηθοποιοί: Αρης Σερβετάλης, Γιάννης Στάνκογλου, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Κιάρα Γκενσίνι
Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του, ο Στηβ Κρικρής αποδεικνύεται, αν μη τι άλλο, καλόγουστος σινεφίλ και έξυπνος στην επιλογή των συνεργατών του.
Αυτή είναι η ιστορία του Ρένου, ενός 40χρονου σερβιτόρου, μοναχικού και εμμονικά πιστού στη ρουτίνα του. Μόνο που η μυστηριώδης εξαφάνιση του γείτονά του ωθεί αυτόν τον ιδιόμορφο loser ν’ αποφασίσει να γίνει ο ήρωας της ζωής του.
Ακολουθώντας τη φόρμα του νεονουάρ, μ’ ένα υποβόσκον, επίσης μαύρο, χιούμορ, ο Κρικρής αξιοποιεί την Αθήνα, τα παλιά ζαχαροπλαστεία της, τους σκοτεινούς δρόμους της, τις art nouveau πολυκατοικίες της απομόνωσής της ως ντεκόρ μυστηρίου. Η σκηνογραφία, η ενδυματολογία, το location scouting με την αριστουργηματική αποκάλυψη της Λίμνης Δόξας, η φωτογραφία του Γιώργου Καρβέλα συνθέτουν όμορφες στιλιζαρισμένες εικόνες, βγαλμένες από λιντσεϊκής έμπνευσης φωτογράφιση. Ο Αρης Σερβετάλης στο προσκήνιο και ο Γιάννης Στάνκογλου σ’ έναν γερό δεύτερο ρόλο χτίζουν φιγούρες με ξεχωριστή αύρα και εκτόπισμα όπως πάντα ξέρουν να κάνουν.
Σαν, όμως, τη «βότκα με υπερισχύον το πορτοκάλι» που σερβίρει ο Ρένος στα τραπεζάκια του Βάρσου, η ταινία είναι ένα θρίλερ με υπερισχύουσα την αισθητική, μ’ ένα σενάριο δραματουργικά αδύναμο, που δυσκολεύεται να χτίσει ένταση, να εμβαθύνει στους ήρωές του ή να προσδιορίσει τι σημαντικότερο θέλει να πει, πόσω μάλλον όταν το λέει με τους ήδη παρωχημένους διαλόγους του weird σινεμά που είχε κάποια πρωτοτυπία πριν από μια δεκαετία. Κι επειδή ακριβώς η εικόνα της είναι τόσο γοητευτική, είναι ακόμα πιο απογοητευτικό το ισχνό περιεχόμενό της.
Επαφή ★★☆☆☆
(Ελλάδα, 2017, 95′)
- σκηνοθεσία: Τώνης Λυκουρέσης
- ηθοποιοί: Νένα Mεντή, Ακης Σακελλαρίου, Χρήστος Λούλης, Αλεξάνδρα Aϊδίνη, Βασίλης Κουκαλάνι
Αθήνα, καλοκαίρι, καύσωνας, διακοπή ρεύματος: πέντε διαφορετικά σετ ανθρώπων εγκλωβίζονται σε πέντε διαφορετικά ακινητοποιημένα ασανσέρ. Μέσα στα τέσσερα τετραγωνικά τους, θα αγγίξουν τα όριά τους και θα εκδηλώσουν όσα συναισθήματα η κανονικότητα κρατά κρυμμένα.
Μ’ ένα all star cast έμπειρων και ικανών ηθοποιών και μια κινηματογραφικά λειτουργική, αν όχι πρωτότυπη, ιδέα ο Τώνης Λυκουρέσης, μια δεκαετία μετά την επιτυχία του «Σκλάβοι στα δεσμά τους», ξεκινά ένα κοινωνικό θρίλερ για τα ανθρώπινα ένστικτα και τη σημερινή Ελλάδα, την κάθε πτυχή μιας χώρας σε ταραχή, αλλά στην πορεία αφήνεται σε σχηματικές ιστορίες επίπεδων ηρώων, χωρίς να εκπληρώσει την υπόσχεση ενός δυνατού δράματος ή ενός συλλογισμού που μπορεί να φτάσει ώς το τέλος.
Νεκρωταφίο Ζώων ★★☆☆☆
(Pet Sematary, ΗΠΑ, 2019, 101′)
- σκηνοθεσία: Κέβιν Κολς, Ντένις Γουίντμαϊερ
- ηθοποιοί: Τζέισον Κλαρκ, Εϊμι Σάιμετς, Τζον Λίθγκοου
Ο Λούις και η Ρέιτσελ, μαζί με τα δυο μικρά παιδιά τους, κάνουν τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή τους: μετακομίζουν από την πολύβουη Βοστόνη στη λιγοκατοικημένη φύση του Μέιν. Δεν είναι έτοιμοι, ωστόσο, για τις αλλαγές που θα φέρει μια παράξενη ανακάλυψη: στα βάθη του δάσους που γειτονεύει με το νέο τους σπίτι, βρίσκεται καλά κρυμμένο ένα μυστηριώδες νεκροταφείο.
Νέα κινηματογραφική διασκευή (μετά από αυτήν της Μέρι Λάμπερτ του 1989) του μυθιστορήματος… νεκρικού τρόμου του Στίβεν Κινγκ του 1983. Μικρές αλλαγές στην ιστορία κι ένα τεχνολογικό φρεσκάρισμα στήνουν μια ταινία που μπορεί να αφήνει ανεκμετάλλευτες μπόλικες πλευρές της ιστορίας και των δυνατοτήτων της, αλλά σίγουρα προσφέρει δυνατές τρομάρες που ακολουθούν τον θεατή και στον δρόμο για το σπίτι.
