Εχουμε δει πολλές φορές νέα ανερχόμενα πρόσωπα στην πολιτική σκηνή χωρών, τα οποία εμφανίζονται ως σωτήρες της χώρας τους και υπερασπιστές της δημοκρατίας. Τις περισσότερες φορές, όμως, όταν αναλαμβάνουν την εξουσία, αποδεικνύεται ότι δεν ήταν αυτό που έδειχναν ή πρέσβευαν, αλλά, φορώντας το προσωπείο του διαφορετικού, κατάφεραν να ξεγελάσουν τον λαό.
Πρόσφατο παράδειγμα είναι, από ό,τι φαίνεται, ο αυτοανακηρυχθείς πρόεδρος της Βενεζουέλας, ο αυτόκλητος σωτήρας της, ο οποίος μάλλον δεν είναι τίποτα περισσότερο πέρα από τα λόγια και από τις πράξεις τού Λεοπολδο Λόπες (γνωστού ηγέτη της αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα), ο οποίος θεωρείται και μέντοράς του. Δεν βλέπουμε λοιπόν εδώ μια καινούργια στρατηγική για την ανάκαμψη της χώρας, ούτε βλέπουμε μια καινούργια πολιτική η οποία γνωρίζει από λειτουργίες διοίκησης. Βλέπουμε απλώς μια θέληση για πραγμάτωση των μικροσυμφερόντων των ηγετών της αντιπολίτευσης για εκδίκηση και πτώση της κυβέρνησης του Μαδούρο.
Γιατί, όταν προτάσσεται η διάσωση της χώρας και αποκαλείς τον εαυτό σου σωτήρα, πρέπει να αναπτύξεις με σαφήνεια το πολιτικό σου πλάνο, τους οικονομικούς στόχους και τις διαδικασίες διοίκησης, τις οποίες θα εφαρμόσεις σε περίπτωση που ανέβεις στην εξουσία.
Απαιτεί μόχθο και αποφασιστικότητα η διαδικασία αλλαγής και ένταξης μιας χώρας πάλι σε κανονικούς ρυθμούς. Και όταν λέμε κανονικούς ρυθμούς, αυτό δεν σημαίνει η χώρα να ενταχθεί στις αγορές ή να πορεύεται με τα φτιαγμένα νούμερα των οικονομολόγων, των στατιστικών υπηρεσιών και των οίκων αξιολόγησης, αλλά στην πραγματικότητα να μπορεί να έχει μια πραγματική ανέλιξη στα ανώτερα επίπεδα της πυραμίδας του Maslow και να μη βρίσκεται στο τελευταίο επίπεδο των φυσιολογικών αναγκών, όπως αυτή τη στιγμή η Βενεζουέλα.
Τώρα κάποιος εδώ θα μπορούσε να πει ότι σε αυτή την κατάσταση τους έφτασε το καθεστώς Μαδούρο, η Μπολιβαριανή σοσιαλιστική επανάσταση και η συγκεντρωτική πολιτική. Με κάποια επιφύλαξη μπορώ να πω ότι αυτό είναι το ένα σκέλος. Ομως δεν παύει η παγκοσμιοποιημένη οικονομία, οι οίκοι αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας και τα συμφέροντα των ξένων χωρών, τα οποία πολλές φορές μπαίνουν σε μια σκυτάλη επεκτατικής πολιτικής, να είναι το άλλο σκέλος. Γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι μας –και ας μη θέλουμε να το παραδεχτούμε σε δημόσιες συζητήσεις μας– τι σημαίνει ιμπεριαλισμός και πιο συγκεκριμένα τι σημαίνει αμερικανικός ιμπεριαλισμός.
Στον χορό της επεκτατικής πολιτικής έχουν μπει και άλλες χώρες, ευρωπαϊκές κυρίως, και στόχος όλων είναι ο έλεγχος των πηγών ενέργειας. Η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στο κόσμο, μεγάλη ποσότητα υδρογονανθράκων και τα όγδοα μεγαλύτερα κοιτάσματα φυσικού αερίου, άρα είναι πόλος έλξης των αμερικανικών, και όχι μόνο, εταιρειών εξόρυξης και εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου.
Για ένα υποψιασμένο μυαλό, που γνωρίζει τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός για τον οικονομικό έλεγχο του πλούτου διαφόρων χωρών στο πλανήτη (Ιράκ, Λιβύη, Σιέρα Λεόνε, Σουδάν – ο κατάλογος είναι ατελείωτος), η κίνηση του Γκουαϊδό μοιάζει να εξυπηρετεί τα συμφέροντά του.
Ενα υποψιασμένο μυαλό, ακούγοντας τη ρητορική του ηγέτη της αντιπολίτευσης, αντιλαμβάνεται το «σωτήριο» περιεχόμενό της ως δούρειο ίππο για να ανοίξουν οι πύλες της χώρας στις πολυεθνικές που εποφθαλμιούν τον ορυκτό πλούτο της. Οι πραγματικές αλλαγές δεν έρχονται με το πλατύ χαμόγελο, την εικόνα του οικογενειάρχη, τη ρητορική και τα μικρόφωνα των ΜΜΕ. Ερχονται με σκληρή δουλειά, ποιότητα και γνώση των διαδικασιών. Ναι, διαδικασίες που θα αποβούν υπέρ του λαού. Οχι πρόσκαιρο πρόγραμμα που φτάνει μέχρι την εκβιαστική προκήρυξη εκλογών και τελειώνει εκεί! Και αντί για την πολυπόθητη σωτηρία, ίσως να φέρει συντρίμμια…
Είναι οξύμωρο σχήμα, από τη μια, να υποστηρίζουμε έναν αυτοανακηρυχθέντα πρόεδρο ως νόμιμο προσωρινό πρόεδρο μιας χώρας και, από την άλλη, όλοι να θεωρούμε τους εαυτούς μας βαθιά δημοκρατικούς.
Τελικά, δεν είναι ο Οργουελ που πρέπει να επικαλούμαστε και το μυθιστόρημά του «1984», αλλά ο Αλντους Χάξλεϊ και το βιβλίο του «Θαυμαστός καινούριος κόσμος». «Οι ανατρεπτικές ιδέες είναι απαγορευμένες σε αυτόν τον Νέο Κόσμο, γι’ αυτό υπάρχει μια ηθική επίπλαστη που διαμορφώνει και θέτει τους κανόνες. Η πολιτική είναι μια σκηνή, όμοια με αυτή του θεάτρου. Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για τα παρασκήνια και μένουν παθητικοί δέκτες συναισθηματικά φορτισμένοι με τον ρόλο των πρωταγωνιστών».
