Τα κόμματα και οι μικροφασισμοί

Εχουν δίκιο όσοι εκφράζουν τις σοβαρές ανησυχίες τους για την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη, για την απειλή από την εμφάνιση ναζιστικών κομμάτων, που έχουν ως «ιδεολογία» τους τον κοινωνικό αποκλεισμό, ευγονικές θεωρίες, φυλετικές ανωτερότητες, προγονικό κλέος και ό,τι ταπεινώνει τον άνθρωπο και τη δημοκρατία.

Κάπως αργά βέβαια επήλθε αυτή η ανησυχία εκ μέρους κυρίως των αριστερών, σοσιαλιστικών και σοσιαλδημοκρατικών ή νεοφιλελεύθερων κομμάτων της γηραιάς ηπείρου. Φαίνεται σαν υποκρισία αυτή η ανησυχία, διότι τόσα χρόνια όλα αυτά τα κόμματα με την πολιτική τους οδήγησαν κρίσιμες μάζες στη φτώχεια, τον αποκλεισμό, την εξαθλίωση· πολιτική εναντίον των μικρών και μικρομεσαίων και υπέρ των αστών, των εφοπλιστών και όλων των σφουγγοκωλάριων της εξουσίας.

Αρα ο φασισμός δεν είναι και τόσο ξένος σε αυτά τα κόμματα -ενίοτε αποτελεί την ύστατη λύση τους, εάν καμιά φορά τα βρίσκουν σκούρα με τη λαϊκή οργή που προκύπτει από το αφόρητο του βίου των πολλών. Με το να τον αποκαλούν τέρας και θηρίο δείχνουν μεν ότι τάχα είναι υπέρ της δημοκρατίας, ταυτόχρονα όμως γνωρίζουν πώς να τον χρησιμοποιήσουν [αφού είναι σπλάχνο από τα σπλάχνα τους]. Απλώς με την επιβολή του φασισμού χάνονται και οι στοιχειώδεις ελευθερίες και έτσι όλα τα κόμματα απενοχοποιούνται και φαίνονται να έχουν δίκιο που αλαλάζουν εναντίον του φασισμού -αλλά όλοι αυτοί οι αλαλαγμοί είναι ένα ωραία στημένο θέατρο.

Ξεχνούν επίσης τα καλά μας κόμματα ότι δεν μπορεί να είναι εμποτισμένοι με φασιστική ιδεολογία το σχεδόν μισό εκατομμύριο Ελληνες που ψηφίζουν τη Χρυσή Αυγή [ανάλογα στην Ευρώπη]· απλώς έχουν απογοητευτεί από όλους τους άλλους, τώρα και από τα «αριστερά» κόμματα, και καταλήγουν στα χειρότερα, σαν για να εκδικηθούν εκείνους που τους έταζαν λαγούς με πετραχήλια και αποδείχτηκε ότι ήσαν τελικά μία από τα ίδια.

Εκείνο πάντως που σχεδόν όλοι μας αρνούμαστε να δούμε και να χωνέψουμε είναι οι μικροί ή λανθάνοντες (φασ)ισμοί που κατοικούν μέσα μας και προσπαθούμε συνεχώς να τους καταχωνιάσουμε [το τελευταίο δεν είναι και τόσο βέβαιο].

Πολλοί λ.χ. νιώθουν υπερηφάνεια για την καταγωγή μας από τους αρχαίους [και ας μην τους γνωρίζουμε] και άρα νομίζουμε ότι είμαστε περιούσιος λαός, άλλοι στις παρέες τους αφήνουν να ξεσπάσει ο σεξισμός τους και η αποστροφή τους όταν βλέπουν ότι είναι ελευθερία επιλογής η σεξουαλική στάση [αλλά δεν τολμάνε να το πουν δημόσια -μερικοί και το τολμάνε], μερικοί φέρονται εντελώς φασιστικά [πατριαρχικά] στην οικογένειά τους, άλλοι πνίγονται από τη μνησικακία τους και προβαίνουν έτσι σε άθλιες πράξεις (συνωμοτούν εναντίον όσων θεωρούν «εχθρούς» προκειμένου να τους εξοντώσουν επαγγελματικά [αρνούμαι εδώ να πω και φυσικά]).

Κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι για όλα τα κακά στην ελληνική κοινωνία δεν φταίνε τόσο αυτοί που κυβερνάνε όσο οι πρόσφυγες και λοιποί ξεριζωμένοι φτωχοδιάβολοι -αυτοί φταίνε για την ανεργία, αυτοί και για την εξάπλωση της εγκληματικότητας. Δεν δεχόμαστε να δούμε ότι και αυτοί σύμπτωμα είναι και όχι αιτία των δεινών.

Προέχει άρα το ξερίζωμα, από τους πολλούς, αυτών των μικροφασισμών.