Εκδικητές: Η τελευταία πράξη ★★★½☆☆
(Avengers: Endgame, ΗΠΑ, 2019, 181’)
• σκηνοθεσία: Αντονι Ρούσο, Τζο Ρούσο
• ηθοποιοί: Κρις Εβανς, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Γκουίνεθ Πάλτροου, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Πολ Ραντ, Τζον Φαβρό, Σεμπάστιαν Σταν, Τζος Μπρόλιν, Τζέρεμι Ρένερ, Κρις Χέμσγουορθ, Εβάντζελαϊν Λίλι, Μπρι Λάρσον, Ελίζαμπεθ Ολσεν, Μαρκ Ράφαλο
Η οποία, πιθανότατα, δεν θα είναι η «τελευταία πράξη» των Εκδικητών της Marvel κι όχι μόνο επειδή ο καθένας τους, πια, έχει τη δική του ταινία ή σειρά ταινιών, αλλά επειδή η κομιξική «οικογένεια» δεν αυτοπροσδιορίζεται ως κάτι που τελειώνει, ποτέ.
Εναν χρόνο μετά τον «Πόλεμο της αιωνιότητας», η τρίτη ταινία των «Avengers» καλύπτει το διάστημα από λίγο πριν από τη μοιραία, εκείνη, μέρα, όπου ο Θάνος σκόρπισε σε σκόνη τον μισό πληθυσμό του πλανήτη και, μαζί, κάποιους από τους Εκδικητές και τ’ αγαπημένα τους πρόσωπα, μέχρι πέντε χρόνια αργότερα. Κι αυτά είναι όσα χρειάζεται να ξέρει ο λάτρης των ταινιών για να απολαύσει το τελευταίο πόνημα όπως του αξίζει: οτιδήποτε άλλο στερεί κάτι από τη μαγεία της ανακάλυψης.
Το «Endgame» είναι, στη δομή, στο ύφος και στην ουσία του, ένας αποχαιρετισμός. Οι τρεις ώρες της ταινίας είναι χωρισμένες σε τρία διακριτά, ωριαία μέρη. Από την οθόνη περνούν όλοι οι ήρωες της Marvel που έχουν κάνει την εμφάνισή τους στο σινεμά. Η εικαστική και συναισθηματική κλίμακα διανύει όλη την απόσταση από το offbeat χιούμορ, στις τεράστιες, πολυπληθείς σκηνές δράσης ή μάχης. Κι όμως, η επιτυχία των τρίτων «Avengers» δεν κρύβεται στον πληθωρισμό του φιλμ. Αυτή είναι μια ταινία που απευθύνεται στους fans.
Παίρνει όσο χρόνο χρειάζεται για να επικεντρωθεί στον καθένα, ξεχωριστά, από τους υπερήρωες και να ψάξει την ψυχή του. Ξετυλίγεται με τον θεατή συνεργό, λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι κανείς έχει δει, ή/και διαβάσει και αγαπήσει τις ιστορίες όλων. Είναι διασκεδαστική (όχι αρκετά, σε σχέση με τους πρώτους «Avengers»), σκοτεινή (αλλά όχι όσο το φινάλε της «Αιωνιότητας»), συγκινητική (περισσότερο παρά ποτέ).
Είναι ένα μεγαλειώδες αντίο σε κάτι, έστω κι αν αυτό δεν είναι η μυθολογία της Marvel. Είναι, αντίθετα, ο αποχαιρετισμός σ’ ένα κομμάτι της εφηβικής πίστης, της αθωότητας, της πεποίθησης ότι το καλό θριαμβεύει, μιας ολόκληρης γενιάς. Το «Endgame» δεν είναι η καλύτερη ταινία της τριλογίας, αλλά είναι αυτή με τη μεγαλύτερη συναισθηματική εκτόνωση, ένα… ενισχυμένο (αξίας 500 εκατομμυρίων, φυσικά) b-movie, πιστό στις καταβολές του και στην υπόσχεσή του, να είναι, για τους ανοιχτούς και πρόθυμους, μια αξέχαστα ψυχαγωγική κινηματογραφική εμπειρία ή κι ένα ραντεβού με έξι, δέκα, πολλούς, φαντασιακούς φίλους.
NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, ODEON STARCITY, TOWN CINEMA, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΑΙΓΛΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΑΡΤΕΜΙΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΕΛΛΗ, ΖΕΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, NANA CINEMAX, ΟΝΑΡ, ΟΣΚΑΡ, ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ, ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ, ΣΙΝΕ ΑΝΟΙΞΙΣ, ΣΙΝΕ ΣΕΛΗΝΗ, ΣΙΝΕ ΧΟΛΑΡΓΟΣ, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΤΡΙΑΝΟΝ, ΦΟΙΒΟΣ, ΩΡΩΠΟΣ
Ο Γάτος ο Φευγάτος ★★½☆☆☆
(Cats and Peachtopia, Κίνα, 2018, 105’)
- σκηνοθεσία: Γκάρι Γουάνγκ
- με τις φωνές των: Aρη Γεροντάκη, Ηρώς Μπέζου, Σοφίας Καψαμπέλη
Ο μικρός γάτος, ο Φευγάτος, ονειρεύεται να ζήσει την περιπέτεια έξω από το σπίτι του, στον μεγάλο κόσμο. Οταν ο Φευγάτος τολμήσει να αναζητήσει τη μυθική «Γατοπία», έναν κόσμο κρυμμένο στα βάθη μιας λίμνης, ο πατέρας του θα τον ακολουθήσει στο ταξίδι για να τον προστατεύει, γνωρίζοντας τους κινδύνους που παραμονεύουν. Τίμια γατο-περιπέτεια για το… πασχαλινό κοινό μικρών ηλικιών.
Στα αρβανίτικα ★½☆☆☆☆
(Ελλάδα, 2019, 58’)
- σκηνοθεσία: Κατερίνα Κλαρκ
Η σκηνοθέτις περνά χρόνο στα Βίλια, ένα από τα πιο αυθεντικά, ακόμα, ελληνικά αρβανιτοχώρια, κι αναζητά, μέσα από αναμνήσεις των κατοίκων, ιστορία και παιχνίδια της γλώσσας, την ταυτότητα ενός πολιτισμού και τον ρόλο που έχουν παίξει οι Αρβανίτες, με το σθένος, το χιούμορ και το… αγύριστο κεφάλι τους, στην ελληνική ιστορία. Μια ενδιαφέρουσα λαογραφική ματιά, σε μια ταινία, ωστόσο, που σκηνοθετικά και δημιουργικά δεν προσφέρει κάτι στις προσωπικές αναμνήσεις και τ’ ανέκδοτα των ανθρώπων που συμβατικά παρατηρεί.
