Μπρος στον τυχαίο όλεθρο πώς να υψώσεις φράχτη;
Σε λίγες ώρες έγιναν οκτώ αιώνες στάχτη…
Βλέπω το βέλος της Notre Dame αίφνης να καταρρέει
κι ο Κουασιμόδος κρύβεται σε μια γωνιά και κλαίει
Μνημείο τέχνης, σύμβολο, λαμπάδιασε και πάει
το κάλλος πυροτέχνημα που ελάχιστα κρατάει
Θαρρείς πως ό,τι έφτιαξες αιώνια θα ζήσει
κι όμως να είσαι σίγουρος πως κάποτε θα σβήσει
Ακόμη κι αν δεν φείδεται ο δημιουργός τους κόπων
εφήμερα σαν τη ζωή είν’ τα έργα των ανθρώπων
Απ’ τα επτά τα θαύματα ώς σήμερα τι μένει;
Ο ηρωισμός του Σίσυφου που ακόμα επιμένει
να χτίζει και ώς τον Θεό να προσπαθεί να φτάσει
κι ας ξέρει ότι εξαρχής τη μάχη έχει χάσει
Νικητές πάντα η φθορά, ο θάνατος κι ο χρόνος
κι ο κυνηγός της ομορφιάς στο τέλος μένει μόνος
Το έργο, που το αίμα του δίνει για να τελειώσει,
νιφάδα είν’ πανέμορφη που πέπρωται να λιώσει…
