Πώς έρχεται το κέφι στον άνθρωπο: Αίσθηση που δύσκολα περιγράφεται. Μία κουβέντα έξυπνη ή ευαίσθητη… μία νότα σε μουσικό όργανο. Ξαφνικά. Εκεί που δεν τα περίμενες. Και οι μονάδες γίνονται ομάδες και σύνολα, αρμονικά· όχι ομάδες-συρφετοί και μακελειά και άλλες άθλιες ιστορίες που δηλητηριάζουν τον δημόσιο βίο και υποσκάπτουν τον ιδιωτικό, να απορείς πώς φτάσαμε ώς εδώ! Τι αφήσαμε στην τύχη και στους τυχάρπαστους…
Είναι κάτι σαν μούδιασμα. Το νιώθεις να σε πιάνει από τις πατούσες, σαν να τις γαργαλάει. Μετά σε τυλίγει σαν αθώο φίδι και σαν μετάξι, σιγά σιγά, σε όλο το κορμί· στο δέρμα και υποδόρια. Μόλις περάσει και τους λαγόνες και τυλιχτεί στην κοιλιά και στο στήθος, τότε έρχεται που λένε το κέφι, και ή τραγουδάς ή χορεύεις ή τα κάνεις και τα δυο. Ενώ, μόλις πριν από λίγα λεπτά, είχες περάσει από το καφενείο της γειτονιάς, να δεις δυο φίλους και να πεις δυο κουβέντες.
Ηταν όμως τελευταία Κυριακή Αποκριάς. Μεσημέρι, με λιακάδα. Ηταν και αυστηρός, με προδιαγραφές, ο μουσικός που μπήκε με το ακορντεόν. Ξένος. Οχι κανένας βιρτουόζος που να σκίζει, και με ελάχιστο ελληνικό ρεπερτόριο. Αλλά έσκιζε επαγγελματικά, πρώτον: «Πρώτα πρώτα κλείνει το ραδιόφωνο!» απαίτησε.
Η διαταγή εξετελέσθη πάραυτα. «Και μετά, πρώτα παίζει το ακορντεόν και μετά τραγουδάμε!». Και τότε άρχισε αυτό το μεταξένιο φίδι ή φιδίσιο μετάξι να τυλίγεται πάνω μας και μέσα μας. Γιατί ο ακορντεονίστας, μπορεί να μην ήταν ελληνική μουσική εγκυκλοπαίδεια, απεδείχθη όμως εγκυκλοπαίδεια της αθηναϊκής καντάδας, επειδή άρεσε και στον ίδιο· ήταν και τελευταία Κυριακή Αποκριάς.
Το φινάλε· εντυπωσιακότερο όλων. «Οχι άλλα χρήματα. Αρκετά δώσατε!», είπε, ευχαριστώντας θερμά, ο πλανόδιος ακορντεονίστας, που πρώτη φορά τον βλέπαμε…
