Ανανεωτικών εμφύλιοι

Η τετελεσμένη πλέον διάσπαση της ήδη περιορισμένης και ταπεινωμένης ΔΗΜΑΡ φέρνει στην επιφάνεια την κακή παράδοση των κομμάτων της Ανανεωτικής Αριστεράς, που ιστορικά καταγράφεται με την αποκήρυξη και τελικά την άρνηση της εκάστοτε μειοψηφίας σε μείζονα και σοβαρά ζητήματα να παραμένει στο κόμμα. Οταν μάλιστα διασφαλίζονται οι όροι και οι συνθήκες για να εκφράζονται οι απόψεις τους, σε κλίμα όμως συντροφικής συναίνεσης και διαρκούς και εποικοδομητικού εσωκομματικού διαλόγου.

Η πρώτη μεγάλη διαμάχη ξεκίνησε το 1986 με το ζήτημα της απάλειψης του Κ (κομμουνιστικό) από τον τίτλο του ΚΚΕ Εσωτερικού ώστε να μη σηματοδοτείται μονοσήμαντα η ονοματοδοσία του κόμματος ως κομμουνιστικού (κάτι που είχε θέσει στα ανώτατα κλιμάκια του κόμματος ο αγαπημένος μου φίλος και σύντροφος Αντώνης Μπριλλάκης ήδη από το 1982), και επέφερε τη διάσπαση του κόμματος στο συνέδριο την άνοιξη του 1987, που το μετεξέλιξε σε ΕΑΡ (Ελληνική Αριστερά).

Το παράδοξο είναι (εγώ δεν το ανέμενα) ότι οι τότε «κομμουνιστικολάτρες» σύντροφοί μου διασπαστές (δεν γνωρίζω επιεικέστερο χαρακτηρισμό), συγκέντρωσαν περίπου το 30% του κόμματος, ενώ το νέο κόμμα που ίδρυσαν, το «ΚΚΕ Εσωτερικού-Ανανεωτική Αριστερά», στις επόμενες εκλογές του 1989 συγκέντρωσε μόλις το 0,3%.

Βεβαίως, ήδη από το 1991 σταδιακά «προσήρχοντο» με προσωπικές επιλογές στον ΣΥΝ, που ήδη είχε δημιουργηθεί από τον Φεβρουάριο του 1989, και μάλιστα πάλι κατέλαβαν ηγετικές θέσεις.

Αυτό δε το ταλέντο οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε. Σήμερα, ευτυχώς, χωρίς να θέλω να αναφερθώ σε ονόματα, τα στελέχη αυτά συνθέτουν τον θεμελιώδη πυρήνα της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, μηδέ του συνετού και σοβαρού προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση εξαιρουμένου, καθότι ήσαν γαλουχημένοι στο ευρωκομμουνιστικό πνεύμα του συμβιβασμού από τη θητεία τους στο ΚΚΕ Εσωτερικού.

Η επόμενη διάσπαση, του Ιουνίου του 2010, από την οποίαν προέκυψε η υπό τον Φώτη Κουβέλη ΔΗΜΑΡ, δεν πρέπει να θεωρηθεί μεταξύ αμιγώς ανανεωτικών δυνάμεων, γιατί στον ΣΥΡΙΖΑ της εποχής οι ανανεωτικές ιδέες συγκροτούσαν μειοψηφικό ρεύμα. Η ΔΗΜΑΡ σε αμφότερες τις εκλογές του 2012 συγκέντρωσε 6%, παρότι δεν ενέδωσε στον λαϊκισμό, αντιευρωπαϊσμό και εξτρεμισμό της εποχής.

Ο στενός χώρος του κειμένου δεν μου επιτρέπει να επιδοθώ σε καταμερισμό ευθυνών για την ταπείνωση και καταρράκωση της ΔΗΜΑΡ, που στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξέπεσε στο 0,49%.

Σήμερα, οι εναπομείνασες εκτός ΣΥΡΙΖΑ δυνάμεις της ανανεωτικής Αριστεράς οφείλουν να υπερβούν τις διαιρέσεις και τις πικρίες του παρελθόντος και να συμβάλουν ενεργά στη διαμόρφωση ενός πόλου που θα διεκδικήσει τη διακυβέρνηση της χώρας και θα ενισχύσει τις προοδευτικές δυνάμεις στο Ευρωκοινοβούλιο, στις επικείμενες αναμετρήσεις, για να ολοκληρωθεί η επούλωση των πληγών από την κρίση.

Προϋπόθεση αυτού του δημοκρατικού-προοδευτικού εγχειρήματος είναι να παύσουν ορισμένοι να αντιμετωπίζουν τον σημερινό πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του με όρους του πρώτου εξαμήνου του 2015, όπου την ατζέντα την καθόριζαν κυρίως οι Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης και οι συν αυτοίς, ενώ οι εξελίξεις του δραματικού Αυγούστου του 2015 επιβεβαιώνουν ότι οι απόψεις του Αλέξη Τσίπρα στην τότε κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήσαν πλειοψηφικές.

Η έξοδος από τα μνημόνια, η Συμφωνία των Πρεσπών, η στήριξη των αδυνάτων και η αποπομπή του Π. Καμμένου από την κυβέρνηση, συγκροτούν τις προϋποθέσεις για την ενότητα και τη συγκρότηση της μεγάλης δημοκρατικής, σοσιαλιστικής, προοδευτικής και οικολογικής παράταξης.

ΥΓ.: Σκοπίμως δεν αναφέρθηκα στη διάσπαση του ενιαίου ΚΚΕ τον Φεβρουάριο του 1968, διότι από μόνη της συγκροτεί ένα άλλο ιστορικό κεφάλαιο.

* μαθηματικός, συγγραφέας