Ταυτίζονται με την ακινησία τα αγάλματα, με την απραξία, την αδράνεια, τη στασιμότητα, την απόλυτη ηρεμία. Ξεροσταλιάζουν αμήχανα, στήλες άλατος, σε πλατείες και εσοχές των οδών και ανταμείβονται με τα βιαστικά βλέμματα των περαστικών και συχνότερα απ’ τις δεκαοχτούρες, που τα βάζουν στο σημάδι εκτοξεύοντας αφειδώλευτα πάνω τους σμήνη τις κουτσουλιές. Ο Διογένης ο Κυνικός συνήθιζε να τους ζητά ελεημοσύνη και, όταν οι διαβάτες τον ρωτούσαν κατάπληκτοι να μάθουν τον λόγο, απαντούσε αφοπλιστικά: «Μελετώ αποτυγχάνειν», εκπαιδεύομαι στο να μη μου δίνουν, πά’ να πει.
Ριζοσπαστική και ρηξικέλευθη η πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά –ένας Θεός να την κάνει– ανέτρεψε συλλήβδην τις διεστραμμένες έξεις του εκφυλισμένου και σάπιου προτέρου συστήματος. Κι αφού κατατρόπωσε τη διαπλοκή και τη διαφθορά σε απαξάπαντες τους τομείς του οικονομικού και κοινωνικού βίου, βάλθηκε να δώσει ζωή στα γλυπτά, καταργώντας διά παντός την παραλυσία τους. Κι επειδή στην Κουμουνδούρου τοποθετούν πάντοτε τον πήχη ψηλά, διάλεξαν να κάνουν σεφτέ, θέτοντας σε κίνηση τη βαρύτερη κατασκευή της πρωτεύουσας, έναν κολοσσό ύψους οκτώ μέτρων, φτιαγμένο από τόνους σίδερου και γυαλιού.
Εμβρόντητος απέμεινε ο λαξευτής Κώστας Βαρώτσος, ακούγοντας την αριστερή υπουργό Πολιτισμού να του προτείνει να συναινέσει στη μεταφορά ανδριάντα του από την Αθήνα στη φίλη πόλη των Σκοπίων. Αδυνατούσε να πιστέψει στ’ αφτιά του, διατείνεται. Κακώς. Το επίμαχο έργο ονομάζεται «Δρομέας» και μοίρα των δρομέων είναι να τρέχουν, καλύπτοντας ικανές αποστάσεις. Ο Φειδιππίδης υπήρξε ο γνωστότερος αγγελιοφόρος της αρχαιότητας. Το 490 π.Χ. ήταν σημαδιακή χρονιά για κείνον. Πριν από τη μάχη του Μαραθώνα, εστάλη στη Σπάρτη, να ζητήσει τη συνδρομή της στον άνισο αγώνα εναντίον των Περσών.
Χαλκέντερος και γοργοπόδαρος διήνυσε βολίδα, σαν τον Βέγγο, 245,3 χιλιόμετρα στο πήγαινε κι άλλα τόσα στο γύρνα για να φέρει στο κλεινόν άστυ την αρνητική απάντηση των ασπόνδων συμμάχων του. Οι Αθηναίοι μεγαλούργησαν στην τελική σύγκρουση με τους χρυσοφόρους απειράριθμους Μήδους, έχοντας στο πλευρό τους σκάρτα χίλιους Πλαταιείς. Παιχνιδάκι φάνταζαν για τον Φειδιππίδη τα μόλις 42,2 χιλιόμετρα της διαδρομής. Στην πρεμούρα του, όμως, να ανακοινώσει το ταχύτερο δυνατόν στους αμάχους την επιτυχή έκβαση της αναμέτρησης, έβγαλε μοτεράκι πολλών κυβικών στους αστραγάλους και κατάπινε σαν στραγάλια τα στάδια και τας παρασάγγας. «Νενικήκαμεν» ψέλλισε φθάνοντας και ξεψύχησε.
Ωχριούν ο Μαραθώνιος και το Σπάρταθλον μπροστά στις νεόκοπες ανδραγαθίες που επινοεί το Μαξίμου. Υπερδιπλάσια χιλιόμετρα κι απ’ τα δυο αγωνίσματα μαζί οφείλουν να καλύψουν οι σμιλευμένοι αθλητές στις Μακεδονοδρομίες που θεσπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Φαντάζομαι τον «Δρομέα» με τις φτέρνες στ’ αφτιά να ξεχύνεται στη Μαλακάσα, να στρίβει σφαίρα στο πέταλο του Μαλιακού, να συναντιέται στη Λάρισα με τον έφιππο Αλέξανδρο που επιχειρεί το αντίθετο δρομολόγιο, να βαριανασαίνει στην Κατερίνη, κι από κει Γευγελή, Στρώμνιτσα και να τερματίζει στα Σκόπια. Και πίσω του ασθμαίνοντα τον Διογένη να του κάνει τράκα. Γυαλιά καρφιά.
