Τα αυθαίρετα

Αμαρτία ομολογημένη, δεν είχα δώσει τη δέουσα σημασία. Κάτι οι φωτιές στο Μάτι, κάτι οι ονοματολογίες για τα Σκόπια, είχα τον νου μου αλλού. Θα μου πεις, δεν πέρναγες κάθε τόσο από μπροστά; Δεν έβλεπες τις συνεχείς επεκτάσεις, μια ολόκληρη πολιτεία που όλο και απλωνόταν ροκανίζοντας κάτι ακόμα από την τραυματισμένη πολιτεία της Αθήνας; Δηλαδή, τι σε εμπόδιζε να δεις; Μήπως τα ψηλά κάγκελα; Ή μήπως άραγε και εσύ, όπως και πολλοί άλλοι κάτοικοι της αποικίας, είχες ασυναίσθητα την τάση να σκύβεις το κεφάλι, μήπως και το βλέμμα σου φανέρωνε κάποια παρεξηγήσιμη δυσφορία;

Μιλώ για την Αμερικανική Πρεσβεία. Και πιο συγκεκριμένα για τα απροσδιορίστου σχήματος και προορισμού κτίσματα που όλο και απλώνονται πίσω από τη μοντερνιστική απομίμηση του Παρθενώνα που μας κληροδότησε ο Γκρόπιους.

Κτίσματα αναμφίβολα φτιαγμένα από ακριβά υλικά που δεν μπορεί παρά να πληρούν μια σειρά από προδιαγραφές αντοχής, ασφαλείας κ.λπ. Και που, αν έχουν κάτι το αυθαίρετο είναι γιατί, ενώ χτίστηκαν και συνεχίζουν να χτίζονται με κάθε άνεση, έχουν κάτι το μυστικό και το βεβιασμένο, που θα περίμενε κανείς να συναντήσει μάλλον στις φτωχικές ή και μη οικοδομές που μέσα σε μια νύχτα υψώνονται σε ρεματιές ξεγελώντας πιο εύκολα τη νυσταλέα Πολεοδομία, παρά τις πλημμύρες που κάθε τόσο τις πνίγουν στη λάσπη.

Παράνομα με το γράμμα του νόμου δεν θα πρέπει να είναι, υποθέτω, τα κτίσματα αυτά που συνεχώς επεκτείνουν την επικράτεια της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα.

Διάφορες φωνές έχουν κατά καιρούς μιλήσει για μια σειρά από νομότυπες διαδικασίες που επέτρεψαν τις επεκτάσεις σε χώρους που δεν της ανήκαν αλλά και για τα σοφίσματα που κατέστησαν φτηνά για τους σημερινούς δικαιούχους οικόπεδα που κανονικά θα έπρεπε να κοστίζουν χρυσάφι. Διαδικασίες που φανερώνουν το πόσο εύπλαστο είναι το υλικό των νόμων, όταν αυτοί καλούνται να υπηρετήσουν τη βούληση και το συμφέρον των ισχυρών σε τόπους όπου η διάθεση για αξιοπρέπεια και αντίσταση μοιάζει κάποτε να είναι σε ύφεση.

Τα φαινόμενα αυτά και όσα τα κατέστησαν δυνατά φέρνουν στον νου μου τα αντίστοιχα με τα οποία γιγαντώθηκε προκλητικά και ακαλαίσθητα το γειτονικό στην πρεσβεία Μέγαρο Μουσικής, ο «πυρηνικός αντιδραστήρας πολιτισμού», όπως είχε υπερφίαλα ονομαστεί, για να καταντήσει σήμερα να είναι ένα πνευματικό κενοτάφιο, που φιλοξενεί κυρίως απροσδιορίστου σημασίας «ιβέντς», που υπηρετούν τα ενδιαφέροντα των κρατικά διορισμένων διαχειριστών του.

Η επέκταση του κτιριακού συγκροτήματος της Αμερικανικής Πρεσβείας δεν διεκδικεί, νομίζω, πρωτίστως πολιτισμικές δάφνες. Προάγει μάλλον τα κατά τους ιδιοκτήτες του συμφέροντα και την άμυνα του ελευθέρου κόσμου, περιφρονώντας τις πλημμύρες που κάποτε παρασύρουν τα έργα αλαζονείας.