Απέναντι στον φόβο

Τους φόβους και τις ανησυχίες για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ενωσης και την ελπίδα που δεν πρέπει να χαθεί εξέφρασε χθες στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ο πρωθυπουργός.

Αν το 2014 το μεγάλο ζήτημα στην Ευρώπη, εκτός από τις σκληρές πολιτικές λιτότητας, ήταν ο τρόπος αντιμετώπισης των ανθρώπων που έφταναν απελπισμένοι από εμπόλεμες περιοχές και η διόγκωση των προσφυγικών ρευμάτων, σήμερα τα πράγματα φαντάζουν ακόμα πιο μαύρα.

Ο Αλέξης Τσίπρας περιέγραψε αυτό που αντιλαμβάνονται πλέον όλοι οι δημοκράτες πολίτες, ότι δηλαδή οι προσεχείς ευρωπαϊκές εκλογές αποτελούν ίσως την πιο κρίσιμη εκλογική και πολιτική μάχη για το μέλλον της ενωμένης Ευρώπης, από την ίδρυσή της.

Η κρίση, η βαθμιαία αποδόμηση του κράτους δικαίου και οι αντιδράσεις των πολιτών της γηραιάς ηπείρου που επιλέγουν τα τελευταία χρόνια ως εναλλακτική λύση τον εθνικό απομονωτισμό, τον ακροδεξιό λαϊκισμό και την ανατριχιαστική αναβίωση του φασισμού και του ρατσισμού απειλούν ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, τώρα που έγινε τόσο προβληματικό και ανεπαρκές για να διαφυλάξει τα θεμελιώδη οράματα της ενωμένης Ευρώπης.

Δυστυχώς, όσο και αν υπάρχουν διαφωνίες και διαφορετικές ερμηνείες για το πώς οδηγήθηκαν εκεί τα πράγματα, οι επισημάνσεις του Αλέξη Τσίπρα για τη συγκρότηση ενός ακραία αντιευρωπαϊκού και ακροδεξιού πόλου αποτυπώνουν την πραγματικότητα μιας φοβικής και σε πολλές περιπτώσεις ζοφερής Ευρώπης.

Ο πολυδιαφημισμένος δήθεν αντισυστημικός πόλος δεν εκφράζει παρά μόνο τις πιο αντιευρωπαϊκές δυνάμεις και αυτό αποδεικνύεται από την πρώτη και κύρια μεταστροφή του κλίματος, όχι μόνο στο προσφυγικό, αλλά και στη ματαίωση πολλών αξιών και κεκτημένων της Ε.Ε.

Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, η κατάργηση του οκτάωρου, οι απολύσεις σε καθεστώτα όπως της Ουγγαρίας, η μισαλλοδοξία, το κυνήγι των «διαφορετικών» και οι φράχτες είναι πια μπροστά στα μάτια όλων και ανεξάρτητα από τις πολιτικές των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου, η ανάγκη των συμμαχιών και της συσπείρωσης είναι μεγαλύτερη από ποτέ.

Αυτό δεν αφορά μόνο τον ελληνικό μικρόκοσμο των κομματικών αντιπαραθέσεων, αλλά και το σύνολο των ευρωπαϊκών κομμάτων που οφείλουν να ανοίξουν τα μάτια τους και να εμποδίσουν τη μαύρη σκιά που ήδη καλύπτει τα χρώματα στον ευρωπαϊκό πολιτικό χάρτη.