Χρονογράφημα που μάζεψα από τον δρόμο

Κυριακή. Τελευταία της Αποκριάς. Ξημερώματα. Πρωινό ανοιξιάτικο. Θερμοκρασία 13 βαθμοί, υγρασία 56%, αεράκι ελάχιστο, επερχόμενη λιακάδα. Υμηττός, από χρόνων αρχαιοτάτων. Πρώτα διακόσια μέτρα, Ευρυδίκης και Δράκοντος, Κάραβελ. Ο,τι λάμπει δεν είναι μεν χρυσός, είναι όμως μισό ευρώ· το τυχερό μου της ημέρας. Εσκυψα, το μάζεψα και το έβαλα στην τσέπη της φόρμας. Από το κοντινό μπαράκι ακούγονταν οι τελευταίες της Αποκριάς ανάσες ενός λάτιν με το άνοιγμα της πόρτας· έβγαιναν τρεις ξενύχτηδες· άντρες· νέοι.

«Μισό ευρώ μόνο!» σκέφτηκα. «Πού παλιά, που οι ξενύχτηδες της Αποκριάς έχωναν το χέρι στην τσέπη κι ό,τι βγάλει…». Θυμήθηκα την πρώτη τελευταία Αποκριά του ευρώ. Τότε που μας πουλούσαν –και αγοράζαμε σαν τρελοί– οικόπεδα στον παράδεισο, παρασιωπώντας επιτηδείως οι μεσίτες να μας πληροφορήσουν ότι ήταν μεσοτοιχία με την κόλαση. Τότε, πάλι ξημερώματα και πάλι στον δρόμο προς Υμηττό, είχα βρει σκόρπια δυο συνεχόμενα δεκάευρα· κόκκινα κόκκινα.

Θυμήθηκα ακόμα ένα ξενύχτι τελευταίας Αποκριάς· έφηβοι και πρωτόβγαλτοι, με τα φιλαράκια, τον Αντώνη, τον Αλέκο, τον Γιώργο –από γκόμενα ούτε γυναικεία τρίχα στον ορίζοντα– σε, γνωστή τότε, κοσμική ταβέρνα της Πλάκας που λεγόταν, νομίζω, «Τα (τόσα!) αδέλφια», τελευταία Αποκριά και πρώτο μεθύσι. Και μετά, στο σπίτι, επιθέματα με ζουπιγμένο κρεμμύδι στη βουβωνική χώρα· γιατροσόφια, που έλεγαν ότι διώχνουν το μεθύσι, αλλά τρίχες κατσαρές… είναι να μην το πάθεις.

Και στην επιστροφή, με χαιρέτησε ο εύχαρις κύριος με το σκυλάκι καλοσυνάτα: «Καλημερίζω τον πρωινό πρωινό!». Τον «πρωινό» που βγήκε από το σπίτι με άδεια τσέπη και επέστρεφε με μισό ευρώ, εύρημα πρωινό της τελευταίας φετινής Αποκριάς· το γούρι, που δεν είναι άλλο από ενδόμυχη επιθυμία. Φτάνει να το θέλεις. Τότε, πραγματοποιείται! Και του χρόνου.