αθιγγανίδες χορεύουν
όμως δε λησμονούνται μέσα στην ηδονή –τους κύκλους– του χορού
να κοσμήσουν τα μακριά ολόμαυρα
μαλλιά τους
με πολύχρωμα λουλούδια
οι γύφτισσες είναι –βέβαια– τρεις:
η μία λέγεται Θοδώρα
η άλλη Σουλτάνα
και η τρίτη
είναι
ο στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Νίκος Εγγονόπουλος, Ανδανιεύς
Τα γεγονότα, οι μύθοι και οι συμβολισμοί που καλούνται συμπυκνωμένα ως «Επανάσταση του 1821» περιγράφοντας στην ίδια στιγμή την περίοδο της εξέγερσης, το παρελθόν της Τουρκοκρατίας αλλά και το είδωλο του παρόντος μας, ταξιδεύουν μέσα στον χρόνο αλλάζοντας επιφάνεια και φορτία νοήματος.
Η επανάσταση δεν μένει ποτέ σταθερή, κινείται και μετατοπίζεται με επί μέρους χαρακτηριστικά να παίρνουν κυρίαρχη θέση, βασικά γεγονότα να αποσιωπούνται και άλλα να μειώνονται σε σημασία φορτίζοντας διαρκώς με νόημα ένα ανοιχτό σημείο. Μυθολογίες γύρω από το «κρυφό σχολειό», την έναρξη της επανάστασης στην Αγία Λαύρα, ή τους όρους με τους οποίους γινόταν το παιδομάζωμα αποκτούν μορφή ιστορικής αλήθειας, αναντίρρητης πραγματικότητας, εντάσσονται στις επίσημες εκδοχές και βρίσκουν τη θέση τους στα αναγνωστικά του βιβλίου, στα εθνικά νομίσματα ή τη λαϊκή αφήγηση.
Υπάρχουν ακόμη και αν δεν υπήρξαν ποτέ περιγράφοντας έτσι όχι το παρελθόν, αλλά τη σημερινή μας θέαση προς αυτό. Γεγονότα όπως οι όροι με τους οποίους έγιναν οι εμφύλιες συγκρούσεις κατά τη διάρκεια της επανάστασης, η φυλετική και γλωσσική πολυμορφία του πληθυσμού, η (αυτονόητη) βιαιότητα των εξεγερμένων χάνονται πίσω από ένα πέπλο κατασκευασμένης αρετής και ομοιογένειας, τέτοιο ώστε ο μύθος να είναι ελκυστικός και λειτουργικός, να μπορεί να εμπνεύσει προς ανέξοδες εθνικές ανατάσεις, να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πρότυπο και ως παράδειγμα.
Και αυτό συμβαίνει γιατί τα γεγονότα αυτά εντάσσονται τόσο στη σφαίρα της ιστορίας όσο και στη σφαίρα της μυθολογίας. Η επανάσταση του 1821 αποτελεί έναν μύθο συγκρότησης, ένα ιστορικό γεγονός που εμπεριέχει όμοιο ποσοστό από ιστορικές αλήθειες όσο και μυθικές προβολές. Εναν μύθο που γέννησε ένα έθνος και έναν μαζικό τρόπο θέασης μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων. Σε μεγάλο βαθμό με παρόμοιο τρόπο με όλες τις μεγάλες εθνικές επαναστάσεις του 19ου αιώνα.
Η θέαση αυτή αποτέλεσε συγκολλητική ύλη ανόμοιων χαρακτηριστικών ήδη από τις πρώτες δεκαετίες του κράτους. Τόσο συχνά η λειτουργικότητα του μύθου θεωρήθηκε πιο χρήσιμη από το γεγονός και την απόδειξη της πραγματικότητας. Ενα σύνολο πρακτικών και χρήσιμων αξιών ενσαρκωμένο από ανθρώπους του παρελθόντος που η γλώσσα μετατρέπει σε ήρωες. Η φύση του ανθρώπου εκλείπει κάτω από την επιταγή του θρύλου. Τα αγάλματα δεν ήταν ποτέ άνθρωποι. Εψαξαν ανθρώπους μέσα στα ιστορικά εγχειρίδια ώστε να τους πείσουν να τα ενσαρκώσουν. Κάθε έθνος είναι έθνος αγαλμάτων.
Πολύ συχνά και απόλυτα δικαιολογημένα μια δημόσια διαβούλευση ανοίγει για την ιστορική επάρκεια και τη γνώση μας γύρω από τα ιστορικά γεγονότα της περιόδου, γύρω από τα αίτια και τις αφορμές, τις πράξεις και τα γεγονότα, γύρω από τους όρους με τους οποίους διατυπώνεται η δημόσια ιστορία.
Η συντηρητική πτέρυγα συντηρεί τη συντήρησή της. Ονομάζει τον μύθο ιστορία, τον αποδεικνύει όχι μέσα από αποδείξεις αλλά από κοινές παραδοχές που στηρίζονται αποκλειστικά στη δημοφιλία τους, επιτίθεται υπέρ των αγαλμάτων. Η πλευρά που διαφωνεί προσπαθεί να φέρει περισσότερες πληροφορίες, περισσότερα επιχειρήματα, περισσότερη ιστορική αλήθεια. Καταφέρνει όμως κάποια μετατόπιση; Ισως.
Ισως όμως ταυτόχρονα να έχει ενδιαφέρον να εξετάσουμε, πέρα από την επάρκεια της ιστορίας, την ίδια την επάρκεια του μύθου. Μια πτυχή που πιστεύω πως είναι αδύνατον να εκλείψει από τη θέαση της «επανάστασης του 1821» ακριβώς γιατί αποτελεί έναν μύθο συγκρότησης.
Μπορεί αυτός ο μύθος να μετατοπιστεί; Μπορεί να φορτιστεί με νέο περιεχόμενο; Μπορεί να βρεθεί ένα περιεχόμενο τέτοιο που να κάνει τη Σουλτάνα, τη Θεοδώρα και τον στρατηγό Θεόδωρο Κολοκοτρώνη να χορεύουν αρμονικά;
Σε μια εποχή γενικευμένης ασάφειας, σε μια περίοδο που οι αξίες και οι βεβαιότητες είναι ρευστές και η εφεύρεση του μέλλοντος το βασικό διακύβευμα οφείλουμε να ανοίξουμε τον μύθο. Οφείλουμε να ανοίξουμε το σύμβολο. Να το ορίσουμε με τρόπο τέτοιο ώστε να στέκει ανοιχτός στους διαφορετικούς ορισμούς.
Οφείλουμε, μέσα από ένα νέο παρελθόν, να αντικρίσουμε και να προσδιορίσουμε ένα νέο παρόν, πιο ταιριαστό στις διαστάσεις της πραγματικότητάς μας, πιο αναγκαίο στις επιταγές της αλήθειας μας. Χωρίς φυσικά να λησμονούμε τους κύκλους του χορού.
