Η ημέρα μιας γυναίκας

Παραφράζοντας, με πλήρη σεβασμό, ένα χιλιο…φωναγμένο σύνθημα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι «Η 8η Μαρτίου δεν ήτανε γιορτή / ήτανε εξέγερση και πάλη λαϊκή», πάλη γυναικεία για την ακρίβεια. Στις 8 Μαρτίου 1857, οι εργάτριες στα υφαντουργεία και στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης ξεκινούν απεργία και διαδηλώσεις, ζητώντας ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και μείωση των ωρών εργασίας (από 16 σε 10 ώρες την ημέρα!).

Με αφορμή, λοιπόν, αυτή την επέτειο, παραθέτουμε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην περσική εφημερίδα «Σαργ» [Ανατολή] και το έχει γράψει η Κούρδισσα ρεπόρτερ Σαμιρά Χοσεϊνί:

ΥΓ. Όταν διάβασα τη λέξη «κουβαλήτρα», νόμισα πως, από κάποια χαραμάδα του χρόνου, κοίταζε κρυφά η θεια-Αχτίτσα, η σταχομαζώχτρα του Παπαδιαμάντη, που, σε μια Ελλάδα του 1860, μάζευε όσα στάχυα έπεφταν από τα κάρα, ή η κυρα-Διονυσία η Ζακυνθινιά που, σε μια Ελλάδα του 1960, μάζευε τα τσαμπάκια που είχαν απομείνει στα κλήματα της σταφίδας μετά τον τρύγο (τα «αποδιαλεούδια» όπως τα λέμε στο νησί, δηλαδή τα αποδιαλεγμένα).

Καληνύχτα, Αμινέ. Αυτός ο κόσμος –δεν μπορεί– θα αλλάξει κάποτε…