«Σήμερα είναι το αύριο, για το οποίο ανησυχούσαμε χθες» (Dale Carnegie)
Tα όσα διαδραματίστηκαν την Τετάρτη στον ημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας στο μπάσκετ ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό ενδέχεται στο μέλλον να αποκαλούνται ως σημεία τομής που «άνοιξαν τις πύλες μίας νέας τάξης πραγμάτων». Σίγουρα η απογοήτευση και η θυμηδία είναι τα κυρίαρχα στοιχεία σε πολλούς, όχι μόνο ουδέτερους, φίλους του αθλήματος.
Και αυτό είναι, και εύλογο, και δικαιολογημένο. Αλλιώς θα θέλαμε να εξελιχθούν τα πράγματα σε μία τέτοια σπουδαία αναμέτρηση και μπροστά σε άλλα δεδομένα τελικά βρεθήκαμε. H Lady Hope διαπιστώνει, μεταγενεστέρως, πως δεν ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού οι «υποψιασμένοι».
Σε μία τόσο σημαντική εξέλιξη όπως η «ανταρσία» των «ερυθρόλευκων» υπάρχουν δύο πτυχές. Έχει μεγάλη σημασία στο ποια από τις δύο θα επιλέξει να σταθεί ο καθένας και η καθεμία αυτές τις ημέρες. Η πρώτη πτυχή είναι η γενική εικόνα και σε αυτό θα συμφωνήσουν σχεδόν όλοι πως υπήρξε φθορά για το ίδιο το μπάσκετ στη χώρα μας.
Η άλλη πτυχή είναι το τι σηματοδοτούν για το μέλλον του εγχώριου ανταγωνισμού οι κινητικότητες της ομάδας του Πειραιά. Πού το πάει ο Ολυμπιακός; Γιατί αποφάσισε «να βγει στην κόντρα» (και μάλιστα τώρα); Ποιες θα είναι οι συνέπειες και ποια τα οφέλη; Μέχρι πού θα το τραβήξουν οι αδερφοί Αγγελόπουλοι; Σύσσωμη η εγχώρια μπασκετική κοινότητα επιδίδεται στις ανάλογες διερευνήσεις.
Ακούσαμε και διαβάσαμε διάφορα. Κάποια από αυτά κρίνονται επιπόλαια και έχουν «ημερομηνία λήξης». Ίσως ο Ολυμπιακός το «ψάχνει» για κάτι άλλο. Περισσότερο μόνιμο, αρκετά πιο ριζικό (έως ριζοσπαστικό). Θέλει να εξασφαλίσει διαιτησίες που θα του επιτρέπουν καλύτερη τύχη στα παρκέ στα εγχώρια ντέρμπι; Θέλει να προετοιμάσει το κλίμα για μία εξέλιξη που θα μας εισάγει σε μία νέα εποχή; Μία εποχή που φαντάζει στο σήμερα άγνωστη και απροσδιόριστη στους πολλούς, αλλά «κυοφορείται» στις συνειδήσεις κάποιων λίγων;
Επιδιώκεται αλλαγή στην ηγεσία του «τελευταίου σοσιαλιστικού κρατιδίου της Δυτικής Ευρώπης», της ΕΟΚ; Πέρασμα του ελέγχου της ΚΕΔ στη Λίγκα που διοργανώνει το πρωτάθλημα; Απομάκρυνση από τις εγχώριες διοργανώσεις και επιλογή για συμμετοχή αλλού, πχ. στην Αδριατική Λίγκα; Πίεση με το maximum για να κατακτηθεί κάτι πιο κοντινό στο minimum; Έχει πολύ ψωμί η ιστορία αυτή, ανεξαρτήτως του τι ισχύει και του τι θα γίνει από εδώ και πέρα…
Αυτά όλα θα φανούν στο επόμενο χρονικό διάστημα. Στο σήμερα, οι περισσότεροι μπορούμε μονάχα να κάνουμε εικασίες, με κίνδυνο κιόλας να «κάψουμε τη φλάντζα». Αυτό που είναι, πάντως, καθοριστικό και με μεγαλύτερη σημασία είναι το είδος της εξουσίας που ασκείται από τους εκάστοτε ηγέτες των συλλόγων.
Σε αυτή τη χώρα έχει αποδειχθεί πως το είδος του ανταγωνισμού κατά βάση το ορίζουν οι έχοντες τα ηνία. Από τα δικά τους οράματα, τις δικές τους νοοτροπίες, τις δικές τους συμπεριφορές, το δικό τους πήχη, το δικό τους πορτοφόλι, τις δικές τους παρεκτροπές, επηρεάζονται πολλά περισσότερα πράγματα. Τα κόκκινα εσώρουχα σε άδειους πάγκους ομάδων που έχουν αποχωρήσει από αγώνα γεμίζουν μονάχα με προβληματισμό.
Η Lady Hope είδε πως για το εγχώριο μπάσκετ την Τετάρτη «σφυρίχτηκαν βήματα». Το μεγάλο ζητούμενο είναι τι είδους παιχνίδι θα γίνει «μετά την επαναφορά της μπάλας».
