«Με λένε πολύ… νίκη»

Ηρεμη δύναμη. Ετσι χαρακτηρίσαμε τη 16χρονη δρομέα ταχύτητας Πολυνίκη Εμμανουηλίδη, εδώ και μία βδομάδα κάτοχο του πανελλήνιου ρεκόρ (7.58) κλειστού στίβου στα 60 μέτρα της κατηγορίας της (Κ-18).

Ντροπαλή ως 16χρονη, χωρίς όμως να τιθασεύεται η πίστη της για κάτι καλύτερο; Οχι βέβαια. «Για το καλύτερο δυνατό» διευκρίνιζε διαρκώς στη συζήτησή μας το κορίτσι από τα Κουφάλια.

«Τα Κουφάλια, της Μακεδονίας βέβαια» της είπαμε με ύφος-ανοιχτή πόρτα για το σχόλιο του κοριτσιού που κινείται εκεί, αφουγκράζεται τις αντιδράσεις για το όνομα της γειτονικής χώρας, μα πάνω απ’ όλα διατυπώνει εντός της τη δική της θέση. Ηταν η μόνη στιγμή που ύψωσε τον τόνο της φωνής της: «Δεν ασχολούμαι με την πολιτική. Οπως κι αν πουν το κράτος τους οι Σκοπιανοί, η Μακεδονία είναι ελληνική και αυτό δεν αλλάζει».

Μόλις το προηγούμενο Σάββατο έσπασε το ρεκόρ στην ημερίδα της Θεσσαλονίκης, χθες Παρασκευή στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας θα επιχειρούσε πάλι. Μαθήτρια Α΄ Λυκείου, ξεκίνησε την αθλητική πορεία της από το ποδόσφαιρο(!).

Συγγνώμη για το προηγούμενο θαυμαστικό Πολυνίκη αλλά δεν είσαι δα και ο κοινός τύπος κοριτσιού.

Ακόμη κι αν, ντροπαλή όπως είσαι, μας έλεγες αργά, διστακτικά θαρρείς, τις ουσιαστικές λέξεις σου:

«Ναι, είμαι μαθήτρια, θέλω να πλουτίσω τις γνώσεις μου στο σχολείο αλλά ο αθλητισμός, μελλοντικά και με ένα επάγγελμα που θα έχει σχέση μαζί του, θέλω να είναι η πορεία της ζωής μου. Ο αθλητισμός σε μαθαίνει τρόπο ζωής που μ’ αρέσει επειδή ζητά από εσένα να γίνεσαι καλύτερος».

● Δρομείς ταχύτητας όπως εσύ καλούνται να γίνουν καλύτεροι και μέσω ντόπινγκ! Η πρόκληση, αν συνεχίσεις στον δρόμο των ρεκόρ, είναι μπροστά σου.

Το ξέρω. Και όπως σε όλα που κάνω, έτσι και στον στίβο θέλω να βασίζομαι μόνο στις δικές μου δυνάμεις, αυτές που παίρνω από την προσπάθειά μου. Και σε τίποτα άλλο. Μελλοντικά ίσως έρθω μπροστά σε τέτοια διλήμματα, αλλά έχω πάρει αποφάσεις από μικρή.

● Εξήντα μέτρα, αγώνας μιας ανάσας.

Ναι, αλλά νιώθω πολύ καλά. Και, όπως πάντα, πολύ αποφασισμένη. Θέλω να βελτιώσω το ρεκόρ, να κατεβάσω τον χρόνο που έκανα όσο πιο χαμηλά γίνεται. Ξέρετε, η αφοσίωση στον στόχο μου, το πείσμα που έχω σε ό,τι κάνω είναι στοιχεία του χαρακτήρα μου και «βγαίνουν» στον στίβο. Είμαι αισιόδοξη πως θα έχω διάρκεια.

● Θάρρος δίνουν τέτοια λόγια. Εσείς οι σημερινοί έφηβοι έχετε μεγαλώσει εντός της πιεστικής περιόδου για την ελληνική κοινωνία και είναι σημαντικό να εκφράζεστε έτσι.

Ναι, αλήθεια είναι αυτό. Ημουν μικρή και θυμάμαι γύρω μου την ανασφάλεια όλων για το αύριο. Βλέπω όμως πως τα περισσότερα παιδιά της γενιάς μου είμαστε αισιόδοξοι, πιστεύουμε πως μπορούμε να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω.

● Μας το λένε με την παρουσία τους και όχι μόνο με την απόδοσή τους αλλά με τη γενικότερη σοβαρότητα στα λόγια και τη συμπεριφορά τους κι άλλοι νέοι αθλητές αυτές τις μέρες. Τσιτσιπάς, Αντετοκούνμπο, Πετρούνιας…

Θέλω να σταθώ στον Πετρούνια. Εχει πολύ πείσμα, το «δείχνει» η παρουσία του κάθε στιγμή. Εχω κι εγώ πολύ πείσμα να κυνηγώ το καλύτερο και μπορώ να το δω πάνω του. Θαυμάζω κι εγώ τον Τσιτσιπά, τον Αντετοκούνμπο, κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι θέλουν να ψάχνουν συνεχώς κάτι καλύτερο απ’ ό,τι ήδη έχουν πετύχει. Υπάρχουν και άλλα παιδιά στον αθλητισμό αλλά και σε διαφορετικούς χώρους που σκέφτονται έτσι. Γι’ αυτό είπα πριν πως τα παιδιά της γενιάς μου μπορούμε ένα βήμα παραπάνω.

● Εχετε και προβλήματα στην προετοιμασία με την προπονήτρια και παλιά πρωταθλήτρια Κατερίνα Αλεξοπούλου.

Στα Κουφάλια δεν υπάρχει κλειστό γυμναστήριο, το ανοιχτό γήπεδό μας έχει ταρτάν και προπονούμαι κι εδώ. Η Θεσσαλονίκη είναι 30 χιλιόμετρα από εδώ, τα Γιαννιτσά 15 χιλιόμετρα, πηγαίνω δύο φορές την εβδομάδα για προπόνηση στα κλειστά γυμναστήρια που υπάρχουν εκεί. Δεν θέλω να φύγω από τα Κουφάλια, αγαπώ τον τόπο μου, καλό θα ήταν να υπήρχε κι εδώ ένα κλειστό γυμναστήριο.

Μου είπατε για την προπονήτριά μου. Την ευχαριστώ, της χρωστώ πολλά, πιστεύει πολύ σ’ εμένα. Δεν θέλω να είμαι αχάριστη. Αυτό μακάρι να το έβλεπα περισσότερο στην κοινωνία μας… Να λέγαμε πιο συχνά «ευχαριστώ» σε όσους μας έχουν βοηθήσει στη ζωή μας. Η αχαριστία είναι κάτι πολύ άσχημο.

● Μπράβο σου και επειδή εσύ δεν είσαι… αχάριστη προς το όνομά σου. Δεν έχεις κάνει το Πολυνίκη κάτι σαν… Πόλυ, Νίκη ή δεν το έχεις κακοποιήσει αλλιώς, όπως συνηθίζεται.

Α, δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση. Αγαπώ τ’ όνομά μου! Το… πολύ μαζί με τη… νίκη! Ταιριάζει, βλέπετε, με το πείσμα μου να προσπαθώ για το καλύτερο, όπως σας έλεγα πριν.