Χαρακτηρίστηκε Πικάσο της γαλλικής ποίησης. Συνδέθηκε με τον κύκλο των υπερρεαλιστών από τον οποίο αποχώρησε νωρίς. Καλλιέργησε ιδιαίτερο προσωπικό ύφος με γλωσσικές καινοτομίες και βιτριολικό χιούμορ. Αμφισβήτησε διαβρωτικά τον κομφορμισμό, προβάλλοντας με τρυφερότητα το όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ευτυχίας, του έρωτα. Ιδού δεινό δείγμα στίχων του Ζακ Πρεβέρ, που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1900:
Η διάλεξη για την ειρήνη
Προς το τέλος κάποιας διάλεξης εξαιρετικά σπουδαίας/ ο μεγάλος Πολιτικός Ανδρας σκοντάφτοντας/ Πάνω σε μια ωραία κούφια φράση/ Πέφτει μέσα/ Και ξεχαρβαλωμένος μ’ ορθάνοιχτο στόμα/ Αγκομαχώντας/ Δείχνει τα δόντια του/ Και την τερηδόνα των δοντιών των ειρηνικών του συλλογισμών/ αποκαλύπτει το νεύρο του πολέμου/ το ευαίσθητο ζήτημα του χρήματος.
Για σένα αγάπη μου
Πήγα στην αγορά των πουλιών/ Κι αγόρασα πουλιά/ Για σένα/ Αγάπη μου/ Πήγα στην αγορά των λουλουδιών/ Κι αγόρασα λουλούδια/ Για σένα/ Αγάπη μου/ Πήγα στην αγορά των σιδερικών/ Κι αγόρασα αλυσίδες/ Βαριές αλυσίδες/ Για σένα/ Αγάπη μου/ Κ’ έπειτα πήγα στην αγορά των σκλάβων/ Και σ’ έψαξα/ Μα δε σε βρήκα/ Αγάπη μου.
Ο κακός μαθητής
Λέει όχι με το κεφάλι/ Μα λέει ναι με την καρδιά/ Λέει ναι σε όσους αγαπάει/ Λέει όχι στον καθηγητή/ Είναι όρθιος/ Τον ρωτούν/ Και όλα τα προβλήματα έχουν δοθεί/ Ξαφνικά τον πιάνουν ακατάσχετα γέλια/ Και τα σβήνει όλα/ Τα ψηφία και τις λέξεις/ Τις ημερομηνίες και τα ονόματα/ Τις φράσεις και τους γρίφους/ Και παρά τις φοβέρες του καθηγητή/ Κάτω από τα γιουχαΐσματα των καλών μαθητών/ Με κιμωλίες όλων των χρωμάτων/ Πάνω στον μαυροπίνακα της δυστυχίας/ Ζωγραφίζει το πρόσωπο της ευτυχίας.
Τα παιδιά που αγαπιούνται
Τα παιδιά που αγαπιούνται φιλιούνται όρθια/ Με τις πλάτες στις πόρτες της νύχτας/ Κι οι περαστικοί τα δείχνουν με το δάχτυλο/ Μα τα παιδιά που αγαπιούνται/ Δεν είν’ εκεί για κανέναν/ Κι είναι μονάχα ο ίσκιος τους/ Που τρέμει μες στη νύχτα/ Προκαλώντας την οργή των περαστικών/ Την οργή την περιφρόνηση τα γέλια και τον φθόνο τους/ Τα παιδιά που αγαπιούνται δεν είν’ εκεί για κανέναν/ Είν’ αλλού πολύ πιο μακριά απ’ τη νύχτα/ Πολύ πιο ψηλά απ’ τη μέρα/ Μες στο εκθαμβωτικό φως της πρώτης τους αγάπης
Κινούμενη άμμος
Δαίμονες και θαύματα/ Ανεμοι και παλίρροιες/ Κιόλας αποτραβήχτηκε η θάλασσα μακριά/ Κι εσύ/ Σαν φύκι που χάιδεψε απαλά ο άνεμος/ Λικνίζεσαι στην αμμουδιά του κρεβατιού ονειροπολώντας/ Δαίμονες και θαύματα/ Ανεμοι και παλίρροιες/ Κιόλας αποτραβήχτηκε η θάλασσα μακριά/ Στα μισάνοιχτα μάτια σου όμως/ Δυο μικρά κύματα απομείναν/ Δαίμονες και θαύματα/ Ανεμοι και παλίρροιες/ Δυο μικρά κύματα για να πνιγώ.
Η άδεια του φαντάρου
Εβαλα το πηλήκιό μου στο κλουβί/ Και βγήκα με το πουλί στο κεφάλι/ Λοιπόν/ Δε χαιρετάνε πια/ Ρώτησε ο ταγματάρχης/ Οχι δε χαιρετάνε πια/ απάντησε το πουλί/ Α καλά/ συγγνώμη νόμιζα πως χαιρετάνε/ είπε ο ταγματάρχης/ Είστε απολύτως δικαιολογημένος ο καθένας θα μπορούσε να γελαστεί/ είπε το πουλί.
Ο χαμένος χρόνος
[…] Ηλιε κόκκινε αρχηγέ/ Δώσ’ το σύνθημα εσύ/ Κι η χαρά θ’ αναστηθεί/ Το σκοτάδι θα πεθάνει και θα λάμψει η χαραυγή/ Ο εργάτης βλαστημάει και τραβάει για τον σταθμό/ Να ο ήλιος ανεβαίνει σαν σημαία στον ουρανό/ Μπρος στης φάμπρικας την πύλη ο εργάτης σταματά/ Ομορφη η μέρα γνέφει κι απ’ το ρούχο τον τραβά/ Ε ε σύντροφέ μου αχ τι κακό/ Μέρα μ’ ήλιο σαν κι αυτό/ να την τρώει τ’ αφεντικό. (Διασκευή Διονύσης Σαββόπουλος).
