Ο Αθανάσιος Κυριακίδης και εξ ακοής γνωστός στους περισσότερους για το ότι υπήρξε κάποτε επιτυχημένος επιστήμονας της Ιατρικής, ως ουρολόγος καθηγητής, για τον οποίο άκουγα από γιατρούς να λένε ότι είναι και το πρώτο νυστέρι και πως διακρίνεται από ήθος και υψηλό επιστημονικό ανάστημα.
Για το ότι ήταν και το πρώτο νυστέρι, επίσης το είχα ακούσει πολλές φορές και από την ίδια τη σύζυγό του να το λέει με έκδηλη ικανοποίηση αποτυπωμένη στο πρόσωπό της, η οποία, όταν κάποτε υπήρξε υπηρεσιακή συνάδελφός μου με απόλυτη παραγωγική επιτυχία στο αντικείμενο που της είχε ανατεθεί, έχοντας για το ήθος της την εκτίμηση όλων των συναδέλφων.
Εκείνο τον καιρό οι πάσχοντες από ουροποιητική δυσλειτουργία και πολλοί εξ αυτών με σοβαρό πρόβλημα των οποίων η κατάσταση θεωρείτο κρίσιμη ως μη αναστρέψιμη, την ελπίδα για τη σωτηρία της ζωής τους, την εναπόθεταν στα χέρια του Αθανάσιου Κυριακίδη, του οποίου η εμπειρική ικανότητα συνέβαλλε αποτελεσματικά στη θεραπεία των περισσοτέρων εξ αυτών, από την οποία ευεργετική προσφορά του, κατατάσσετο στην κατηγορία ως ο πιο απαραίτητα χρήσιμος στην κοινωνία, δηλαδή, την έννοια της ιατρικής τη γεφύρωνε με την έννοια της θεραπευτικής αποτελεσματικότητας.
Αρα, το έργο του δεν ήταν ωφέλιμο μόνο προς τον εαυτό του, αλλά και προς ολόκληρη την κοινωνία σαν άτομο που τον περικλείει. Αξίζει κανείς όταν αναγνωρίζει την αξία του άλλου. Αντίθετα, ατύχησε! Και μάλιστα αξία σαν αυτή του Αθανάσιου Κυριακίδη και εγνωσμένου κύρους επιστήμονα της Ιατρικής με διευθυντική θέση και συμμετοχή σε πολλά ιατρικά συνέδρια, έχοντας αξιόλογες διατριβές στο ενεργητικό του, τις οποίες κάποιες βιβλιοθήκες τις διαθέτουν σε όσους ενδιαφέρονται.
Μία απ’ αυτές, πριν από πολλά χρόνια, έτυχε να επισκεφθώ, η οποία βρίσκεται στο Κολωνάκι, Πατριάρχου Ιωακείμ ή στην Καρνεάδου, αν θυμάμαι καλά. Και μια διευκρίνιση προς αποφυγή τυχόν παρερμηνειών: Δεν πρόκειται πως μέσω του γράφοντος επιχειρείται ν’ αποδοθεί, χάριν εντυπώσεων κι από κολακευτική διάθεση, έπαινος για τον περί ού ο λόγος. Αλλά πρόκειται κάτι για το οποίο άλλωστε έχουν να λένε οι πάντες.
ΥΓ. Για μια επιστημονική ικανότητα σαν αυτή του Αθανάσιου Κυριακίδη, θα υποστήριζε κανείς πως προκύπτει βάσει ανέλιξης της εγγενούς ιδιοφυΐας παρά από εξωτερικούς παράγοντες.
Γιατί αν ήταν έτσι, θα είχαμε πλήθος ανθρώπων αυτής της ιδιότητας υψηλής ικανότητας.
Επιθυμητό μεν, αλλά ανέφικτο δε, κάτι το οποίο ενέχει παράλληλη σημασία μ’ αυτό που ο Απόστολος Παύλος είπε: «Πολλοί οι κλητοί αλλά λίγοι οι εκλεκτοί».
* Φαραί Πατρών Αχαΐας
