Χρόνια το παρατηρώ και το σχολιάζω· και όχι μόνο εγώ, φαντάζομαι: Το αειθαλές παράδοξο ενός διαρκούς «διπολισμού»: όταν οδηγείς, να βλέπεις με υπεροψία ή και να μη βλέπεις καθόλου τον πεζό· δηλαδή να μη βλέπεις τον ίδιο τον εαυτό σου, όπως ήταν προτού πιάσει το τιμόνι ή θα είναι μόλις το αφήσει. Αν αυτό δεν είναι «διπολισμός», δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι.
Αφορμή πήρα τη Δευτέρα με τη βροχή. Στεκόμουν, βρεγμένος από τον πρωινό περίπατο, να περάσω απέναντι, Χίου και Καραολή και Δημητρίου, στην Καισαριανή. Τα αυτοκίνητα στη Χίου πολλά, αλλά και σημειωτόν λόγω βροχής και σηματοδότης στα τριάντα μέτρα. Πλάι μου μια κυρία με ομπρέλα. Θα μπορούσε να υποθέσει ο τυχόν οδηγός ότι π.χ. περίμενε ταξί. Εγώ βρεχόμουν κανονικότατα και περίμενα, μπας και φιλοτιμηθεί κάποιος και κοντοσταθεί να περάσω.
Ουδείς. Πέρασα ανάμεσα από τα αυτοκίνητα, όταν τα σταμάτησε το φανάρι. Εάν σταματούσα τους οδηγούς και τους έλεγα, σε έναν έναν, ότι μη σταματώντας, σε τέτοιο δρόμο, να περάσω, παραβαίνουν νόμο ψηφισμένο από το 2001, μάλλον υποθέτω την απάντηση! Που θα ξεκινούσε άσχημα τη μέρα μου.
Διάβαζα, λίγο μετά, μια στατιστική στο δελτίο Τύπου της οργάνωσης «SOS Τροχαία Εγκλήματα»: Από λίστα 325 δημοσιογράφων που απευθύνει προσκλήσεις σε εκδηλώσεις της, ανταποκρίνεται το 3-10%, κυρίως από μέσα της περιφέρειας! Ελάχιστη ανταπόκριση είχε η καμπάνια κατάργησης του άρθρου 43 του ΚΟΚ που αμνηστεύει οδηγούς-δράστες εγκατάλειψης θυμάτων.
Επίσης, εκδήλωση της «SOS», μπροστά στον Αρειο Πάγο, για την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Συγκρούσεων (18/11), η δημόσια τηλεόραση την αγνόησε παντελώς! Παρωνυχίδα το δικό μου, που δυσκολεύτηκα να περάσω απέναντι. Εδώ τους αμνηστεύουν! Μην τα θέλουμε όλα δικά μας…
