Εάν η Νέα Δημοκρατία είναι το πρώτο κόμμα στις επικείμενες εκλογές, τότε το Κίνημα Αλλαγής, το πάλαι κραταιό ΠΑΣΟΚ, πρέπει να συνεργαστεί μαζί της λέει ο και χρηματίσας πρόεδρος του σοσιαλιστικού κινήματος Ευάγγελος Βενιζέλος. Ας φανταστούμε τι συμβαίνει στον νου του νυν βουλευτή ή τι τον ώθησε να καταλήξει σε τέτοια συμπεράσματα και εκτιμήσεις. Καλύτερα να μην ασχοληθούμε με τα κίνητρα.
Ας [επι]μείνουμε στον πολιτικό απόηχο των λόγων του· κατά πόσο μπορεί αυτός ο λόγος να επηρεάσει τον Ελληνα ψηφοφόρο. Ο λόγος λοιπόν αυτός, και για την οικονομία του λόγου, είναι άκρως συστημικός [και κινούμενος από αντισυριζαϊκή εμπάθεια -τίποτε άλλο]. Συμπέρασμα: δεν επηρεάζει.
Θα μπορούσε να έχει όντως αντίκρισμα εάν πλαισιωνόταν από επιχειρήματα εναντίον της πολιτικής τής συγκυβέρνησης, που έχει κλυδωνίσει την κοινωνική συνοχή και έχει επίσης επιφέρει εμφυλιοπολεμικό κλίμα, με την αγαστή «συνεργασία» της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης -εξαιρείται πάντα το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας για τους δικούς του λόγους, άγνωστους όμως στους πολλούς. Το θέμα με τους Ελληνες πολιτικούς -και μάλιστα με αυτούς που διαθέτουν έναν υψηλό δείκτη νοημοσύνης- είναι ότι δεν ξέρουν πού να διοχετεύσουν την οξύνοιά τους -μερικοί και την ευφυΐα τους. Καταντάνε στο τέλος να μπαίνουν στην ίδια ζυγαριά με ατάλαντους και ημιεγγράμματους συναδέλφους τους.
Αλλη εντούτοις είναι η σηματοδότηση των λεγομένων τού και καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου: η λήξη μιας περιόδου ονείρων και αγνών τάχα ιδεολογιών και η ανάδυση του καθαρού βλέμματος στη στυγνή και σκληρή πραγματικότητα: μπροστά στην κατάκτηση της εξουσίας ξεχνάμε παρελθόν και πρότυπα, ιδεολογίες και φιλοσοφίες -ο σκοπός αγιάζει τα μέσα [αρχήθεν, νυν και αεί].
Τώρα πλέον δεν έχει σημασία εάν κάποιος είναι αριστερός ή δεξιός ή ό,τι θέλει· εκείνο που μετράει είναι η άνοδος στα θεσμικά δώματα της εξουσίας, με «δημοκρατικό» πάντα τρόπο. Για πολλούς δε δεν είναι καθόλου περίεργο εάν τυχόν στις επόμενες πολιτικές ζυμώσεις [γιατί θα υπάρξουν τέτοιες ζυμώσεις] δημιουργηθεί σύμπραξη του μεγάλου κόμματος της συγκυβέρνησης με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης -και ας φαίνεται να τρώνε τώρα τα μουστάκια τους [λέμε…].
Ο κ. Βενιζέλος έχει εμπειρία από μια τέτοια συγκυβέρνηση με τη Δεξιά, οπότε του είναι εύκολο να επαναλάβει το ίδιο λάθος [λάθος για την κοινωνία, αλλά και για τον ίδιο]. Εχει προφανώς συνειδητοποιήσει, διότι δεν είναι αφελής ότι μόνο με συνεργασίες [ας είναι και με τον διάολο] προκύπτουν πλέον κυβερνήσεις -πάνε τα παλιά μονοκομματικά συστήματα. Κάτι ανάλογο με αυτό που συμβαίνει τώρα: αριστεροί να συγκυβερνάνε με ακροδεξιούς. Μια χαρά συγκυβέρνηση -οι αφελείς να είναι καλά. Εντύπωση προκαλεί (;) ότι αποστρέφεται την Αριστερά σε μια προοπτική συνεργασίας. Αντελήφθη τι σημαίνει Αριστερά;
Το ήξερε εκ των προτέρων; Ηταν μήπως εξ αρχής φιλελεύθερος και δεν μας το έλεγε; Ποιος ξέρει… Πάντως η ορμητικότητά του δεν του επιτρέπει να κρίνει με καθαρό μυαλό [τι καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό από τον τρόπο που χειρίστηκε πριν από λίγα χρόνια τη διεκδίκηση της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ -και έχασε βέβαια πανηγυρικά].
Ο,τι να ’ναι, λοιπόν.
