Της Αλλοπάρ*

Με το που άρχισαν τα αλλεπάλληλα κύματα κακοκαιρίας, κυρίες και κύριοι, τα πράγματα στην αυλή μας ήρθαν τ’ απάνω κάτω. Μπήκε, δηλαδή, σ’ εφαρμογή το «σχέδιο εκτάκτων περιστάσεων» που, με λίγα λόγια, προβλέπει τα εξής:

1. Εγώ εγκαταλείπω τον πίσω κήπο, όπου μένει ο Ταρζάν να τον φυλάει, και μετακομίζω ΜΕΣΑ στο σπίτι!

2. Μου αγόρασε ο δικός μου ένα θαυμάσιο χαλάκι -το νέο μου κρεβάτι- απ’ το οποίο δεν ξεκολλάω: τουλάχιστον 20 ώρες το 24ωρο, όποιος με αναζητήσει θα με βρει εκεί, να κοιμάμαι.

3. Τροποποίησα τη λειτουργία του εντέρου μου, κανονίζοντας να το αδειάζω κάθε φορά που με βγάζει βόλτα ο δικός μου και όχι όπως στον πίσω κήπο, όπου ξαλάφρωνα όποτε μου ‘ρχόταν.

4. Επειδή οι ανάγκες μου -άρα και οι βόλτες μου- είναι παντός καιρού, ο δικός μου ντύνεται κρεμμύδι όταν βγαίνουμε. Ειδικά τα βράδια -η τελευταία βόλτα και φαρμακερή είναι στις 12 τα μεσάνυχτα!- βάζει επάνω του ό,τι έχει και δεν έχει: φούτερ, μπουφάν, παλτό και -καπάκι- αδιάβροχο, ιδίως όταν βρέχει. Προχθές, που έριχνε χιονόνερο, έκανε ψοφόκρυο και είχε και θύελλα, το τερμάτισε: Πρόσθεσε σκουφί, από πάνω την κουκούλα του φούτερ και τυλίχτηκε και μ’ ένα κασκόλ δυο μέτρα. Τον έβλεπα και δεν τον αναγνώριζα, μόνο τα μάτια του φαινόντουσαν!

5. Ενώ συνήθως η τακτοποίηση των αναγκών μου γίνεται με το πάσο μου, αφού πρώτα μυρίσω όποιο δέντρο και κολόνα βρεθεί μπροστά μας, αντίθετα, όταν πέσουμε σε ακραία καιρικά φαινόμενα -που λέει κι ο Κολυδάς- η όλη διαδικασία επισπεύδεται δραματικά: τα κάνω τάκα τάκα, κάνω και μια μεταβολή και γυρνάμε τρέχοντας σπίτι. Βέβαια, υπάρχουν και περιπτώσεις που εγώ μεν θέλω, αλλά το έντερο αρνείται να ξαλαφρώσει. Καλύτερα να μην ξέρετε τι μου σούρνει ο δικός μου τότε. Κι ας λέει ότι μ’ αγαπάει. Προχθές, που ο θυελλώδης άνεμος του ‘σπασε και την ομπρέλα, διαπίστωσα την αξιοπρόσεχτη πρόοδό του στα γαλλικά…

6. Το τελευταίο των «εκτάκτων μέτρων» είναι το εξής: μπαίνοντας στο σπίτι, πρέπει να τινάξω τα νερά απ’ τη γούνα μου. Και το θέμα είναι αν θα προλάβει ο δικός μου να βάλει μεταξύ μας την ομπρέλα του, για να μη του λερώσω τα γυαλιά. Εχει πέντε δευτερόλεπτα για να προλάβει να οχυρωθεί -χρόνος που κάποιες φορές δεν είναι αρκετός. Οπότε, κι άλλα γαλλικά.

* Η Αλλοπάρ μου μπορεί να διασκεδάζει μ’ αυτή τη χειμωνιάτικη τάξη πραγμάτων, αλλά εγώ περιμένω πότε θα μπει ο Απρίλης, να ξαναπάει πίσω, με τον Ταρζάν, να δω κι εγώ Θεού πρόσωπο. Εντάξει, δεν λέω, ωραία είναι να ‘μαστε παρεούλα μπροστά στο τζάκι, αλλά, αδερφάκι μου, η βόλτα τα μεσάνυχτα είναι «γερμανικό νούμερο», δεν αντέχεται.