«Η ανάγκη να υπερβούμε τις δυσκολίες διατηρεί την ανθρωπιά μας»

Βήματα αντηχούν μέσα στη μνήμη, να πηγαίνουν στο διάδρομο που δεν επήραμε, κατά τη θύρα που δεν την ανοίξαμε ποτέ και βγάζει στο ροδόκηπο. Ετσι τα λόγια μου αντηχούν μες στο μυαλό σου

Τ.Σ. Ελιοτ

Το «REM/κήπος» θα παρουσιάζεται για λίγες ακόμα παραστάσεις τα Σαββατοκύριακα στο Θέατρο Σφενδόνη σε σκηνοθεσία Αννας Κοκκίνου. Τέσσερις ηθοποιοί οδηγούν τον θεατή, μέσα από μια ρωγμή στον χρόνο, στον μαγικό χώρο μιας σκηνικής ταυτοχρονίας. Αν και θέατρο, η παράσταση είναι σαν ένα μουσικό κομμάτι όπου πρωταγωνιστούν οι ήχοι. Πολλοί αντίλαλοι και πολλές φωνές κατοικούν αυτόν τον κήπο.

Η δραματουργία και το μουσικό-ηχητικό σύμπαν σαν μια σειρά επικλήσεων στον πρώτο μας κόσμο πλέκονται σ’ ένα αδιαίρετο σύνολο. Κείμενα των Αννας Αχμάτοβα, Ομήρου, Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, Χάινριχ Κλάιστ, Εζρα Πάουντ, Μαρσέλ Προυστ, Τ.Σ. Ελιοτ, Ιάμβλιχου, Γεώργιου Βιζυηνού, Κ.Π. Καβάφη, Νίκου Α. Παναγιωτόπουλου συνομιλούν με επεξεργασμένα κινηματογραφικά θραύσματα από ταινίες των Ζαν Βιγκό, Αντρέι Ταρκόφσκι, Ινγκμαρ Μπέργκμαν, Ρομπέρ Μπρεσόν κ.ά.

Η παράσταση είναι η αναζήτηση του κεντρικού προσώπου για το πώς μπορεί να επεκτείνει τα όρια της πραγματικότητας προς το όνειρο και τη φαντασία, προς την πλευρά εκείνη του εαυτού μας και της ζωής στην οποία δεν δίνουμε μεγάλη βάση, γιατί μας δυναστεύει η ανάγκη.

«Πρόκειται για το ποιητικό και ονειρικό κομμάτι του βίου, απολύτως υπαρκτό και απτό» λέει η Αννα Κοκκίνου. «Η λειτουργία της ζωής είναι ποιητική. Ολα γύρω μας είναι ποιητικά. Εμείς λειτουργούμε σαν πλάσματα που πρέπει να κάνουμε μόνο “χρήσιμα” πράγματα για να έχουμε από αυτά συγκεκριμένα υλικά οφέλη. Στην παράστασή μας όλα συναντιούνται μέσω της διαδικασίας των συνειρμών – κάπως έτσι το βλέπουμε. Ενας ήχος μάς κινητοποιεί και μας οδηγεί στην αίσθηση ενός κειμένου κι αυτό με τη σειρά του μπορεί να ανασύρει μια εικόνα που εμπλουτίζει την όλη αίσθηση που πυροδότησε ο συνειρμός».

Η ιδιαιτερότητα της παράστασης, ο διάλογος κειμένων, ήχων, εικόνων, δυσκόλεψε την Αννα Κοκκίνου, αλλά εκείνη έτσι κι αλλιώς θεωρεί τη δυσκολία, μικρή ή μεγάλη, αυτονόητη στη δουλειά που κάνει όλα αυτά τα χρόνια στο θέατρο.

«Δουλέψαμε με βουλιμία και για καιρό. Επειδή η παράσταση έχει προσωπικό χαρακτήρα, με δυσκόλεψε. Επίσης επειδή επρόκειτο για σύνθεση κειμένων -όχι έτοιμο έργο- άλλαζε συνέχεια μέχρι να βρει το τελικό της σχήμα – άλλη μια δυσκολία. Μια επιπλέον δυσκολία και συνεχής στη φάση της προετοιμασίας ήταν η δοκιμασία ώστε να γίνει δυνατή η συνομιλία των υλικών: ήχοι, κείμενα, βίντεο.

»Για καιρό είχα απόλυτη ανασφάλεια. Κάναμε αμέτρητες διαδρομές για να καταλήξουμε σε κάποιες αρχές που διέπουν αυτή τη λειτουργία. Αλλά συγχρόνως ήταν και μια διαρκής περιέργεια κι ευχαρίστηση ακριβώς για τους ίδιους λόγους! Οι δυσκολίες και η ανάγκη για την υπέρβασή τους είναι το μεγαλύτερο δώρο για τον καλλιτέχνη, δεν είναι; Χρωστάω πάρα πολλά σε όλους τους συνεργάτες μου για την εμπιστοσύνη τους και την επιμονή τους σε αυτό που κάναμε μέσα σε τόσο σκληρές συνθήκες. Πιστεύω πως μέσα σ’ αυτές τις συγκυρίες της καθημερινής μας ζωής, τις τόσο χαώδεις που ζούμε, όπου κάνουμε μια τεράστια προσπάθεια να μην ξεχάσουμε την ανθρωπιά μας, η ανάγκη να υπερβεί κανείς τις δυσκολίες, τις οποιεσδήποτε δυσκολίες, είναι το μόνο που μπορεί να τον κρατάει σε μια επαφή με τον εαυτό του και την κοινωνία».

INFO: Θέατρο Σφενδόνη (Μακρή 4, Μακρυγιάννη, τηλ.: 215 5158968). Σκηνοθεσία: Αννα Κοκκίνου. Δραματουργία: Νίκος Φλέσσας, Αλκίνοος Δωρής, Αννα Κοκκίνου. Σκηνικά: Δημήτρης Ταμπάκης. Κοστούμια: Ιωάννα Γιακουμάκη-Γρίβα, Δημήτρης Ταμπάκης. Φωτισμοί: Samir Lotfy. Κίνηση: Ανδρονίκη Μαραθάκη. Μάσκες: Μάρθα Φωκά. Ηχητικός σχεδιασμός: Στέλιος Γιαννουλάκος. Video projection: Γιάννης Ντουσιόπουλος. Video editing: Thomas Künstler. Παίζουν: Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου, Σαμπρίνα Μπροντέσκου, Αλκίνοος Δωρής, Αννα Κοκκίνου. Παραστάσεις: Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 18.00. Η παράσταση πραγματοποιείται σε συνεργασία με την «Αθήνα 2018 – Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου» του Δήμου Αθηναίων, μέγας δωρητής της οποίας είναι το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος.