Της Αλλοπάρ*

Οι εποχές έχουν αλλάξει, κυρίες και κύριοι, και ευτυχώς δηλαδή. Κάποτε ο Ροΐδης, σχολιάζοντας -πικρόχολα, όπως συνήθιζε- την αδυναμία των επιστημόνων της εποχής του να προβλέψουν τον «καιρό», έγραφε: «Μίαν ανέφελον και ηλιόλουστον ημέραν, και μόνον κατά το Αστεροσκοπείον Αθηνών βροχεράν και ομιχλώδη…».

Σήμερα, όμως, με την πρόοδο της Επιστήμης και, κυρίως, της Τεχνολογίας, οι μετεωρολόγοι κάνουν συνήθως διάνα. Και οι σπάνιες πια αποτυχίες πρέπει να αποδοθούν στο ότι, γενικά, ο «καιρός» είναι άτιμο πράγμα, με το οποίο δεν μπορείς να κάνεις συμβόλαια: Κάποιες φορές τού τη δίνει και σε στέλνει αδιάβαστο.

Ως αρχηγίνα της διμελούς μου αγέλης (το άλλο μέλος είναι ο Ταρζανάκος), τρέφω απεριόριστη συμπάθεια και εμπιστοσύνη στον κ. Κολυδά. Συμπάθεια διότι, όπως έχω διαπιστώσει ακούγοντάς τον κάθε πρωί στον ραδιοσταθμό 24/7 (88,6), ο άνθρωπος λατρεύει αυτό που κάνει: Αντί να δώσει μια ξερή πρόγνωση, αυτός σκίζεται, μέσα στο δεκάλεπτό του, να μας μάθει την επιστήμη της μετεωρολογίας ή, τουλάχιστον, να μας αποκαλύψει κάποια απ’ τα μυστικά της.

Αρπάζοντας, λοιπόν, την ευκαιρία να σπουδάσουμε, δωρεάν και ραδιοφωνικώς, μία χρήσιμη επιστήμη, στηνόμαστε κάθε πρωί στις 8.20 με τα χαρτιά, τα μολύβια και μια υδρόγειο από δίπλα, για να σημειώσουμε το πώς κινούνται τα «χαμηλά» και τα «υψηλά», οι κυκλώνες κι οι αντικυκλώνες, κατά πού πάνε τα διάφορα «συστήματα», οι «αέριες μάζες» και όλα τα σχετικά. Γουάου! Και να ξέρουμε, έτσι, πού πάμε και γιατί. Διότι αλλιώς, πού πα ρε Καραμήτρο;

Για να καταλάβετε τι εννοώ, μόλις ο Κολυδάς μάς είπε με βεβαιότητα για χιόνια στην Αττική, ζητήσαμε απ’ τον δικό μας να μας πει αν ξέρει να βάζει τις αλυσίδες στους τροχούς του αυτοκινήτου. Κι όταν μας είπε «ιδέα δεν έχω!», τις βγάλαμε, αραχνιασμένες, απ’ το πορτ-μπαγκάζ και βαλθήκαμε και οι τρεις μας να μάθουμε το πώς μπαίνουν. Μια ώρα μετά, αφού είχαμε φωνάξει και 4-5 γείτονες για βοήθεια και είχαμε κατεβάσει όλα τα καντήλια συν το εικονοστάσι, καταφέραμε να τις βάλουμε αποβραδίς, ώστε να ‘μαστε έτοιμοι για την επόμενη μέρα, που θα χιόνιζε.

Δυστυχώς, τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα ‘χαμε σχεδιάσει. Διότι, αν και ο Κολυδάς έπεσε μέσα στην πρόγνωσή του, αν και όλα ήταν κάτασπρα το πρωί εκείνο, τα αυτοκίνητα κινούνταν μια χαρά και χωρίς αλυσίδες! Εβλεπα τους γείτονες, έναν έναν, να μπαίνουν στα Ι.Χ. τους και να φεύγουν και μ’ έπιασε απελπισία. Και μια λύσσα μαζί: Αντε να μάθουμε, τώρα, πώς βγαίνουν απ’ τις ρόδες αυτά τα κέρατα!

Και χωρίς βοήθεια απ’ τους γείτονες, που είχαν φύγει όλοι…

* Η γλυκιά μου η Αλλοπάρ, μετά την περιπέτειά μας αυτή, βάλθηκε να μάθει, επιτέλους, πώς να «φοράει» τις αλυσίδες, ώστε την επόμενη φορά -διότι θα ‘χουμε και επόμενη φορά πολύ σύντομα, όπως φαίνεται- να ξέρουμε τι κάνουμε. Και τώρα περιμένουμε να χιονίσει!