Προβληματίζει βαθιά η καταστολή των προχθεσινών επεισοδίων στο Πολυτεχνείο. Ενώ η αστυνομία κλιμάκωσε τις κατασταλτικές πρακτικές της, χωρίς αυτό να δικαιολογείται από τη σοβαρότητα της κατάστασης, οι αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ήταν εν πολλοίς απολίτικες.
Οι φωτογραφίες από τα επεισόδια σχολιάστηκαν με αισθητικά μόνο κριτήρια, η χρήση υδροφόρας τροφοδότησε φιλολογικές συζητήσεις –λέγεται «αύρα» ή όχι;– και η πολιτική κριτική περιορίστηκε στην αντιπαραβολή φωτογραφιών της ρίψης νερού προς το Πολυτεχνείο το 1973 και το 2018.
Η καταστολή αυτή προβληματίζει επίσης βαθιά, επειδή, τα τελευταία χρόνια, η ΕΛ.ΑΣ. απέφευγε συνετά τη χρήση υδροφόρας κατά την αστυνόμευση διαδηλώσεων και επεισοδίων, όπως συνετά αποφεύγει έως τώρα τη χρήση πλαστικών σφαιρών. Η ηγεσία της ξέρει ότι πρόκειται για εξαιρετικά επικίνδυνα κατασταλτικά μέτρα, όσο καλά εκπαιδευμένοι κι αν είναι οι αστυνομικοί που τα εφαρμόζουν.
Οι ρίψεις νερού σκότωσαν διαδηλωτές στην Τουρκία το 2013 και στη Ν. Κορέα το 2016, τύφλωσαν διαδηλωτή στη Γερμανία το 2010 και έχουν προκαλέσει εκατοντάδες άλλους σοβαρούς τραυματισμούς.
Να υποθέσω ότι η επαναφορά της υδροφόρας, κατά τα προχθεσινά επεισόδια στο Πολυτεχνείο, εκφράζει συνειδητή κυβερνητική πολιτική αποδοχής του κόστους ενός βαρύτατου τραυματισμού ή θανάτου διαδηλωτή;
’Η δηλώνει την απειρία της πολιτικής ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ., που παρασύρθηκε σε επικίνδυνα μονοπάτια καταστολής;
*Αναπληρώτρια καθηγήτρια Εγκληματολογίας, Πανεπιστήμιο Paris Sud
